Woorden Tellen

Waar is de meisje?

2012-01-22T14:02:00.002+01:00

Op slechts enkele weken tijd verzamelde 'Waar is de meisje' meer dan 130.000 hits op YouTube en bijna 2.500 shares op Facebook. Amerikaanse blogs noemen het fenomeen 'beloftevol'.

Wie gaat er schuil achter de schimmige rapcrew De Hoop?

Dit weten we zeker: recentelijk werd een van de danszalen van cultuurcafé 't Werkhuys in Borgerhout bezet door het vooralsnog volstrekt geheimzinnige rapcollectief dat zichzelf De Hoop noemt.

In de in die danszaal opgenomen videoclip, waar ze overigens zelf niet in meespelen, zie je hoe een vreemde besnorde man (een Borat lookalike) met zweetband en spandexbroek zich de prangende vraag "Waar is de meisje?" stelt. Bijgestaan door een porseleinen tijger en enkele danseressen uit het aerobicstijdperk wurmt hij zich doorheen al even kitscherige danspasjes en vraagt hij zich naast de verblijfplaats van de meisje nog af waar onder meer de hakbijl, Osama, de sauna, de cashflow, de pers en de interviews zijn.

Ten huize van uw woordenschatbewaarster was het nummer een voltreffer. Voor jong geweld dat mama graag charmeert met man-taal aka "Wat maak jij een lllekkere macaroni, man. Met die saus van je, man. Dat kan jij alleen, man." klonk de Hoop op de meisje als vet coole muziek in de oren.

PS. De taalkundige in me kan het niet weerstaan. Waar is de taalfout? Eén van de opvallendste kenmerken van citétaal is de veralgemening van het lidwood ‘de’. Zoals in ‘de meisje’, en ‘de huis.’ Het gebruik van slechts één lidwoord zie je in heel veel Europese jongerentalen terugkomen. Het is een typisch vereenvoudigingsfenomeen. Leestip: Marzo, Stefania & Ceuleers, Evy. (2011). The use of Citétaal among adolescents in Limburg: the role of spaceappropriation in language variation and change. Journal of Multilingual and multicultural development. Vol. 32. Issue 5.

Indian Queen

2012-01-20T19:36:00.002+01:00

Op weg naar Antwerpen met de regen luid op het dak. En Jean Paul Van Bendegem op Radio Klara over de olympifiëring van onze maatschappij. Alle records zijn al gebroken. En toch willen we meer. Hoger. Harder. Dus investeren we dik in technologie. Om tot nog straffere hoogstandjes te komen. En gezien onze zware investeringen willen we garantie over de te verwachten uitkomst. En dus zijn we geneigd om meer en meer details vooraf te willen bepalen.

Controlezucht. Ijverzucht.

Gedoemd om veel te zuchten word je daar van.

En om aan die zucht te ontsnappen is er het grenzeloze van de podiumkunst.

Onconventioneel, gebeten en ongemeten.

In de Singel (een architecturaal hoogstandje) zag ik in het inspirerende gezelschap van Bo Spaenc, muzikant, theatermaker en componist, kortom all-rounder, het zuivermooi gestileerde Indian Queen van Jan Decorte. Muziektheater van de bovenste plank, waar elk gebaar, elke stembuiging, elk gebaar telt en zorgvuldig is georchestreerd. Barokke muziek van Henry Purcell in een hedendaags kleedje. Het roze kleedje en de meeslepende stem van de vrouwelijke protagoniste Hanna Bayodi stalen de show. Een kluwen van hofintriges, oorlogen en rivaliteit in de liefde helemaal uitgepuurd tot een primitieve eenvoud. Van een grenzeloze schoonheid.

PS. Leestip: Jean-Paul Van Bendegem. Hamlet en entropie: de twee culturen een halve eeuw later. Een pamflettair essay.

April 14th remastered

2012-01-16T00:57:00.000+01:00

Een nieuw jaar vraagt om vernieuwing. Voor-nemens zijn er volop. Vooral 2011 ver weg achter-laten, en volop vooruit-Praeten. Terug meer woorden tellen, muziek beleven, me onomwonden durven overgeven. Liefs en kroostrijks koesteren, vrienden omarmen. Aldaar voeg ik de daad bij het woord: laat mij u allen warm omhelzen met een cover van één van mijn aller-favoriete nummers voor een stil moment. April 14th van Aphex Twin werd door het Nederlandse duo Mar & Szjerdene subliem in een nieuwe versie gestopt. Geniet er van. Happy New Year. Free mp3 download hier.

Hunkerbunker

2011-11-25T15:54:00.002+01:00

“Als apen de keuze hebben tussen iemand die hun wél te eten geeft, en iemand aan wie ze zich kunnen vastklampen maar die hun voedsel onthoudt, kiezen ze voor honger. Liever verhongeren dan niet aangeraakt worden.”

Ze zegt het met een flinke hap spaghetti vol in de mond.

“De hechtingstheorie van John Bowlby. Een oldie. Jaren veertig, vijftig. Ken je die?”

Een gretige weet-date. Dat is ze. Hij schudt het hoofd ontkennend. Vraagt glimlachend: “Heb je nog honger?”

“Altijd”, schertst ze terug. “Heb je nog wat?”

“En wist je dat volgens Madonna, je weet wel, die oldie uit de jaren tachtig, de ultiemste vorm van seks elkaars tenen likken is?”

Hij doet alsof hij oprecht geschokt en verbaasd is. Pretlichtjes in zijn ogen verraden het tegendeel.

“En dat daar een wetenschappelijk bewijs voor is? Hou je vast. Nu wordt het moeilijk.”

Ze neemt nog een hap spaghetti, als om kracht op te doen. En likt voorzichtig het restje tomatensaus in haar mondhoek weg.

“In onze somatosensorische cortex, in het voorste gedeelte van onze hersenkwab, waar tast-, pijn-, temperatuur- en andere prikkels worden verwerkt, liggen de genitaliën en de tenen gewoon naast elkaar.”

Ze schaterlacht. Met een energie die aanstekelijk werkt. Hij lacht hardop mee. Geniet van de perifere prikkels die via zijn ruggenmerg en schakelgebieden in de thalamus zijn somatosensibele schors bereiken. Het is ontleend genot. Hij ziet haar graag genieten. Vult haar glas bij. Vol en rood.

“Ontvoer je me uit m’n hunkerbunker?” Ze zegt het stil deze keer. Hun ogen raken elkaar zacht. “Als ik je verhalen vertel, streel jij dan mijn zinnen?”

Hij streelt haar hand. Ze maakt hem wild. Gek. Krank van zinnen.

Een lang, warm verhaal kan beginnen.

Raw like sushi

2011-09-11T23:54:00.008+02:00

Op het nachttafeltje stond een oude telefoon met een draaischijf. Goudgeel koper en kitsch.

Jolene zat op de rand van het bed en streelde afwezig het beddengoed van karmijnrood fluweel.

Twee plafondventilatoren draaiden monotoon de tropische, zwoele warmte de kamer rond.

“Ik moet even een dringende telefoon doen”, had hij gezegd. Hij was het vervolg schuldig gebleven. Maar het was voorspelbaar.

Even had hij schuin naar het kitscherige koper gekeken, alsof hij meteen daar, nu, zonder verwijl de hoorn had willen opnemen. Maar hij had zich bedacht.

“Ik moet het maar beter hier niet doen, ga even naar m’n kamer. Ben zo terug.”

Ze nam een warme douche, dronk een kop thee, las losse letters die ze meteen weer vergat, keek om de haverklap op de display van haar mobiel om de tijd te controleren.

Het was intussen lang na middernacht. Slaap, verlangen en ongeduld hadden zich van haar meester gemaakt. Spreidstand was het. Hij in de ene kamer. Een lief luisterend oor voor de ander. Nadien in de andere kamer. Met het hoofd in haar schoot. Diep verdrietig werd ze ervan. Leeg.

Een zachte klop op de kamerdeur.

Zonder woorden kwam hij binnen. Schoof de twee bedden naast elkaar. Begroef zich onder de lakens en in haar armen.

“Een sterfgeval. Ruzie in de familie. Ik heb met haar te doen.”

Haar had hij nooit midden in de nacht gebeld wanneer ze het kwaad had.

“Zeg je alsjeblieft niets meer?” vroeg ze zacht.

Hij huilde. Onzichtbaar. Maar voelbaar.

Ze streelde zijn voorhoofd.

“Ik hou van je”, fluisterde ze.

In de verte brak een tropisch onweer los. De regen klaterde onafgebroken. Felblauw bliksemlicht verlichtte het karmijnrood.

“Zeg dat niet", was het antwoord. "Ik breek."

Ze nam zijn hand in de hare, draaide zich voorzichtig op het andere bed, en viel in een slaap die er geen was.

Onhoorbaar was de nachtschade.

Bij het eerste daglicht stond ze op. Nam een douche.

Toen ze terugkwam in de kamer waren de bedden uit elkaar geschoven. En hij verdwenen. De regen nog steeds onafgebroken.

Op het hoofdkussen lag een post-it note.

“Ik wil je niet verliezen", las ze.

Ze nam de hoorn op van de telefoon. Kreeg de kiestoon. Draaide langzaam drie cijfers en liet zeven keer overgaan.

Onbereikbaar. Geen nieuws.

Als altijd.

Ze opende een paraplu, waadde door diepe plassen, liep verloren in de leegte van een stad die de hare niet was.

Kiezen is verliezen. Niet kiezen nog meer.

En ze brak.

Met een tijd die oneindig had geleken.

Handgebaar

2011-05-31T10:08:00.001+02:00

Lemme tell u a fairytale?

2011-05-25T14:57:00.004+02:00

“Transformeren badeendjes ook tot prinsen als je ze kust? Of geldt dat enkel voor kikkers?”

Indra lag treurig, meewarig in het badwater. Het hoofd achterover tegen de witte rand. Mobiel losjes in de hand. Dominique Strauss-Kahn was ten prooi gevallen aan een ontspoord libido, Xavier Tondo verpletterd door een garagepoort en de liefde van haar leven even afwezig als onzichtbaar.

Het badwater weggooien was een optie. Maar, bedacht ze, dat zou de vaarkrachtigheid van Daffy sterk benadelen. Dus bleef ze hard-nekkig liggen, wachtend tot ie zachtjes haar richting uitkwam.

“Ik zag net een morsdode kalkoen aan de rand van de snelweg, ter hoogte van kilometerpaal 69. Zou dat een slecht voorteken zijn?” klonk het gekscherend aan de andere kant van de lijn. “En m’n poes donderde krols van het terras.”

“Nee toch. Was er een vogel voor de kat?”, schaterde, klaterde het terug.

“Zullen we het ultieme dierenrijk voor dames oprichten?” klonk het uitdagend. “Een zalige zoen-zoo? Met eenden, kikkers, kalkoenen. Wat kleinvee, wat grootvee. Allemaal even lekker en gedwee?

“Doen we, meid. Dat klinkt als een waan-zinnig idee."

En de meewarigheid, die mocht lekker niet mee.
.

2011-05-02T10:21:00.000+02:00

Miss Otis regrets she’s unable to lunch today

2011-04-10T22:35:00.003+02:00

“Gelieve de terminal terug te geven aan de verkoper”, waren de instructies op de display. Meteen het ding haar handtas in gooien, hard weglopen en hopen dat “de verkoper” haar achteraan zou lopen, dat was het onmogelijke spannende scenario.

Z’n hand had langzaam op haar rug gerust terwijl ze de code verstrooid, lachend had ingetikt. Youssef. De letters stonden met zwarte viltstift dwars over de display van de terminal heen geschreven. Schuin en slordig. Een tikkeltje nonchalant.

Bedankt voor de aandacht, Youssef. Had ze willen zeggen. Voor die vijf trage seconden zachte aanraking.

Bedankt voor het stukje rug. Zou hij terugzeggen. Nadat hij haar was achterna gekomen. Bedankt voor je lekkere geur. Als de lente die vandaag volop de straten van Brussel overheerst. Brussel toiletville even Brussel vaudeville. Vol topjes, lust, en hoop op zomerzachte eindeloze dagen.

Ze wachtte tot Youssef aan de terrastafel terugkwam, haar VISA kaart met een galante greep uit de terminal haalde, het ticket afscheurde en toen met een knipoog haar naam voorlas van het afgescheurde kleinood. "S’il vous-plaît Jolène", klonk het. Haar lunch lag onaangeraakt voor haar. Groententaart met zalm, koriander, prei en wortel. Ze stond op, keerde Youssef liefdevol, elegant de rug toe, en liep verwachtingsvol de toekomst van haar vaudeville tegemoet.

Met z’n telefoonnummer in haar handtas.

Geïnspireerd door Café Arcadi, Miss Otis Regrets van Cole Porter (in een versie van Ella Fitzgerald) and a bunch of sunny and bright lady-friends’ stories.

Night air

2011-01-19T20:50:00.004+01:00

Helemaal van slag van de nieuwe van Jamie Woon. De jonge Brit met de zwarte gospel sound. Ontdekt door Gilles Peterson, die Woons uitvoering van de oude Amerikaanse folksong Wayfaring Stranger prompt Brownswood Bubblers 2 op shuffelde. Dromerige beats. Wondermooi: "I've acquired a kind of madness, daylight fills my heart with sadness and only silent skies can soothe me." Bekijk de prachtige video, of luister naar de track op www.turnonyoursound.tumblr.com

Precious

2010-12-12T01:32:00.008+01:00

“I’m a very cheap date, you know.” Ze zei het zonder verpinken, met licht Franse tongval, terwijl ze schijnbaar achteloos met haar linkerhand zijn achterwerk beet nam.

Etiquette is een overschat goed. Dat had ze helemaal begrepen.

Minstens zo achteloos als de greep van haar hand keek hij haar recht en diep in de ogen.

Ze glimlachte. Even mysterieus als ongenaakbaar

“Wat wil je van me?” Hij vroeg het zacht, haast onverstaanbaar.

“Ik zie je graag”

Hij omhelsde haar lang en innig.

Ze was hem oneindig dierbaar.

What 'll I do?

2010-11-30T00:00:00.010+01:00

“Only mediocrity is safe, zegt Paulo Coelho.” Ze fluisterde het zacht tegen de stugge stoppels van zijn ongeschoren wang.

Hij gromde halfslaperig terug: “Was sich liebt, das neckt sich”. Ook hij was gretig in vreemdspraak tussen de lakens.

“Ben jij dan nooit jaloers?” Ze vroeg het stil, peinzend, vleide haar wang traag tegen zijn bovenarm.

Hij lag dicht tegen haar aan, zijn borst tegen haar rug, het rechterbeen over het hare, zijn arm over haar heen, haar net iets te stevig omklemmend.

Ze hield van zijn houdgreep. Beschermend en bezitterig, met weinig speelruimte.

Hij gromde nogmaals. “Als je iets liefhebt, laat het dan vrij. Komt het terug dan is het van jou.” “Een oud spreekwoord”, mompelde hij er achteraan.

Daar had ze niet van terug.

Ze duwde haar achterwerk uitdagend tegen de hardheid van zijn bestaan, gooide haar hoofd een kwartslag achterom en vroeg met geveinsde, vleiende onderdanigheid: “Geachte Heer Van Dale, mag ik los? Laat u me liefdevol gaan?”

Hij omklemde haar bovenarmen, zoende speels haar voorhoofd. Bleef onvermurwbaar.

“Or you think I’m a tossy you can wind up?” Ze zei het gespeeld kwaad.

“Lust is acuut, My Lady. Liefde is chronisch.”

Ze streelde zijn voelbaar verlangen met de zachte binnenzijde van haar dijen. “Dat klinkt als een bedreiging?” Ze zei het speels autoriteir. “Geacht Heerschap, ik revolteer node tegen uw duurzaamheidsdwang."

Ze wrikte zich los uit zijn houdgreep, nam de bovenhand. Op haar beurt ontegenzeglijk dominant.

Zijn ogen raakten de hare. Hij raakte haar. Onuitgesproken.

“Je bent veilig bij me. Ik doe je geen kwaad”.

Ze streelde zijn slapen.

“Houd je me stevig vast? Het is zo verdomd onduidelijk soms, alsmaar op de tast.”

Geïnspireerd door "Bitterzoet" van Annelies Van Belle, een retro-song van Johnny Mathis (What'll I do?), en Van Dale Woordenboek.

Kantelbaar

2010-11-14T00:42:00.008+01:00

“We hoeven ons toch niet aan een bepaald script te houden?” klonk het.

Ze zat stilzwijgend naast hem, genoot van het zachte, warme timbre van zijn stem, voelde ingetogen, opgetogen de nabijheid van zijn harde, gespierde bovenbenen.

“Waarom inperken, begrenzen, analyseren, categoriseren, definiëren?” Hij streelde traag de rug van haar hand.

Ze dacht aan het vooruitzicht van vrijheid, vermengd met lichte angst voor verlies van controle.

“Het kan op de rand”, ging hij verder. “Lekker met kant.”

“Of je maakt me vrijblijvend, meedogenloos van kant.”

Ze hield van zijn zelfspot, het had iets speels, uitdagends, avontuurlijks.

“We nemen het zoals het komt”, ging hij door.

“Neem jij me zoals ik kom?” vroeg ze vertwijfeld, en keek schichtig, vragend langs hem heen.

“Jij komt als geen ander”, grinnikte hij speels, en kneep slinks in haar dij.

“Maar ik neem je zoals je komt, ook wanneer je gaat”, vervolgde hij met een vleug van weemoed.

Ze zoende hem zacht in de nek. Haar weerstand was zinloos.

“Sta je aan m’n kant?” fluisterde ze.

Hij gaf een zoen op haar mond.

Ze zweeg.

Voortaan leek niets meer kant en klaar. Of zonneklaar.

Enkel kwetsbaar, fragiel, kantelbaar.

Oneindig.

Dierbaar.

Op slag kwetsbaar

2010-11-06T12:08:00.006+01:00

Met stevige armslag draaide hij haar een kwartslag.

"Je bent mooi. Kwetsbaar"

De stilte viel als een zachte deken over hen heen. Buiten waaide een gure herfstwind geelgouden bladeren van de bomen.

Hij ging door de knieën, stroopte traag haar zwartkanten slip naar omlaag, drukte z'n beide handen op de volheid van haar bips en gleed met z'n tong langs de blanke binnenzijde van haar dijen, om langzaam te eindigen in de vochtig warme streek van haar schoot.

Ze kraaide van genot. Haar handen graaiden liefdevol, gretig door zijn haren.

"Ik wil in je zijn", klonk het, en hij keerde haar opnieuw een kwartslag. Met een vanzelfsprekende dominantie die haar woordeloos deed volgen.

In een oogopslag vonden ze elkaar in de omwenteling, kwamen thuis in een mengeling van verlegenheid, liefdevolle overgave en binnenpret.

"Je zou me toch verkrachten?" vroeg ze speels.

Maar hij begroef zich in haar hals. Vergat het rollenspel.

Ze liet hem begaan. Helemaal gaan. Kwart en kwetsbaar van slag. Aangedaan.

Grand

2010-11-05T15:08:00.008+01:00

Met surrealistisch zicht
op snel
weg
had hij haar liefdevol
om
singeld.
Groots, van gewapend beton
vleide zijn hand zich zacht in haar schoot.
Woordeloos het verhaal.
Kwetsbaar, eenvoudig
en zonder omhaal.

Hoe intercultureel zijn onze media?

2010-11-03T15:14:00.002+01:00

Allerheiligen, allerzielen, allerboeken. Een jaarlijks terugkerend triumviraat. Voer voor een letterveelvraat. Morgen staat het boekenpaleis in Antwerpen met stip in m'n agenda. Extra gelegenheid en stimulans van dienst: een debat, naar aanleiding van twee recente publicaties van sterke dames. Katleen De Ridder bracht bij Lannoo Campus het bijzonder sterke en onderbouwde "De witte media. Of waarom 'allochtonen' altijd slecht nieuws zijn." uit. Katleen geeft cijfers, talloze cases én voorziet haar betoog van recente wetenschappelijke literatuur zonder dat het hoogdravend of ontoegankelijk wordt. Een voltreffer. Nadia Dala bracht "Intercultureel communiceren. Wie durft?" uit. Een praktisch, hands-on boek met cases en duidelijke spelregels voor de nieuwsbrenger en journalist in spe. Waar het eerste duidelijk van de hand is van een beleidsmaker, is het tweede het tastbare resultaat van een reportagemaakster en journaliste. Beide werken vullen elkaar perfect aan. Het debat belooft een mooie synergie.

ParkeerGarage 5.0 surround

2010-10-24T12:31:00.007+02:00

Deze blogpost is opgedragen aan een verborgen liefde voor parkeergarages. En aan twee trouwe lezers en vrienden die het intens betreurden dat dit blog lange tijd onbesproken en onbeschreven bleef.

Het concept is lumineus. In Nieuwegein wordt een nieuw gemeentehuis gebouwd, een complex dat winkels, een bibliotheek en een kunstencentrum moet gaan herbergen. Onder het gebouw is een zeer grote parkeergarage gepland. Aan de Poolse kunstenaar Jaroslaw Flicinski is gevraagd om de wanden van deze ruimte vorm te geven met een lichtkunstwerk dat niet alleen als lichtbron, maar ook als markering van de overgang van het parkeer- naar het voetgangersgebied moet dienen. Bovendien moeten de lichtwanden de bezoeker helpen bij het oriënteren in de parkeergarage. Spinvis kreeg het verzoek om, geïnspireerd op Flicinski’s ontwerp, een muziek/geluidswerk te maken dat permanent in de garage te horen zal zijn.

Samen met muziekdiva Geike Arnaert, verzorgde Spinvis de filmscore van de adembenemende film ADEM. Spinvis plant in de parkeergarage door het gebruik van 5 verschillende lagen de muziek te laten bewegen in de ruimte.

Op die manier kun je een cello laten horen in de achterste zone, waarna een tweede cello in de volgende zone wordt toegevoegd. Als alle lagen zijn gevuld, en de muziek als het ware naar je is toegespoeld, wordt de cello in de achterste zone vervangen door bijvoorbeeld zingende kinderen of een klokkenspel. Eén voor één worden de zones daarmee weer opgevuld tot de hele garage is gevuld met kinderstemmen. Dan start er in de achterste zone weer een nieuw instrument. Zo gaat het door. De bezoeker is altijd getuige van een constant bewegend en veranderend geluidsdecor.

Je zou voor minder even symfonisch willen parkeren.

PS. Download Dorleac, het nieuwe album van Spinvis en beluister Entourage. In een parkeergarage. Enjoy.

Een lege plek om te blijven

2010-08-28T13:17:00.007+02:00

Ze stonden dicht tegen elkaar aan, z’n gespierde armen nonchalant losjes over de reling, z’n blik guitig, ontspannen, liefdevol bezorgd om haar ogen vol tranen. De Schelde stroomde weids in hun blikveld, een vrachtboot nam de bocht, voorbijrijdende fietsers genoten van het uitzicht.

“Wist je dat het debiet van de Schelde vrij beperkt is, in vergelijking met andere Europese rivieren?” zei hij schalks, in een poging de vloedgolf van verdriet in haar ogen tegen te gaan.

Banale weetjes, verdriet-vergeetjes, praatjes vol gaatjes. Opbeurende, luchtige, lieve ledigheid.

“Het lijkt hier wel Titanic”, antwoordde ze, in een tegemoetkoming de hevige stortvloed met pret te bedwingen. “Zal ik straks met m’n armen wijd over de reling heen hangen?”

“Zag je de modder daar beneden? Zal ik je daar met windkracht 10 in keilen?” klonk het plagend terug. “Ik ben immers sterker dan Leonardo, heviger dan DiCaprio, en ijzingwekkend stoer”, en gekscherend klapte hij haar lichtjes op het achterwerk. “Wist je trouwens dat slechts een heel klein deel van een drijvende ijsberg boven het water ligt? Het grootste deel ligt onder water."

Ze knikte meewarig, drukte opgelucht een zoen op z’n wang.

“En ben ik dan net even onverhoopt tegen je aangebotst? Schuift daarom m’n orkest naar de rand van de reling, ziedend het ijskoude water in?” ging ze zacht glimlachend verder.

“Ik ben bezorgd om je, maar durf het niet te tonen”, klonk het toen stil.

Ze wandelden voorbij een fietsknooppunt, een zondagsterras, een menigte uitgelaten zestigers met veel te felle fluohesjes op veel te dure fietsen, pauzeerden bij een bank.

“Wie beweegt, komt aan. Ik stel doelen, geef richting aan m’n koers, ga verder”, vervolgde hij.

“Ik zal je missen”, was haar antwoord.

Zacht wuivend riet vulde de stilte.

“Zeg dat niet”, klonk het nog stiller.

“Je kent m’n schaduwzijde, jou liet ik dichterbij komen. Je inspireert me, ontroert me, raakt me.”

Hij keek haar zacht aan, hoorde een echo van onuitgesproken vermoedens.

De stilte werd stiller dan stil, een antwoord bleef achterwege.

Zacht raakte ze met haar vingertoppen zijn gebruinde bovenbenen aan, omhelsde hem, zoende hem zacht in de nek, stond op, en verdween in de meander van de rivier.

2010-08-28T12:25:00.002+02:00

"Ik heb van alles geprobeerd om beslissingen te nemen in het leven. Vanuit mijn emoties, vanuit mijn verstand, vanuit mijn ego. Op de een of andere manier waren dat geen bevredigende beslissingen. Emoties zijn bijvoorbeeld een slechte raadgever omdat ze me een onrustig gevoel geven. Als mijn ego of mijn verstand kiezen, worden dat vaak opportunistische keuzes. Die zien bepaalde zaken waar ik geen zin in heb als een investering of een manier om aandacht te krijgen. Maar die innerlijke stem, mijn hart, zegt vaak iets helemaal anders. Het is een vorm van zacht, innerlijk, rustig weten. Als ik dat niet volg, loopt alles in het honderd. Doe ik dat wel, dan blijkt het telkens weer de juiste beslissing. Omdiat ik die keuze met bezieling maak. En als ik niet bezield ben, raak ik de ander ook niet."

Fleur Van Groningen in De Morgen, Wax van zaterdag 28 augustus 2010.

Awaken to the silence of the sun

2010-08-17T11:58:00.007+02:00

Op een regenachtige herfstavond in augustus, wanneer je zou willen dat de zon nog brandend hard je gedachten aanvuurt, is het haardvuur aansteken een zalig tegendraadse remedie. Terwijl kranten en restanten van een plankenvloer laaiend in vlammen opgaan, flaneer je door het aanbod van itunes, muziek als een bonte lappendeken op je knie. En zo beland je bij een onbekende, onverwachte schitterende parel: 'Gem', van Matthew Dear, een track uit het recente album Black City. BBC Music Review omschrijft Matthew Dear als een "tech-pop polymath" en over Gem klinkt het lovend: "Gem unfolds like the aural equivalent of time-lapse photography. And throughout there is an attention to detail, to little tics and tricks in the mix, that make this a treat for listeners who still wear headphones. But mostly it’s music for defunct – or, rather, Defunkt – nightclubs."

Een pijnlijk en tegelijk ook teder meeslepend nummer. Enjoy.

Oh I love these days into one, awaken to the silence of the sun, who can I talk to today, why am I still the same?

With love, from Brindisi airport.

2010-08-11T19:14:00.001+02:00

De koffers vielen één na één met een doffe klap op de transportband. Drummend, licht bezweet en opgejaagd verdrongen handen, kortgerokte benen en reikhalzende ogen zich rond de langzaam bewegende, zwarte, plastic rups.

Er woekert een hardnekkig misverstand bij kenners, filosofen én bij leken dat schrijven bewaren betekent. Een reusachtige opslagkamer van herinneringen, beelden, memoires. Maar het is net andersom. Literatuur is loslaten. Schrijven is verdrijven. Waar je over schrijft gaat pas dan en juist daardoor voorbij.

Met woorden, bedacht Helga, zou ze het gemis en de voortdurende gedachte aan hem verdrijven. Alle mooie herinneringen en pijnlijke momenten in een zin-volle, gesloten koffer stoppen en langzaam in de bocht bij band 4 laten verdwijnen. Tot grijpgrage handen hem zouden oppakken, de woorden één voor één uitpakken, een nieuw leven inblazen en haar verlicht, verlucht achterlaten.

Na een jaar van oprechte affectie, hevige passie, wederzijds welbehagen en intimiteit had ze in alle liefde gebroken met de man die ze voor alle liefde van de wereld nooit had willen loslaten. Dus reisde ze van lieverlee de wereld rond. Op zoek naar rust en troost. Dit keer was ze op weg naar een tijdelijk paradijs van afzondering, zon en onbekommerd schrijven. Een plek waar ze zich niet kon verliezen in de afleidingen die ze in haar thuisland zo zelden kon weerstaan.

Hij was haar grootste afleiding geweest. Haar onweerstaanbare verleiding. Dit moest ze eigenlijk met rode letters tikken. Ze bezweek er telkens voor. Voor de nadruk van zijn begerige blik. Verzot op plagen en geplaagd worden.

Met een kop koffie op een terras, lui achterover in de zon, zou ze genieten van een hagedissenleven. Dat stond vast. Maar terwijl de koffers langzaam voorbij gleden en de transportband gedwee en monotoon verder ratelde wou ze niets liever dan hem naast haar. Samen in de zon naar de stroom van voorbijgangers kijken. Elkaar zo nu en dan kussen. Hem zacht strelen aan de binnenkant van zijn polsen. Gekscheren als kwajongens van veertien. Achteraf in de zwoele schaduw van hun bed elkaar beminnen als de grootste.

Het was verrukkelijk door hem genomen te worden. Zijn vanzelfsprekende superioriteit. Haar complete overgave. In bed vond ze het prettig de baas over hem te zijn. Te zien en te horen hoe hij kreunde, te voelen hoe hij vol overgave, ongecontroleerd schokte van opwinding. Dan was ze als de overwinnaar die een heel sterk dier kapot had gekregen. Gelukkig nooit helemaal. Wanneer hij haar op zijn beurt liefdevol klein kreeg huilde ze, ontroerd, ontdaan. Achteraf vleide ze zich begeerlijk in de rust van zijn armen, helemaal de zijne.

Op een dag was het huilen steeds sterker geworden. Kwam het ook wanneer hij er niet meer was. Werd de angst om hem te verliezen zo pijnlijk dat het haar uit haar slaap hield. Toen stond Helga voor het dilemma waar iedere geliefde vroeg of laat voor staat. Sprakeloos was ze ervan geworden. Verstomd. Verlamd. Niet langer passie, maar een impasse. Haar bagage was vertraagd.

Niet alles wat de werkelijkheid ophoest is de moeite van het vastleggen waard, had ze gemeend, en dus bewaarde ze lange tijd het stilzwijgen, verbeet de pijn. “Faire l’amour, c’est faire le mal”, zei Baudelaire. Veel van iemand houden doet pijn. Ook dit moest ze met rode letters tikken.

Maar nu liet de werkelijkheid zich niet langer het zwijgen opleggen. Wat was geweest won de bovenhand, nam haar onderhands.

In de bocht van band 4.

In de fleur van haar leven

2010-07-21T14:34:00.001+02:00

Geachte Mijnheer Van Den Borre,

Ik wil een vent. Graag met akte van vertrouwen.

Liever geen ventiel. Lief, aardig maar wat schriel.

Doe maar een ventilator. Krachtig. Met af en toe wat gemor.

Nu eens hard, dan weer zacht. Soms met de wind mee, dan weer tegen.

Ik ben heel fervent. Wat denkt u, heeft u iets dat me verwent?

Dimlicht

2010-07-11T00:51:00.003+02:00

Met gespreide benen ging ze over hem heen zitten. De korte jeansrok plooide omhoog. Ze begroef haar gezicht diep in zijn hals en kreunde zacht.

“Flirt”, dacht hij, “hoer”. Maar ja, hij hield wel van een beetje respons.

“Ik wil niet met je vrijen”, zei hij droogjes en duwde haar voorzichtig van zich af.

Ze liet zich niet eenvoudig uitschakelen, knoopte traag zijn broek open.

“Nee, ik wil het niet”, herhaalde hij, en stond resoluut op.

De lederen riem die haar rok sierde bleef haken aan zijn broeksriem. Een weerhaak, weerstand tegen hun ontbinding.

Hij zag dat ze schrok, maar ze verborg haar angst. Ze kende de kunst om de eer aan zichzelf te houden, stond op, trok haar rok in de plooi, ging koffie zetten.

Haar afkerige rug ademde teleurstelling. Hij zocht houvast in het beantwoorden van mail, nam onverschillig een telefoontje aan.

Plots beende ze met snelle passen zijn richting uit, haar gejaagdheid als een poging om te ontsnappen uit het heilloze nu. Ze ging wijdbeens voor hem staan en gebaarde hevig en vlijmscherp: “Maak dat je wegkomt.” Een slotrede van verborgen kwetsuur.

De totale machteloze woede is een komisch gezicht. Even bedacht hij haar aan het lachen te brengen, zoals altijd. “Dimmen” zou hij met pretoogjes en groteske gebaren zeggen. Ze zou het uitproesten. Opnieuw gevoel voor proportie krijgen. Als altijd.

Maar haar radeloosheid was besmettelijk. Hij knoopte met gebogen hoofd zijn veters dicht, vroeg nog heel even “Ben je zeker dat dit is wat je wil?” en trok toen de deur achter zich dicht.

Ook hij kende de kunst om de eer aan zichzelf te houden. Liet zich niet zonder meer uitschakelen, had geen geduld voor geduld.

Onderweg naar huis verfoeide hij zijn redeneerzucht. Maar wat graag zou hij zich overgeven aan al haar seizoenen, aan al haar zoenen. Als onderdeel van een raadselachtig geheel.

Maar de deur was dicht. Hij reed huiswaarts. Met zacht, droevig dimlicht.

Bui

2010-06-30T22:50:00.010+02:00

Beste onweer,

Liever bezweerde ik je turbulentie met voorspelbaarheid. Maar waarom spelen op veilig als oversteken spannend is?

Ik wil nog helemaal niet sereen zijn, traag gaan of stilstaan. Met volle teugen, mag het, ja? Geen compromissen. En ook niet vissen. Geduldig wachten tot de dobber zinkt.

Ik wil wat je noemt niet stuk te krijgen zijn. Een stuk. Laaiend van uitslaand geluk. Vernieuwend. Een knappe griet. Fantastisch, onklopbaar, gewoon geweldig.

Halloooo, bui van Deboosere, je hoort me wel. Waai over. Als de bliksem.

En verdomme snel.

Coïtus interruptus

2010-06-21T12:33:00.003+02:00

Veel minnaressen lijken niet geschapen voor een uitgestippeld leven. Ze worden aanzien als lastige, raadselachtige, vaak ietwat wispelturige vrouwen, en staan met verwondering te kijken naar hun seksegenoten die er wel in slagen zich te voegen naar het gestructureerde gezinsleven. Het lijkt wel of ze geen talent hebben voor het compromis: nog liever blijven ze alleen dan hun meanderende gevoelens aan banden te leggen. Huiselijkheid heeft geen uitstaans met hun heftigheid.

Het klinkt romantisch and avontuurlijk, maar er spreekt ook een zekere tristesse uit hun escapisme. Veel minnaressen blijken een zekere dualiteit te herbergen: achter hun masker van eigengereidheid en superioriteit schuilt kwetsbaarheid, en een drang naar zelfverzaking. Het zou volgens psychologen te maken hebben met een gebrek aan vaderliefde in de jeugdjaren: vrouwen die door hun vader erg waren geliefd, lijken minder geneigd om op relatievlak de complicaties op te zoeken. Vrouwen die de vaderlijke aandacth moesten ontberen daarentegen, hebben het gevoel dat ze de liefde moeten verdienen, dat liefde niet bestaat als ze niet gepaard gaat met pijn. Stabiel geluk zegt hen weinig. Ze lijken gedoemd levenslang het spel van afstoten en aantrekken te herhalen, en putten hun levenskracht uit de intensiteit van hun pieken, en hun dalen. Mede door hun erg veranderlijke emoties, oefenen ze zo'n aantrekkingskracht uit op mannen. Wat veranderlijk is, is ongrijpbaar, en dus is de bekoring des te groter. En de kwetsbaarheid in hun ogen is de kers op de taart: het maakt de lokroep van de sirene voor veel mannen onafwendbaar.

Die lokroep uit zich in zijn subliemste vorm op seksueel vlak. Minnaressen zouden meer dan voorbeeldig, gehuwde eega's op een diep niveau met seks zijn verbonden. Ze belichamen het zinnelijke in de vrouw, wat in schril contrast staat met het betrouwbare en koesterende van 'moeder de vrouw'. In een doorsnee dagelijkse partnerrelatie vinden minnaressen niet genoeg voedsel voor hun seksuele gevoeligheid.

Uit: 'De coming out van de buitenvrouw' van Rafaela. In De Morgen Wax van zaterdag 19juni 2010.

Ghent Jazz

2010-05-17T15:12:00.004+02:00

Ah de zomer. Uitkijken naar het moment dat ie er is, het verlangen naar tijd, vrije tijd, kortom vrijheid, gebeurt met een zachte, diepe, onhoorbare zucht over mijn schrijftafel.

Hoog op mijn verlanglijstje staat: Ghent Jazz (7 tot 18 juli)

Van dit stukje Gilberto Gil krijg ik het zwoel. En van deze strijkvolle voltreffer van The Cinematic Orchestra word ik warm. Dat belooft.

Nu nog twee maanden streepjes (ver)tellen.

Ongerijmd

2010-05-03T22:54:00.003+02:00

Soms was jij de moestuin en ik het onkruid. Dan moesten we elkaar weerstaan en wieden. Was jij onweerstaanbaar. En vond ik dat wel wieddes.

Een andere keer zou je me verkrachten, verscheuren, verslinden. Dan was ik bimbo en jij bold and beautiful. Ik moest te pletter. Lekker spetter.

En later was jij sportcommentator, m'n lenige lijf de snelle beelden. Meters, kilometers, wimpels, vlaggen, volgwagens. Toen was het nog feest, hield je van mij het meest.

Eén keer was het bed te klein, dat voelde veilig. Gewoon fijn. Voor eeuwig zou jij voortaan m'n Goliath zijn.

Later heb ik gehuild, was het feest welletjes geweest.

Zo was er eens. Een kort festijn. Van samen zijn.

Met jammer genoeg. Geen refrein.

Schrap me

2010-04-30T12:01:00.002+02:00

Dimitri Antonissen is een schrijver die enkel schrapt. Geen enkel woord in deze bundel is van hemzelf. Overdag is hij, als chef nieuws bij Het Laatste Nieuws, bezig de krant te vullen. ’s Avonds pakt hij echter zijn zwarte stift om de poëzie uit de artikelen te redden. Schrap me is het resultaat van anderhalf jaar wegstrepen van overtollige woorden. Wat overblijft zijn charmante, grappige en bijtijds ontroerende gedichten. Een must-have.

Zin in een schrijfgroep?

2010-04-29T14:48:00.002+02:00

Schrijven is een heel solitaire oefening, zeker zonder het gegarandeerde publiek. Een schrijfgroep met wederzijdse inspiratie, feedback op je werk en ruimte voor dialoog kan dit op een leuke manier verhelpen.

Met enkele gegadigden willen we hier graag werk van maken. Het zou de bedoeling zijn om maandelijks of tweemaandelijks samen te komen in een café(-zaaltje) in Gent of naderhand eventueel om beurten bij de leden thuis. Wisselende locaties kunnen zorgen voor inspiratie. Vooraf spreken we enkele thema’s af (iedereen kan voorstellen doen) en de datum van onze volgende bijeenkomst. Elk lid kiest er één (of meer) thema(‘s) uit waarrond hij of zij een tekst schrijft. Het genre en de lengte zijn onbelangrijk: essay, poëzie, proza, het maakt niet uit. Ten laatste één week voor onze volgende zitting sturen we onze teksten ter inzage door naar alle andere leden of posten we ze op het gemeenschappelijke blog van de schrijfgroep. Op de bijeenkomst zelf worden dan alle teksten gezamenlijk besproken. Aan het eind worden weer nieuwe thema’s voorgedragen enzovoort.

Uiteraard zijn andere formules mogelijk. In andere schrijfgroepen wordt vaak tijdens bijeenkomsten zelf geïmproviseerd en geschreven. Het bovenstaande is dus slechts een voorstel en uiteraard bespreekbaar. In elk geval, een schrijfgroep is stimulerend. Je werkt gemotiveerd – wetende dat je gelezen zal worden en dat iedereen zich engageert om feedback te geven – en je krijgt ook steeds commentaar, nu eens negatief, een andere keer positief maar altijd opbouwend.

Het is niet de bedoeling zo ambitieus te zijn dat we naar de volgende Nobel literatuur willen werken noch dat onze bijeenkomsten ordinaire drankgelagen worden. Het moet iets tussenin zijn: een intellectueel stimulerende en sociaal prettige activiteit en wie weet heeft één van ons talent om iets te publiceren en kunnen de anderen daarbij helpen.

We voorzien een eerste, verkennende bijeenkomst op zondag 6 juni 2010, om 19.00. Voor alle info, neem gerust contact op.

Vrijblijvend

2010-04-26T14:37:00.010+02:00

“Je kan altijd naar me toekomen.”

Ze had het zacht, haast onhoorbaar gezegd. Zo zacht dat het leek alsof haar lippen enkel onverstaanbaar hadden gefluisterd, en er kans was dat hij, even onoplettend, niet had geluisterd.

“Je kan blijven en nadien zien we wel hoe het loopt”, was ze aarzelend, verlegen, verder gegaan.

Ze had het idee al die tijd verdrongen, koesterde een knagende zorg dat nauwe verbondenheid beklemmend was. Alsof een voortdurend samenzijn haar doof zou maken. Ze wilde de echo’s in haar hoofd blijven horen. Alleen dicht bij zichzelf, geloofde ze, vermeed ze om niet te luisteren waarnaar ze hoorde te luisteren.

De verbondenheid die ze met hem had gevoeld was zo intens en overweldigend dat ze bij momenten naar adem had willen happen. Wanneer ze hapte zoende hij terug, gingen ze kopje onder, en zwommen nadien in een zee van oneindig, warm samenzijn, waaraan telkens een abrupt einde werd gemaakt door het nakende, gedwongen afscheid.

Toen ze de woorden voorzichtig had uitgesproken, zag ze woede oplichten in zijn ogen. Heel even wou ze onderduiken, vluchten, rennen, wenste ze hard dat ze niets gezegd had, hoopte ze dat haar woorden uitwisbaar waren en ze gewoon door konden doen alsof ze helemaal nergens hoefden te komen.

"Zeg dat niet", was zijn ingehouden antwoord. "Dat maakt het te moeilijk", klonk het pijnlijke vervolg.

De woede kwam door angst en zijn angst was verlies van realiteit.

Ze draaide zich op haar rug, stapte uit bed, zweeg.

Alle hoop op vrij, blijvend samenzijn vloeide tergend traag in het badwater waarmee ze zich nadien samen afspoelden.

Hij kwam niet, nooit meer.

En zonder hem in de buurt was het beklemmend stil.

Mastery through surrender

2010-04-22T16:10:00.005+02:00

In Liquid Love beschrijft de Poolse socioloog Zygmunt Bauman hoe mensen vandaag de dag gevangen zitten tussen hun verlangen naar geborgenheid en de angst te betrokken bij iemand te raken. De verplichtingen die een relatie met zich meebrengt beperken ons in onze vrijheid, de vrijheid die we nodig hebben om onze opties open te houden voor, jawel, een eventuele nieuwe en betere relatie. Het boek is een pageturner. Adembenemend poëtisch, filosofisch en bij momenten pijnlijk accuraat en herkenbaar. Eén van de vele doortastende passages in het boek filosofeert over de verhouding tussen desire and love:

"Desire and love. Siblings. Sometimes born as twins; never, though, as identical (single egg) twins. Desire is the wish to consume. To imbibe, devour, ingest and digest – annihilate. Desire needs no other prompt but the presence of alterity. That presence is always and already an affront and a humiliation. Desire is the urge to avenge the affront and avert the humiliation. It is a compulsion to close the gap to alterity, as it beckons and repels, as it seduces by the promise of the unexplored and irritates by its evasive, stubborn otherness. Desire is an impulse to strip alterity of its otherness; thereby, to disempower. From the tasting, exploring, familiarising and domesticating, alterity would emerge with the sting of temptation pulled out and broken. If it survives the treatment, that is. The odds are, though, that in the process its undigested remnants will have fallen from the realm of consumables to that of waste.

Consumables attract; waste repels. After desire comes waste disposal. It is, it seems, the squeezing of alienness out of alterity and the dumping of the desiccated carapace that congeal into the joy of satisfaction, bound to dissipate as soon as the job is done. In its essence, desire is an urge of destruction. And, though but obliquely, the urge of self-destruction: desire is contaminated, from its birth, by the death wish. This is, though, its closely guarded secret; guarded mostly from itself.

Love is, on the other hand, the wish to care, and to preserve the object of the care. A centrifugal impulse, unlike centripetal desire. An impulse to expand, to go beyond, to stretch to what is ‘out there’. To ingest, absorb and assimilate the subject in the object, not vice versa as in the case of desire. Love is about adding to the world – each addition being the living trace of the loving self; in love, the self is, bit by bit, transplanted onto the world. The loving self expands through giving itself away to the loved object. Love is about self’s survival-through-self’s-alterity. And so love means an urge to protect, to feed, to shelter; also to caress, cosset and pamper, or to jealously guard, fence off, incarcerate. Love means being-in-service, standing-in-disposition, awaiting command – but it may also mean expropriation and seizing of responsibility. Mastery through surrender; sacrifice rebounding as aggrandisement. Love is a Siamese twin of power greed; neither would survive the separation.

If desire wants to consume, love wants to possess. While the fulfillment of desire is coterminous with the annihilation of its object - love grows with its acquisitions and is fulfilled in their durability. If desire is self-destructive, love is self-perpetuating.

Like desire, love is a threat to its object. Desire destroys its object, destroying itself in the process; the protective net which love weaves caringly around its object love enslaves its object. Love takes captive and puts the apprehended in custody; it makes an arrest, for the prisoner's protection.

Desire and love act at cross-purposes. Love is a net cast on eternity, desire is a stratagem to be spared the chores of net weaving. True to their nature, love would strive to perpetuate the desire. Desire, on the other hand, would shun love's shackles."

Late Night Tales: "Arousal can be a normal part of the grief proces."

2010-04-19T22:31:00.006+02:00

Late night tales. Music and stories worth staying up for. Da's het minste wat je kan zeggen van dit Britse initiatief dat DJ's en artiesten van diverse pluimage hun favoriete muziek laat samenbrengen. De laatste editie werd samengesteld door The Cinematic Orchestra. Een wervelende collage, verrassend van het eerste tot het laatste moment. Nu eens ontroerend, dan weer upbeat, of retro. Met Nick Drake's Three Hours ben je heel even uren ver hier vandaan. En, gewoontegetrouw bij elke Late Night Tales CD, een verhaal aan het eind: het hilarische The Happy Detective part 3, door Will Self: droog, ironisch en oh zo grappig. Enjoy.

Tracklist:
1. Flying Lotus - Anties Harp
2. Nick Drake - Three Hours
3. Eddie Gale - The Rain
4. Terry Callier - You're Gonna Miss Your Candyman
5. The Freedom Sounds Feat Wayne Henderson - Behold The Day
6. DJ Food - Living Beats
7. Shuggie Otis - Aht Uh Mi Hed
8. Thom Yorke - Black Swan
9. The Cinematic Orchestra - Restaurant
10. Steve Reich - Electric Counterpoint
11. Bjork - Joga
12. Imogen Heap - Cumulus
13. St Germain - Rose Rouge
14. Songstress - Sea Line Woman
15. Sebastian Tellier - La Ritournelle
16. Burial - Dog Shelter
17. Burt Bacharach - South American Getaway
18. The Cinematic Orchestra Feat. Fontella Bass - Talking About Freedom (Exclusive Cover Version)
19. Will Self - The Happy Detective Part 3

Voortvluchtig

2010-04-18T16:32:00.001+02:00

De luchthaven vulde zich met gestrande reizigers. Alles lag plat. Passagiers staarden bedremmeld, reikhalzend naar het aankondigingbord. ‘Canceled’ stond er achter alle vluchtnummers.

Hij was die ochtend vroeg vertrokken, had in alle stilte z’n koffer gepakt en de deur zacht achter zich dicht getrokken. Leugens bewaren kost een hoop energie, het vrat aan hem, hij hield het niet meer. Ergens had hij gelezen dat voor een piloot de aarde er gelukzalig uit ziet. Boven het wolkendek geen glimp van ongelukkige vaders, moeders en kinderen. Dat betekende dat als hij maar genoeg afstand nam zelfs zijn eigen familie zou opgaan in zoetsappige onschuld. Hij moest afstand nemen. In ruimte, maar beslist ook in tijd.

Een lieftallige baliebediende duwde hem een kaartje in de hand, met daarop een telefoonnummer. “Bel dit nummer”, zei ze, “maar ik ben niet zeker dat er zal worden opgenomen”. Hij was in de war. De sluiting van het luchtruim gooide roet in zijn plan. Hoop op onmiddellijk vertrek was er niet. Dus dronk hij koffie uit een kartonnen beker, en vergat beteuterd suiker en melk.

Hij had ze verraden en achtergelaten. Bevond zich op drijfzand. Dreef stuurloos, richtingloos op onzekerheid.

Een gigantische aswolk, het resultaat van de vulkaan Eyjafjallajökull had het Europese luchtruim lam gelegd. Duizenden, miljoenen oncontroleerbare asdeeltjes riepen het luchtverkeer een halt toe. Vuur van het binnenste van de aarde veegde alle drang tot vliegen en vluchten van de kaart. Hoogte-en snelheidsmeters riskeerden door de deeltjes ontregeld te worden, waardoor de piloten volledig het zicht zouden verliezen op hun koers en snelheid.

Hij wou niet langer zelf z’n koers bepalen, maar stranden. Thuiskomen bij iemand die net als hij een buitenstaander was, een lastig en complex mens. Waar het geen éénrichtingsverkeer was, maar bewogen en bevlogen. Soms met verminderde zichtbaarheid maar altijd gedreven door vuur.

Een helle omroepstem dwong hem tot actie. “Hoelang de hinder blijft duren, kunnen we niet voorspellen. Zeker tot zes uur vanavond vertrekt of landt geen enkel vliegtuig.” Toen stond hij resoluut op, wandelde naar de Avis balie en vroeg een huurwagen. Vluchten kon niet meer. Vuur van het binnenste van de aarde bepaalde voortaan zijn koers. Zijn snelheidsmeter ging de lucht in, zijn hoogtemeter sloeg tilt, zijn motor sputterde tegen. Maar landen zou hij. Op de begane grond, doorgrond, doordacht. Niet langer op de tast, maar vast, verbonden, en verrast.

fa-taal spreek jij mijn horizon-taal

2010-04-16T10:53:00.005+02:00

Niets symboliseert de vrijheid van een ongedwongen dag meer dan een boterhammetje met aardbeienjam. Met de zoete, trage smaak van rode vruchten op de lippen telde Caro aan de ongebreidelde horizon van de witte Ikea ontbijttafel precies 67 manieren om de dag door te komen. Een flinke portie zelfoverschatting is nodig voor levensgeluk en ze fantaseerde zichzelf als femme fatale in het ochtendgloren. Met blonde haren die hel oplichten in het ochtendrood, een volle boezem die zich fataal en ontegensprekelijk laat gelden, en als kers op haar fatale fantasie: volle kuiten die met een eindeloze welving boven rode hoge hakken rijzen. Met een volrode grijns op de lippen balanceerde ze tussen toegankelijkheid en onbereikbaarheid. Zo lag de dag aan haar voeten.

Resoluut, zoals alleen een daadkrachtige, bloedschone vrouw zich laat gelden nam ze mobiel in de aanslag om deze bij voorbaat unieke dag in te zetten en tikte 5 letters op het klavier:

“u okay?”

Het vraagteken liet alle opties open en voorzag de letterboodschap van milde vrijblijvendheid.

Razend snel en met de slagkracht van hartstocht bliepte het antwoord haar display binnen.

“Asi, asi. U?”

In de verte klonk het geluid van een transistorradio. Caro liet alle verzet tegen het storende geluid varen en peilde naar haar fatale, innerlijke stilte. Ze antwoordde:

“Vrij en wild van jou.”

Toen ging het snel.

“Hoe kan ik je temmen?”

En zonder nadenken, tikte ze terug: “Als je mij temt, zullen we elkaar nodig hebben. Dan word jij voor mij de enige ter wereld. En ik word voor jou de enige ter wereld.”

“Maar hoe dan?” reageerde de display ongeduldig.

“Treat me bad and I run. Hurt me and I cry. Caress me gently and I will never let go of you.”

Waarna een diepe tijdloze stilte viel die smaakte naar aardbeienjam en grote gulzige, geduldige belofte.

I must be a looney

2010-03-02T21:59:00.006+01:00

Ze is een kruisbestuiving tussen Parijs en Berlijn, en brengt bizarre, eenvoudige maar ontwapenende songs. Freschard's muziek was tot voor kort niet verkrijgbaar in het commerciële circuit. Maar het Amsterdamse label Conky bracht haar album Click Click (2006) uit op vinyl. I must be a looney, brengt je op weemoedige manier aan het lachen. Bij Future Vintage Radio vind je dan weer een zalige mix van haar werk. Enjoy.

Dubbel geparkeerd

2010-03-02T21:21:00.003+01:00

Het was begonnen op een vroege ochtend in het neonlicht van een ondergrondse parkeergarage. Hun wagens stonden broederlijk, zonder aandrijving of kracht, maar in stilte wachtend tot ze er samen vandoor konden, naast elkaar geparkeerd. Hij had er met een knipoog op gewezen.

Dat hij de voorzichtige toenadering van hard metaal had gestuurd, was deel van zijn onweerstaanbare offensief.

Hij had haar omhelsd en meteen weer losgelaten. Als om het onheil af te wenden. Toen had hij het portier van z’n snelle wagen opengeklapt, en was er als een pijl vandoor gereden.

Meteen was ze in haar auto gestapt, en van ondergronds naar bovengronds gesneld, happend naar adem. Ze reed in zijn kielzog, volgzaam.

Net voor de snelweg zich vertakte en ze elk een andere richting zouden uitgaan rinkelde haar mobiel. “Hier ga ik ervandoor, oké?” “Ja, da’s oké”, had ze enkel licht laaiend kunnen uitbrengen en daar was het gesprek gestopt. Ze was rechtuit gegaan, niet linksaf geslaan. En van dan af het spoor bijster geraakt.

Later had ze hem van alle kanten leren kennen: zijn aanvallen van angst en zorgen, de euforie, die hem soms uit het niets ontviel, de woede wanneer hij het anders wou, ook de zachte melancholie, waarbij hij in zichzelf leek te verdwijnen en haar met een vervlogen blik aankeek, alsof hij zich alleen maar diep in haar wou verbergen en nooit meer loslaten.

Toen het voorbij was vroeg ze zich af wat haar bezield had. Of de vluchtigheid van het avontuur haar had ingehaald en de snelheidsmeter zomaar in het rode was gegaan, zonder doel, zonder zin. Maar ze wist dat hij haar ziel had geraakt.

Toen had ze het achterportier van haar wagen geopend, en was op zoek gegaan. Naar een denkbeeldige koffer.

Dat was het dan. Het was afgelopen.

Hel neonlicht viel door het raam. Een overdaad aan beton leek grauw en grijs nooit te willen vergaan.

Ze bleef nog even stilstaan. Om dan. Heel voorzichtig. Opnieuw door te gaan.

Muslima#4

2010-02-24T17:04:00.007+01:00

Alleen op reis naar Jordanië met twee meterhoge schatten van kinderen. Da’s als een blinde op stap met een geleidehond. Iedereen voelt zich geroepen om je te helpen oversteken, en allemaal aaien ze maar wat graag over de bol van je twee kleine verkenners. Na m’n beschroomd verhaal over een vervelende voedselallergie verlaat een chef-kok de façade van z’n buffet, en vraagt met binnenpret: “That means you can hardly eat anything, you’ll have to eat me?!” Nee, lekker stuk, ik ben niet toe aan een grote oversteek, en haast me lachend weg. De koetsier in het hemelse Petra spant de kroon. Terwijl we de doortocht maken door een adembenemende Siq, vraagt hij zonder omweg, mét een fikse zweepslag op z’n paard: “Where is your husband?”, vertelt er in één adem achteraan dat ie 3 zonen, 3 dochters, drie vrouwen, 2 huizen, 2 auto’s en 5 paarden heeft. En. Dat voor een moslim 4 vrouwen perfect is. “I wanna make you special price”, klinkt het nog. Maar ik stap lachend door. Blind en op de tast. Waar is dat spoor?

Stillness is the move

2010-02-10T17:30:00.004+01:00

Aanrader: een muziekmix om zacht, stil, te vallen. Een mengeling van melancholisch moois, zachtzoete soul en lekkerlichte discodeuntjes. Gratis downloadable bij de Nederlandse radiozender Future Vintage.

Spunk

2010-02-07T17:06:00.004+01:00

Spunk. For the les bi gay minded and friends. Zo titelde de slogan. Tot de laatste categorie behoort ondertekende. Maar categorieën waren niet aan de orde deze avond. Alles kon, in een ongedwongen, uitgelaten sfeer. De muziek een volledige voltreffer, dankzij DJ Sam De Bruyn van Stubru én de overheerlijk ogende, passionele dj-draaibewegingen van DJ Maalik, resident DJ @ Tijuana. If you dance, dance, dance: it feels like romance.

Ich bin ein Berghainer

2010-02-03T22:11:00.004+01:00

Soms, heel toevallig, waan je je in een film. En als de realiteit even tegenzit, voelt dat lekker. Zo bracht ik afgelopen weekend een onwezenlijke nacht door in Berghain, een heuse technotempel, ondergebracht in een oud pakhuis. Over de Duitse grenzen heen berucht om zijn dj's, darkrooms en drugs. De voormalige warmtecentrale houdt hardcore clubbers op de dansvloer tot het ontbijt, of later. Pas na middernacht stroomt het hier vol. We beat the queue, lieten ons fouilleren en dan: voluit amuseren.Topless gay guys, gorgeous straight girls, alles kan, ongedwongen, harmonieus. Geen geweld, alleen liefde. Resident DJ Shed bracht er afgelopen zaterdag nacht 'Cathedral House'. Whatever that may be, het voelde machtig indrukwekkend, temidden van de hoge muren, de rode lichten, stroboscooplampen en 1500techno-liefhebbers. Tot het vroege ochtenduur. En nadien voelde het leven even heel puur.

Berghain, Am Wriezener Bahnhof, 10243 Berlin

PS. With a big thank you to F. for this extraordinary, absolutely one of a kind experience.

Not strong enough

2010-01-13T01:32:00.005+01:00

Verdriet is geen eenduidige emotie. Soms slaat ze om in woede, dan weer katapulteert ze je in een depressieve diepte, om je dan weer met tranen stilzoet te maken. Voor de zoekende, rusteloze, verdrietige of voor wie simpelweg houdt van intiem muziekmoois: twee jazz-albums die ik recent ontdekte krijgen de status toebedeeld van rustbrengers in tijden van radeloosheid. Comfort food in times of trouble.

Eerst en vooral het al wat oudere Piano Works (2004) van Craig Armstrong, beter gekend voor zijn weergaloze soundtracks. Zo schreef hij onder meer de muziek voor Baz Luhrmanns Romeo + Juliet en diens volgende productie Moulin Rouge. Zoals de naam al doet vermoeden is Piano Works een pure pianoplaat. Sit back and enjoy.

De tweede aanrader komt van Duitse bodem. Upgraded in Gothenburg van de piepjonge broers Wasserfuhr. Opgenomen in Zweden mét Zweeds talent. Not strong enough met de stem van Ida Sand, is een eenvoudige, weemoedige parel.

Relationeel taalgebruik

2010-01-12T00:47:00.005+01:00

Een relatie wordt indexicaal genoemd, wanneer een teken gekoppeld is aan iets dat werkelijk bestaat op grond van aangrenzendheid. Teken en gegeven zijn elkaar nabij. Simpel gesteld: waar rook is, is vuur.

In het spannende speelveld van de liefde speelt indexicaliteit, en de poging tot correcte interpretatie ervan, een doorslaggevende rol. De inschatting van onze interactiepartner, aka het Gegeerde, Indrukwekkende, Geheel Onweerstaanbare LiefdesObject, kortweg GIGOLO, het giswerk naar zijn/haar relationele intenties is een puzzel die nu eens erg onthullend lijkt, dan weer tragisch onheilspellend blijkt. De grote tekenzoektocht. Staat stilzwijgen voor ontroering? Of duidt het op verveling? Is woede een uiting van frustratie? Of veeleer van gemis? Of is het machteloosheid?

Genoeg abstract, theoretisch geraadsel. Een voorbeeld kan boekdelen spreken.

Voor de voor Eeuwig Verliefde Ander, kortweg EVA, is een onbeantwoord bericht onmiskenbaar teken-en toonaangevend voor afwijzing. Aanhoudend onbeantwoorde communicatie tekent de contouren van een vermoedelijke gedragslijn: GIGOLO goes roll-o’.

Et alors EVA s'en va.

Waarop.

De Geheel Onweerstaanbare zich, Geheel Ontdaan, conformeert. Voortaan verbergt hij zich. Zelfbeschermend. Achter het vermijdend gedrag dat hem ontlokt werd.

Een negatieve spiraalbeweging komt op gang. Positieve condoomdynamiek blijft uit.

Een jammerlijk zich zelf vervullende voorspelling.

Een dreigend einde van een mooi getekend verhaal.

Waar rook was, is niet langer vuur.

En dan. Zowaar. Tranen als index. Helemaal puur.

Houvast

2010-01-07T00:36:00.005+01:00

Steevast houden ze elkaar gegijzeld.

Hij houdt haar
in een houd
greep,
houdt van haar.

Zij laat hem
niet los,
houdt hem daar
waar

hij brandend scherp
vuur
vat.

Laaiend
gaan ze
tegen
de vlakte.

Als bezeten
bezeerd
tegen beter weten

niet in staat
elkaar
voor
goed

te vergeten.

Cool & The gang

2009-12-16T11:17:00.004+01:00

Voetstappen door de lange gang.

Hoog.

Versneld.

Gehaast.

Weg.

van

hem.

Er achter

aan.

Beet

grijpen.

Vast

klemmen.

De ogen

sluiten.

Nemen.

Geen keuze

laten.

Bevrijd.

De liefde

bedrijven.

Gretig

gevangen

in

haar

schoot.

Geen

adem

nood.

De gang

volbloed

rood.

Een Bongo bon voor Nieuwjaar?

2009-12-14T15:02:00.006+01:00

Een tip van een Facebook buddy. Uit de oude doos: Psycho Beach Party (2000), parodie op beach movies uit de zestiger jaren. Een hilarisch fragment, als smaakmaker. Met one-liners om te onthouden voor precaire momenten:

Berdine: They look like beatniks, should I unpack my bongos?
Marvel Ann: I intend to unpack mine.[Marvel Ann dancing]
Marvel Ann: Aaaah. Oh no, what am I gonna do? Oh this is so embarrassing, I could die. Could you help me tie my straps?
Starcat: You know, this could be a subconscious reflex of an overly stimulated libido?
Marvel Ann: Say that's sounds DIRTY!
Starcat: Oh, I'm sorry. I'm a refugee from the psychic department Northwestern.

Meer woorden op komst

2009-12-13T12:55:00.008+01:00

De vakantie komt er stilaan aan. Tijd voor warmte. En woorden. Een verdoken vlucht uit het circus dat feestdagen heet.

Dus deed ik gisteren gezellige grootinkopen in mijn favoriete boekhandel en geniet van uitgesteld verlangen.

M'n aanwinsten zijn op één na, stuk voor stuk blind dates. Zonder reviews of kritieken gelezen te hebben vooraf, nam ik ze ter hand, en zag dat het goed was.

Sarah Kuttner, "de nieuwe literaire sensatie uit Duitsland", zo titelt de rode bandomslag, schreef Stuk. In Duitsland heeft ze naam gemaakt als televisiepresentator voor Viva en MTV. "Luchtig en vol zelfspot vertel Sarah Kuttner over de depressieve gevoelens die dertigers van nu ineens kunnen overvallen" leest de achterflap. Must-read leek het me, nu ik nog lekker net dertiger ben.

En dan is er ook Voor liefde, zie de letter L van Paola Calvetti. Een boek over boekenliefde. Na haar scheiding maakt Emma Valentini haar droom waar en begint ze een kleine boekhandel, Romans & Romances. In alle boeken speelt liefde een hoofdrol. De kasten zijn niet op alfabet gerangschikt, maar op onderwerp, zoals 'onbeantwoorde liefde', 'verliefdheid', ... Al snel groeit Emma's winkel uit tot een ontmoetingsplek voor klanten die niet alleen voor de boeken komen, maar soms ook voor elkaar. Een live dating-site met hoog romantisch gehalte dus. Een antidote voor virtuele vluggerds. Na het lezen van de achterflap kijk ik om me heen. Geen stuk naast me te bekennen.

In het volgende rek trakteer ik mezelf op het prachtig vormgegeven Weg van woorden van Germanist Jan Flamend en Historicus Bart Ramakers, die een wel heel bijzondere wandeling maken langs en voorbij de grenzen van communicatie. Een prachtige verzameling beeldspraak, verbasterde woorden, betekenisuitbreidingen en zinsbegoochelingen.

En tot slot, een oude bekende: Heleen van Royen's nieuwste: De mannentester. Het onderwerp is zo bij het haar gegrepen dat ik moet en zal weten hoe het afloopt. Victoria is een jonge, aantrekkelijke femme-fatale. Ze laat zich inhuren door vrouwen om hun geliefde op de proef te stellen. Geen man is veilig voor haar. In haar gedrevenheid om ontrouw aan de kaak te stellen, past ze duistere methodes toe.

Ik ken mannen die het goed zouden doen als vrouwentester. Die de kunst van het verleiden (ofte: vooral geen kunsten toepassen) als geen ander beheersen. Alleen rest de vraag of een man ooit de stap kan of wil zetten om aan een andere man te vragen: kijk es of jij mijn vrouw kan (in)nemen? Daar gaat te veel trots mee gepaard. Liefde bij een man is territoriaal. No trespassing. Ook niet voor testers.

Conclusie: dit is een grensverleggend boek. Op alle mogelijke denkbare manieren. En wie een grens verlegt, krijgt een plaats in mijn boekenrek.

In de categorie: eerlijke liefde.

The illusion of control or the prospect of endless possibilities?

2009-12-08T09:24:00.009+01:00

Two diverging quotes today. One poetic, the other scientific.

(1) "We cannot go back. That's why it's hard to choose. You have to make the right choice. As long as you don't choose, everything remains possible."

From the trailer of 'Mr Nobody', award winning film by Jaco Van Dormael. A tale that spans centuries and planets and studies the impact that choices have on our lives.

(2)"Choice consists of the mental process of thinking involved with the process of judging the merits of multiple options and selecting one of them for action. [...]Most people regard having choices as a good thing, though a severely limited or artificially restricted choice can lead to discomfort with choosing and possibly, an unsatisfactory outcome. In contrast, unlimited choice may lead to confusion, regret of the alternatives not taken, and indifference in an unstructured existence; and the illusion that choosing an object or a course leads necessarily to control of that object or course can cause psychological problems."

From Wikipedia, the free encyclopedia

Now there's the limit. No more quotes. Restricted choice on the menu today. Two ideas will get ya' goin'. You don't wanna inflict severe psychological damage to your brain, do you?

Autumn story

2009-11-30T21:21:00.003+01:00

Autumn days in London. And no rain. Stumbled upon a gem @ Hoxton square. Unconventionally but convincingly, File DVD brings a genius mix of new media and superbly designed print. A 124 page newsprint including 186 minutes of short films, music videos and documentaries on DVD. Worthwile, if only for the exhilarating cover of Brigitte Bardot, The Flower Session. Photographed by Sam Levin, 1967.

And so I discovered Firekites' poetic song and video Autumn Story. The short video uses chalk animation: it reverses the drawing by using white chalk on black chalkboards where the trace is the dusted out image.

Autumn days in London: we don't want these days to ever end.

PS. Download the Firekites album The Bowery on iTunes.

Herfstnacht

2009-11-20T14:23:00.002+01:00

Het bed rook naar een zomerdag. Naar fris gewassen lakens.

Achter glas koesterde een herfstzon gespannen verwachtingen.

“Heb je het koud?” vroeg hij. En voeten verstrengelden zich onder de deken.

“Is er al nieuws over de nieuwe EU president?” Waarop zij hoofdschuddend haar neus in zijn hals begroef.

“Zal ik de wekker zetten?” ging hij door. Maar ze kuste hem stil, tijdloos achter het oor.

“Zal ik je verkrachten?” stelde hij toen voor.

“Doe maar een serieverkrachting”, zoende ze zacht door.

Tot elk woord houvast verloor.

Hij ging op de knieën, zij door de knieën.

Zij zorgde voor serie, hij voor kracht.

Het werd een huiverige herfstnacht.

Volgzaam

2009-11-12T01:05:00.004+01:00

Hij had ontegensprekelijk geklonken: “Simpel gezegd komt het hierop neer. Ik kan het niet iedereen naar de zin maken”, terwijl hij met stevige hand haar schouders tegen de muur had geduwd, haar rok had opgetild, en zonder de moeite te nemen om haar slip naar beneden te halen naar binnen was gegleden.

“Ik wou dat ik je meer én liever kon zien. Maar dat kan niet”, was hij nadrukkelijk verder gegaan, terwijl hij haar had gezoend in de kuil van haar nek.

“Het gaat om continuïteit, het niet onderbreken van het ritme” had ze zacht geprotesteerd. Maar meedogenloos, onafgebroken was hij verder gegaan met wat hij was begonnen.

“Het gaat op dezelfde wijze als het verstevigen van je spieren. Stimuleren en volharden. En zo telkens je grenzen verleggen. Dat vraagt geduld. Maar je geduld wordt beloond”, was zijn pasklare antwoord geweest.

Toen was hij hard gegaan. Harder. En was zij het evenwicht verloren.

Ze had de ruimte met stilte gevuld, wist: hij verdroeg het niet dat hij iets moest doen op een moment dat hij het niet wilde.

Onaangekondigd had hij de stilte verbroken:“Ik verlies mezelf in jou”.

Waarop hij was gekomen.

En zij volgde.

Copycat 2

2009-11-08T12:27:00.005+01:00

Uw woordenschatbewaarster werd geselecteerd om deel te nemen aan 3 avonden van de CopyCursus van de Hogeschool Sint-Lukas en De Persgroep Advertising.

Opdracht:

"Je maakt een advertentie voor jezelf waaruit blijkt dat de reclame beter af is mét dan zonder jou. Dat mag een printadvertentie zijn, een affiche, een radiospot, een banner, een filmpje, een website, een perfect geschreven brief: het maakt niet uit. Als de jury maar denkt: deze mens zou een aanwinst kunnen zijn voor de reclame. En als het maar beknopt is."

Een hoop inzendingen. Slechts 40 stoelen. Dit deed het:

Lost and found

2009-11-04T16:21:00.003+01:00

Ik zat op de trein naar Amsterdam. Bij elke spoorwissel voelde ik de barsten in mijn levensloop. Bij elke haperende aaneensluiting van de rails dacht ik hoe zeer ik was afgescheiden. Hoe ik had besloten niet langer aan te sluiten bij de anderen, bij de voorgeschreven modellen. Me de vrijheid van het verzinnen had toegeëigend. En schrijver was geworden.

Dit bedacht ik. In een lege, ratelende, wiegende treincoupé. Op weg naar Amsterdam. Intussen schreef ik woorden op papier. Verzonken mijn gedachten.

Tot jij binnenkwam, de stilte van de coupé verbrak met je lichaamstaal en mijn hand zonder nadenken, los van verzinsels en bijgedachten de kern van mijn bestaan op papier zette.

Ik schreef: “De man van mijn leven is in de trein gestapt.” En ervoer een nakende spoorwissel met een intensiteit die de trein tot ver voorbij Amsterdam katapulteerde. Tot ver voorbij grenzen van tijd en werkelijkheid.

Ik bedacht dat we twee uur de tijd hadden om elkaar te leren kennen en vroeg: “Wat doe jij?” “Ik ben acteur” antwoordde je traag maar zeker. Waarop ik: “Ik ben schrijver, nu heb je eindelijk tekst in je leven.”

Die avond ontmoetten we elkaar opnieuw op perron 2 in Amsterdam Centraal en dineerden in het Grand Café 1eKlas. Op de terugweg was het zoenen tot in Roosendaal. En dan van Roosendaal tot in Antwerpen. We hadden een grens overgestoken. Zonder twijfel.

Van die dag af was ik stuurloos. Aan het wankelen gebracht. Onze ontmoeting kleurde mijn werkelijkheid troebel. Stelde me voor een keuze.

Ik kocht een matras. Misschien redt die matras mijn relatie, dacht ik. Boxspring met veren.

Maar de veerkracht was er uit.

Ik had nog lang in die onheldere situatie kunnen blijven hangen. Maar jij dwong me tot een keuze. Met een warme, intuïtieve, eerlijke kracht die voelde als thuiskomen.

Dus sprak ik tegen mijn geliefde de bevrijdende woorden: “We houden er mee op.” En trok de dag nadien voorgoed bij jou in.

Dit ging niet langer over controle. Andere krachten speelden een rol.

Ik liet los, sprong in het onbekende.

En herkende wat ik had gezocht.

Geïnspireerd door een interview met Steven Van Watermeulen en Oscar Van Den Boogaard in “Mannenliefde”, tien liefdesverhalen door Jolien Janzing en Lieve Blancquaert, Uitgeverij Lannoo.

Love long distance

2009-10-30T13:55:00.005+01:00

"We were raised in Arkansas by women, wolves and cassettes. [...]We are feminists, artists, disc jockeys and writers. We have collectively spent 80% of our lives in airplanes (just to sweat on you). We love flowers and we believe firmly in raw power."

Aldus een fragment uit de promotietekst van de website van The Gossip. Hun muziek houdt een eigenzinnig midden tussen punk en disco. Toegegeven, dat klinkt als een heerlijke cocktail aanprijzen van Bordeaux en whiskey. Niettemin werd ik gegrepen door hun laatste hit: Love long distance. Verdriet en machteloosheid vermomd als een schreeuw. Omwille van dat hartverwarmende elixir waar we naar snakken, al dan niet aangelengd met een tijdloos glas Bordeaux.

Love long distance
Is testing me trying my patience
I need more of your assistance now
You're making me crazy
The way that you've been acting lately
I need more of your assistance now

Love Long Distance op myspace

Marvelously mature

2009-10-26T14:37:00.003+01:00

Onder het motto, a birthday is just a #, even een moment van numerologische bezinning.

39. Da’s de landcode voor Italië. Yummie. Cappuccino met opgeklopte room en een vleugje cacao voor je m’n nummer draait.

Er is ook de spionagefilm van Alfred Hitchcock. The 39 steps. Een grappig meesterwerk met een zwart kantje. Humor met zwarte kant. Dat kijkt best lekker.

En Queen ging los op 39. Freddy Mercury als altijd SPANNEND. Humor met rode ruiten.(Freddy, I’m in Italy, won’t you call me?)

J. Aphrodite (nom de plume voor Carol Livingston) schreef “To turn you on: 39 fantasies for women.” Zowaar een instant populaire klassieker. Voor elk jaar 1 fantasie. Ten volle gevuld met 365 dagen dagdromen over 69.

Maar als klap op de vuurpijl is er het geveinsde nieuws van The Onion over The National Organization for Women’s eeuwigdurende 39e verjaardag. Aldus de woordvoerster van Now: “ We've taken aggressive steps to make sure no wrinkles appear in our public image," Gandy said. "Although, around the office, we like to call them 'battle scars.' Or 'laughter lines.' Or 'dignity doodles.”

Bij deze onderneem ik agressieve stappen: You won’t catch me frowning today. Happily doodling @39. Cheers.

Picollo pasta

2009-10-26T13:50:00.003+01:00

Wolf, Linde, Lisa, Marie, Charlotte en Quinten maakten samen onder de deskundige en inspirerende begeleiding van Isabel De Spaghettivrouw. Net geen Pixar niveau. Het moet gezegd. Hilarisch. Met slurpgeluiden van zoonlief. En vioolfantasie van meisje. Proficiat aan alle kleine makers én aan de grote bedenker.

Copycat

2009-10-19T09:59:00.006+02:00

Uw woordenschatbewaarster neemt deel aan de preselectie van copycursus. De vraag: Kan jij mensen, ideeën of merken een stem geven die meteen de aandacht trekt? Die mensen doet vloeken, lachen of nadenken? De opdracht: maak een advertentie voor jezelf waaruit blijkt dat de reclame beter af is mét dan zonder jou. Dat mag een printadvertentie zijn, een affiche, een radiospot, een banner, een filmpje, een website, een perfect geschreven brief: het maakt niet uit. Als de jury maar denkt: deze mens zou een aanwinst kunnen zijn voor de reclame. En als het maar beknopt is.

Of ik een aanwinst zou zijn voor de reclamewereld is een heftige hamvraag. Maar er mag gespeeld worden met woorden. So. I'm in for the game.

Veertig geselecteerden winnen een cursus copywriting. Eén lezing wordt alvast gegeven door Yves Desmet, hoofdredacteur van de Morgen. En, dixit de homepage van de website: "de workshops worden begeleid door een aantal bijzonder fijne copywriters, zoals Stephen Walckiers, Pol Sierens, Willem De Geyndt, Frank Marinus, …."

Het ware bijzonder fijn als ik er bij kon zijn.

Wordt vervolgd.

soft words win hard hearts

2009-10-17T17:50:00.000+02:00

“I’m in control” fluisterde hij heet in haar adem.

En brak haar middendoor.

Tot enkel een rest aan het bloemfraai geschilderde plafond.

“I’m yours” zinderde de lucht heet.“ I’m sweet”. “No need to compete or beat”.

En broos vond hij haar midden.

Scheurde, verscheurde.

Tot enkel een barst in het bloemfraai geschilderde plafond.

Carmen meets Borat

2009-10-07T17:05:00.006+02:00

Mercedes Stalenhoef. Je zal zo maar heten. Beter dan Stalenpaard, bedenk ik laconiek, terwijl ik "Carmen Meets Borat" van de Nederlandse regisseuse in m'n dvd-toestel duw. Maar algauw vergaat me het lachen: ik krijg het verhaal te zien van de zeventienjarige Ionela Carmen die maar wat graag het Roemeense dorp Glod wil ontvluchten. Opnieuw een bedenking: met een dorpsnaam die vertaalt als modder zou je voor minder een Stalenhoef voor je kar spannen om zichtbaarheid én een belofte op ontsnapping uit uitzichtloos te krijgen.

Glod is het dorp dat door de Britse komiek Sacha Baron Cohen werd gebruikt als opnamemateriaal voor Borat ofte, een hilarische karikatuur van Kazachstan. Nadat de film werd uitgebracht, trokken talloze televisieploegen naar het dorp om de reacties van de gedupeerden te filmen. Gewiekste advocaten roken geld en hielden de arme dorpelingen beloftes en een schadeclaim van 30 miljoen voor. Stalenhoefs documentaire is het pijnlijke verhaal van illusies die teloor gaan. En van winstbejag.

Na het bekijken van dit bewogen verhaal kon ik het niet laten een parallel te zien met de oproer die heden ter dage onstond rond De Helaasheid Der Dingen, van Felix van Groeningen, de film die gisteren het Gentse Filmfestival mocht openen. Gepaard met het uitkomen van de film ontstond een controverse over diens waarheidsgehalte. "De Familie Verhulst voelt zich aangesproken, ja zelfs gestigmatiseerd, en roerde zich in De Standaard en in Phara. Het is onheus, zo vinden zij, hoe Dimitri en in zijn kielzog regisseur Felix Van Groeningen, de familie protretteert. [...] Het paradoxale is dat als deze mensen er zelf niet op gewezen zouden hebben, niemand geloofd zou hebben dat het om bestaande figuren ging. Verhulst schetst zo grotesk dat elke lezer beseft dat dit verhaal weliswaar gebaseerd is op autobiografisch materiaal maar dat er literaire trucs als overdrijving en uitvergroting op toegepast werden, waardoor de realiteit een sterk verhaal wordt."(uit een lezersbrief van Carl De Strycker in De Morgen van 7 oktober 2009)

En diezelfde bedenking, zo bedenk ik, geldt voor de inwoners van Glod. Sacha Baron Cohen's beledigende, karikaturale uitbeelding van de bewoners van Kazachstan is achteraf beschouwd een meesterlijk voorbeeld van de wijze waarop humor, specifiek satire, werkt: door uitvergroting de waarheid blootleggen.

Dat die waarheid de naam draagt van modder, armoede, en achterlijkheid na het communistische bewind van Ceausescu is de realiteit. Dat winstbejag en geldzucht die realiteit doorkruisen op alle niveaus is al even pijnlijk waar. Jammerlijk waar is ook dat voor de inwoners van Glod er een helaasheid vasthangt aan de dingen: het leven is nooit zoals ze het gedroomd hadden.

Binnen de lijnen

2009-10-02T15:08:00.002+02:00

"Universiteiten proberen vandaag iets te doen wat onmogelijk is. Ze willen creativiteit stroomlijnen. De rigide evaluaties zijn daarop gericht. Wat jonge onderzoekers schrijven heeft minder belang dan in welk tijdschrift het gedrukt staat. Het risico van die werkwijze is dat we binnen een paar decennia met een uniform professorencorps zullen zitten. Mensen die bereid zijn om keurig binnen de lijntjes te kleuren. Degelijke vaklui. Ik heb daar respect voor. Maar de universiteit heeft nood aan verschillende soorten mensen. Aan stille vorsers. Doch ook aan woeste denkers en romantische dromers. Aan lieden met licht anarchistische trekjes. Aan intellectuelen."

Rik Torfs in De Morgen van 26 september 2009.

straftijd

2009-10-01T16:24:00.001+02:00

Ze kust hem vluchtig in de nek. “Heb je je huiswerk gemaakt?” klinkt het autoritair.

Twee korte, lage vlechten spartelen speels, stuurs tegen wanneer hij haar hoofd dwingend tussen beide handen neemt. Hardhandig sleurt hij haar bij de haren. Een bonte mengeling van fel gekleurde haarspelden glijdt dartel tussen de lakens. De binnenpret spat door de kamer.

Betrapt, verlegen fluistert ze: “Ik was m’n agenda vergeten, meester…”.

Met een smak duwt hij haar in de kussens. “Excuses niet aanvaard”, klinkt het dwingend. En schrijlings gaat hij bovenop haar zitten, elke mogelijke beweging, elk weerwerk vervat in de houdgreep van zijn dijen.

“Dat wordt strafschrijven. En nablijven.” De kussens gaan hinnikend, grinnikend op en neer. Met een forse rechterhand grijpt hij haar bij de hals.

“Zeg me na”, klinkt het gebiedend: “Afwezigheden en verontschuldigingen worden niet langer getolereerd.” “Ik schrijf voortaan enkel met lip en potlood”, gaat hij verder. “Kostbare, vloeibare inkt verspillen, verstrooien en vergieten is een deugd.” “Ik vergeet ten allen tijde hoe laat het is, welke taken en klussen er nog te gebeuren staan.” "En..." Hier houdt hij even nadrukkelijk halt: "Ik kijk de meester altijd recht in de ogen wanneer ik antwoord geef.”

Traag herhalen haar lippen zijn woorden. Met haar achterwerk draait ze rondjes. Als om haar volgzaamheid kracht bij te zetten.

Dan grijpt hij haar rechterhand, klemt het achterom op haar rug en gaat in crescendo verder: “Genieten is het hoogtepunt en eerste punt van de agenda”, “en ik vergeet m’n agenda nimmer meer”. "Begrepen!?"

Ze scandeert alles luid, duidelijk, haast triomfantelijk. Knijpt met haar enige vrije, rebelse linkerhand in z’n dij, knijpt zich vrij, draait zich om, kijkt hem in de ogen, grijpt vlijtig naar inkt en potlood.

En wentelt zich gretig.

In lang verdiende straftijd.

Tonight the streets are ours

2009-10-01T16:06:00.003+02:00

Ben helemaal in de ban van een nieuwe muzikale ontdekking. Nu, hij draait al een tijdje mee. Alleen. Ik loop wat achterop. En samen geeft dat prettige galop. Het pas gelanceerde album "Truelove's gutter" van Richard Hawley is een melancholische, zeemzoete retro-verzameling van stuk voor stuk adembenemende nummers die zich langzaam, en na lang luisteren (sommige nummers duren 10'!) helemaal vrijgeven en je niet meer loslaten. Don't you cry, is m'n absolute favoriet: melancholie hoogtroef. Jammer genoeg nog niet vrij beluisterbaar/downloadbaar op het net. Dit oudere nummer, "Tonight the streets are ours" is dat wel: met een prettig gestoord filmpje erbij. Enjoy.

AB tv

2009-09-24T09:22:00.005+02:00

Twee toppers passeerden afgelopen maand de revue in AB. Moby, m'n geliefkoosde hoogdagmuziek, van het soort waar je met de ramen open (of wie doet me een cabrio?) en een stralende zon door een hooggebergte wil rijden. En José James en Jef Neve, die met Facing East een ode brachten aan John Coltrane. JJ's stem is zoete intieme weldaad op laagdagen.

Beide concerten moest ik missen.

Nu is er een Bulgaars spreekwoord dat zegt: Seize the opportunity by the beard, for it is bald behind. Vrij vertaald als: een gemiste kans heeft een lekker achterwerk.

Of ook nog: hoezee, er is ABtv. Waar je live het concert kan volgen én ook achteraf fragmenten kan bekijken.

Aldus, bij deze, als comfort food achteraf, twee filmpjes: het zaligmakende Central Park West, door Krewcial gepost op AB Sessions en Ooh yeah, een prettige persiflage op smakelijke seventies porno, mét fantastische Mobymelodie. Ik werd zowaar instant fan van Big Rob: hij mag in de cabrio.

Herfstdepressies

2009-09-24T08:58:00.002+02:00

Ik haat herfst. Herfst is als muggen, afwassen, onroerendgoedbelasting en condooms: het zal best nuttig zijn, maar voor mij hoeft het allemaal niet.

Uit: Klunen, Uitgeverij Podium, Amsterdam, p. 73.

MJ love u 4eva

2009-09-14T09:27:00.004+02:00

Schooldag. Baaldag. Meisje keert zichzelf om en wordt ziek in de toiletten. Mag bij oma thuis in de zetel. Languit lezen. In Henri Van Daele's De tovenaar van Oz. In één ruk gaat het uit. Nog nooit was ziek zijn zo zalig. Met een stralende glimlach krijg ik 's avonds het verslag. Over een mega-boek.

Nostalgie overvalt me. Dus ik vertel. Zij op schoot. Ik even terug naar vroeger, nog niet zo groot. Over De Oude film en De Nieuwere , met Michael Jackson. Over the yellow brick road, don't you carry nothing that might be a load. "Michael Jackson?", komt een jongenskop vragend om de hoek kijken. "Mmm, die wil ik wel es zien."

Dus trekt een mama opgewonden als een meisje naar de winkel, koopt er "The Wiz", een Motown Production, en we nestelen ons in de sofa. "Wanneer komt Michael Jackson nu?" klinkt het meermaals ongeduldig. Maar dan is ie daar, vertederend als vogelschrik aan een paal gekluisterd, geplaagd door kraaien, en wint meteen twee kinderharten. "Nooit gedacht dat ie zo schattig en lief was", zegt een verloren meisje. En een groter meisje krijgt opnieuw vlinders in de buik bij het horen van de hit, waar ze menigmaal de trap mee afhuppelde: "Ease on down the road", Diana en Michael met de zaligste, grappigste, clumsiest dancing legs ever.

Rest me als bedtime story te verklaren aan twee enthousiaste, instant MJ fans, waarom het met hem zo slecht is kunnen aflopen. Er zijn mooiere verhaaltjes voor het slapengaan.

7de editie: Odegand

2009-09-13T12:43:00.003+02:00

Een jaarlijkse voltreffer, een mozaïek van muziek langs de Gentse binnenwateren: Odegand. Ook dit jaar uitverkocht, met lange wachtrijen aan de zalen, maar telkenmale een begeesterd, laaiend enthousiast publiek. De vurige, roodharige Frans-Zwitserse violiste Rachel Kolly D'Alba was pijnlijk mooi. Zoals zij met strakke opgeheven elleboog, een majestueuze zwier van de strijkstok, opgeheven kin en toonaangevend temperament een Stradivarius bespeelt. Daar word je alleen maar stil van. Zoonlief viel weliswaar in slaap, aan hem is alsnog geen roodharige fiddling furie besteed. Maar dat werd dan weer ruimschoots goedgemaakt door de hilarische act van Rebecca Carrington, die op Joe, haar 18e-eeuwse cello, Madonna imiteert, ook een vleugje Sting, wat hiphop, blues en zelfs een Schots volkslied. De zaal ging door het dak. Oh wee het prachtige restauratiewerk van de Vlaamse Opera. Oh my God.

In me the tiger sniffs the rose

2009-09-09T21:23:00.009+02:00

Woorden tellen. Ook in vergaderingen. Ook al telt u er misschien vaker de minuten.

Uw woordenschatbewaarster buigt zich heden ten dage over vergadertechnieken. En komt tot de conclusie dat er meer kaf is dan koren in de literatuur die aanprijst hoe het allemaal moet. Zo beloven Guido Camps en Ilona Eichhorn (Lannoo, 2009) hoe sporen te leren herkennen van de vergadertijger: "Is uw collega een originele vergadertijger, een filosofische tijger, een late tijger, een alwetende tijger, een koekiemonstertijger of een territoriale tijger?"

Mmmm. Waren mijn collega's maar tijgers, denk ik dan. Dan was er jacht. En prooi. Vergaten we de agenda. Kwamen meteen tot consensus.

Maar ik wijk af van het onderwerp. Let's get back to business. Een vergadering effectief leiden begint immers bij het nauwgezet volgen van de agenda, niet afwijken van de vooropgestelde doelen.

Dus.

Waar waren we?

Nog nergens.

Ehm. Any other business?

Wacht, voor u verveeld wegklikt: Geniet van deze persiflage. Humor is cruciaal bij een geslaagde vergadering, niet?

U geeuwt?

Al goed. Einde van deze bijeenkomst.

Eh, wat zegt u? Nee, excuseer. We hebben geen actiepunten geformuleerd. Te gehaast, te druk, in de weer.

Met tijgerjacht, en ander wild verkeer.

The shape of between

2009-09-03T17:09:00.003+02:00

Staren naar een aquarium heeft, zo is wetenschappelijk bewezen een ontspannend effect. Zo is er, My Aquarium, Wii-software waarmee je in je vrije tijd kunt genieten van een virtueel aquarium. Zowaar. Je kunt uit 40 populaire zoet- en zoutwatervissen kiezen,waaronder de driebandanemoonvis, de maanvis en de Aziatische beentongvis. Je kunt maximaal zes verschillende aquaria maken en deze naar wens inrichten, door versieringen toe te voegen zoals zeewier en drijfhout.Roze zeewier, met een barok stukje drijfhout. Tja. Moet kunnen. Ook leuk meegenomen: met de Wii-afstandsbediening kun je met de vissen communiceren, door op het glas van het aquarium te tikken.

Nintendo-neurotisch word ik, enkel en alleen bij de gedachte.

Minstens zo hypnotiserend is 'The shape of between' van Jess MacNeil. Deze Australische videokunstenares slaagt er in om door middel van digitale manipulatie bewegende beelden te brengen die lezen als schilderijen. In het filmpje krijg je boten te zien die drijven op de Ganges, de licht vertraagde beweging van de sloepen is cyclisch, en uiteindelijk keert alles terug naar waar het begon. En telkens wil je, gek genoeg, dat het opnieuw begint. Als het wiegelied dat vroeger voor je gezongen werd.

Naast al die virtualiteit en digitalisering is er de eenvoudige realiteit van water. Vanavond staar ik hier naar. Wilt u met me communiceren? Sssh, I go the silent way. Fish me if you may.

U can’t love anything more than something U miss

2009-08-31T00:14:00.007+02:00

Ze had 2 berichten op de voicemail.

Eerste bericht.

“Of ze contact wou opnemen met haar bankfiliaal?” “Of ze nog tevreden was?”

Wilt u dit bericht wissen? Druk 1. Bericht gewist.

Ze deed het zonder nadenken. Had geen zin om zich door een maatpak een obligatielening te laten lijmen.

Tweede bericht.

“Heei Saar, ik vertrek nu. We zien elkaar maandag? Talk then.”

Ze bleef verlamd op het toilet zitten. Vergat door te spoelen.

Wilt u dit bericht opnieuw beluisteren? Druk 8.

Ze drukte 8 keer 8. Spoelde toen door.

Bericht gewist.

“Talk then”. Nee. Ze wou hem nu. Meteen. Op de plee. 8 keer drukken, 8 keer spoelen, door zijn haar woelen, samen joelen.

Ze nam een kleenex, veegde de mascara van haar wang, spoelde nogmaals door. En nogmaals. Tot het water in het reservoir op was. En haar tranen ook.

Op Facebook schreef ze een status update: “Saar heeft er even geen zin meer in.” Klikte toen doelloos op 83 vrienden. Vervolgens op myporn.com. En meteen nadien op de homepage van De Standaard.

“Wasilewski breekt been in topper”.

“Net goed”, dacht ze. “Loser.”

“Kraan valt op spoorweg tussen Antwerpen en Brussel”; Een kraan die op de sporen viel heeft het treinverkeer tussen Brussel en Antwerpen vrijdagmiddag onmogelijk gemaakt. Een aanstormende trein kon nog net op tijd tot stilstand komen, meldt het VRT-radionieuws. Vrijdagavond waren twee sporen al vrijgemaakt. Het is niet duidelijk of alle sporen voor de maandagmorgenspits beschikbaar zullen zijn.

Haar aanstormende trein kwam niet tot stilstand. Ze klikte verder.

“We gaan het nog eens vragen en dit keer luider”.

De klimaatopwarming was klere maar Nic Balthazar was lekker. In Bollywoodstijl heupwiegen op een clip van U2. She would not “talk then”, she’d ask again!

Ze moest op de vlucht. Naar het strand van Oostende.

Doorspoelen of wachten? Liefde en gemis waren recht evenredig. Daarin schuilde de tragedie van het beminnen. En Grieks of niet, dat was kut. Bovendien. Diende ze onberekend risico te nemen. Wie zei dat Mr. Voice Male haar net zo miste? Even waarschijnlijk was het dat hij niet terugkeerde. Dan was zij enkel een fuckin’ zijspoor.

En bij die gedachte viel er een kraan op haar spoor.

Girls will be boys. The Kingpins take the rap.

2009-08-28T14:48:00.006+02:00

The Museum of Contemporary Art In Sydney. My boy was dragging his heels around the place. Until he walked into "Welcome to the Jingle" , a truly explosive video installation by The Kingpins.

"Coming out of Sydney’s drag scene, the female foursome utilize an aesthetics of remixing, with elements taken from mainstream media, pop culture and art history, to comment on issues of gender, sex, public space, consumerism and corporate branding. Their performances play with music, video and costume, and are presented as public interventions, sometimes in the form of ‘surprise’ actions, as well as gallery installations with posters, projections and soundtracks. Humorous, spectacular, grotesque and colourful, their work engages the audience in a subversive politics of pleasure. " (adapted from the Kingpins' website)

Subversive it was. Entertaining as well. Like bizar track-suited warriors, the Kingpins run the rat race of the CBD, fuelled by the city symphony of car-alarms, peak-hour traffic and the lunch-time crush. As they run their Starbucks Marathon, the words from Grandmaster Flash's rap song can be heard in the distance "It's like a jungle / sometimes it makes me wonder / how I keep from going under."

Now that strikes a chord.

Mayday

2009-08-27T11:18:00.008+02:00

Om de een of andere reden werden vrouwen hem in de schoot geworpen. Hij nam de gelegenheid zoals ze kwam. Van echte passie was geen sprake. Het was spannend, leuk, verfrissend, en aan het eind kwam het afscheid net zo vlot als het begin zich had aangediend.

Met haar was het anders. Bij haar werd hij stil bij de eerste halte. Ze was warm. Ja, heet ook. Eigenzinnig mooi, en tegelijk pijnlijk.

Wat voor verdriet het ook met zich meebracht, ze lachten hartelijker dan ooit, vreeën met meer overgave dan mogelijk en de tijd die hij met haar doorbracht was hem het dierbaarst van de wereld.

Wanneer hij met haar samen was, kon hij een diepe, donkere ondertoon van eenzaamheid even vergeten. Ze verruimde de buitengrenzen van zijn wereld, zorgde ervoor dat hij vrijer kon ademhalen.

Toch ging hij telkens aan de haal. Om de pijn te verzachten en het gevaar van toenadering af te wenden. Hij spuwde daden en woorden om de nevels van verwachtingen te verjagen, spon een web van excuses.

Telkens waarschuwde ze hem dat het ooit het einde zou betekenen. Daar had ze vermoedelijk gelijk in, maar hij kon er niets aan veranderen. Het was sterker dan zichzelf.

Hij bleef meester van de situatie.

Tot een dag.

In zijn controletoren klonk het onhoorbaar stil en toch fundamenteel.

Als een ondertoon vol uitgesproken boventoon.

MAYDAY. MAYDAY.

Verbasterd voor.

M'aidez, m'aimez.

Ze vloog zijn luchtruim binnen, maakte een noodlanding, en vatte vuur in zijn armen.

Het was sterker dan zichzelf.

Tegengif

2009-08-25T16:34:00.005+02:00

De rode draad van mijn verhaal vandaag is een schelpdier, slechter bekend onder de naam Mytilus Edulis. Blauwzwart aan de buitenzijde. Parelmoerglanzend aan de binnenkant. In de vorm van een souper, is het kleinood een gretig excuus voor ettelijk scoutbenefiet. Doorgaans op zondag. Zondag benefrietdag.

Soms zijn de schelpdieren besmet met een gif. Als je ze opeet word je ziek. Voor je het weet raak je besmet met Diarrheic Shellfish Poisoning (DSP), letterlijk ‘diarree-veroorzakende schelpdiervergiftiging’. Zo kreeg ik gisteren een lange telefoon van een hartsvriendin. Met een gebroken hart. En een schelpdiervergiftiging. Wat haar het meest vergiftigd had laat ik in het midden.

Kort voordien was ik getrakteerd op het onderhoudende verhaal van vrienden die onder het mom van een avond volumineus verorberen van superieure schelpdieren zich genoopt hadden gezien 24 uur met familie en schoonfamilie door te brengen. Of dit een vergiftigd geschenk was laat ik opnieuw in het midden.

Ook op politiek vlak zaait het blauwzwarte lekkers vergif. Restaurants in Antwerpen moeten de Zeeuwse variant van het schelpdier boycotten. Annick De Ridder van oppositiepartij Open VLD is daarvoor een actie begonnen. Aanleiding is dat Nederland de beloofde verdieping van de Westerschelde voor de Antwerpse haven waarschijnlijk niet tijdig klaarkrijgt. Antwerpen loopt zo veel inkomsten mis. De Ridder, zelf bestuurslid van de Antwerpse haven, deelt nu affiches over de boycot uit bij winkeliers in de stad Antwerpen. Mijn mening hierover laat ik even niet in midden: blauw maakt zich zwart.

Bijkomend en haast al te gek in dit preutse kleine land is de wetenschap dat het smakelijke dier frequent fungeert als synoniem voor de Vlaamsche vrouwelijkheid, beter bekend als Vagina. De vergiftigingsverschijnselen die het dier in deze gedaante mag veroorzaken laat ik nogmaals liever in het midden. Maar. Beste hartsvrienden en –vriendinnen. Bent u geplaagd met Vaginic Shell Poisoning (VSP), probeer dan dit tegengif: Willy’s en Marjetten backstage bij Humo’s poppoll. Voila. Nen djoef op zijn muile. Een mossel in haar mossel. En nog ééntje voor 't af te leren. U houdt er geen blijvende schade aan over.

Rest mij. U te wensen. Een goede gezondheid. Blijheid. Ondeugdelijkheid. Oranje vlees, wit vlees, vlezig vlees. Laat het schelpdier u raken. En vooral. Laat het u gretig smaken.

Fresh off the boat

2009-08-24T15:50:00.001+02:00

“Put your hand between my legs and bring me to a high.” Hij zei het met vreemde tongval, keek langs haar heen terwijl de woorden stuurloos de kamer vulden. Verlegen, beschaamd kon zijn blik haar enkel kort aanraken om dan meteen weer weg te vluchten. Fresh off the boat. Net voet aan wal. Ze las het verdriet in z’n ogen. Het verlangen naar thuis. Naar thuiskomen. Naar komen ook. Een ontredderd samenspel van frustratie, verlangen en treurnis.

Ze vervulde niet meteen z’n wens. Hield de boot nog af. Ze bracht haar handen langzaam strelend van z’n hals naar z’n borstkas en hield daar halt. Zoende zacht de haren daar. Ze wou het kloppen van z’n hart horen. Z’n ademhaling voelen deinen. Als het schip waar hij wekenlang in had meegedeind. Zonder een horizon om naar te staren. Uitzichtloos in het duister. Z’n koperkleurige huid glansde in het warme schemerdonker van de kamer. Ze dacht aan de geluiden in het ruim van het schip. Het snurken, rochelen, huilen.

Toen nam haar hand een besluit, verzoende zich met zijn hand, drukte haar teder tegen een volle borst. Ze zei: “You can spend the night beside me”. En meteen met een knipoog er achter aan: “I’ll feed you tea and oranges that come all the way from China, just like you”. Zijn ontheemde blik wist de woorden van het gekende refrein niet thuis te brengen. En ze wou dat ze een eindeloos terugkerend, herkenbaar refrein voor hem kon neuriën.

Toen nam ze zijn vingers, zoende ze één voor één met grote glijdende bewegingen van haar tong, streelde de binnenkant van zijn dijen met haar handpalmen, en liet hem met volle mond deinend thuiskomen.

Jetback to Belgium

2009-08-22T12:05:00.003+02:00

Terug van weggeweest. Van een wervelend feest. Zo lijkt het wel. Met, uiteraard, bijbehorende kater nadien. In de vorm van een gemene jetlag. En een géén-zin-om-te-werken gevoel. Blij ook om terug te zijn. Omdat het hier zo doodgewoon is. Zo Belgisch. Dat er slechts tien centimeter vrije ruimte is tussen de billen op het strand van Oostende zie je gretig even tussen de vingers. Je hebt gewoon meer billen om gretig naar te kijken. En. Je omringt je met vrienden die er in barbie-land niet waren. Tussendoor mijmer je even weg naar downtown Melbourne, wandel je opnieuw onder de imposante Sydney Harbour Bridge en verdwalen je gedachten naar kilometers eindeloos zand op Newall Beach. For more to come.

Out and about

2009-07-04T11:40:00.006+02:00

Adi-oz.

Uw woordenschatbewaarster vertrekt naar het andere eind van de wereld.

Werken, kan-goe-rusten, diepzeeduiken, fire up the barbie with Ken & the kids.

Tot binnenkort.

Voor meer woorden.

Holiday

2009-07-02T10:21:00.005+02:00

1 juli. Da's het onmiskenbare startschot voor de vakantie. Het Latijnse vacare staat voor leeg maken. Ironisch haast, leeg ik wasmanden, vul druk koffers, schrap to-do lijstjes, vul mijn Ipod met muziek om de lange vlucht uit het het dagelijkse bestaan te vullen met muzikaal heil.

In m'n muziekkoffer zit ondermeer de op 1 juli verschenen tweede episode van de gratis downloadbare podcast van Mayer Hawthorne Radio. Een parel die je terug gooit in de tijd.

"I ain't gonna run no more", onder dit motto kan de vakantie beginnen. Overgave aan de leegte. Surrender to what may come. Zonder een koffer gevuld met wat is, en met een open geest voor voor wat kan.

Hawthorne Radio, Episode 2 Playlist:

Robert Parker “I've Caught You In A Lie”
The Mighty Lovers “I Ain't Gonna Run No More”
The Toys “Deserted”
The Continental Four “The Way I Love You”
Sly, Slick & Wicked “Ready For You”
The Marvelettes “Don't Mess With Bill”
The Moments “So This Is Our Goodbye”
The Ethics “Searching”
The Main Ingredient “Spinning Around”
OC Smith “On Easy Street”
The Impressions “A Woman Who Loves Me”

Treinstaking

2009-07-01T22:05:00.005+02:00

Ze zaten op een trein, gleden over sporen, met eeuwige vertraging.

Alles stond stil, niets kon stuk.

Toen hielden ze halt, waren het spoor kwijt, gingen in staking, stapten uit, liepen verloren op het perron, botsten elkaar tegen het lijf, zeiden beleefd, handschuddend pardon.

Maar tuimelden pardoes.

Opnieuw.

In een voorbijrijdende goederenwagon.

Kwamen op snelheid, vergaten de tijd, kusten elkaar zonder ja maar.

Beminden spoorloos.

Elkaar.

Sweet and slippery

2009-06-27T18:06:00.003+02:00

“Je weet toch dat neuken met een condoom hetzelfde is als leven met een zak over je hoofd?” klonk het spottend, alvorens hij nietsontziend met z’n tong langs de binnenkant van haar dijen gleed, en voluit het leven met draaiende bewegingen zoende.

Haar hoofd gleed achterover in het kussen, het plastic kleinood tussen de plooien van de lakens.

Ze kreunde, smachtend, in het nauw gedreven.

Toen bedacht hij zich, draaide haar met een forse zwaai op haar buik, omspande met stevige handen haar achterste en zoende de volle rondingen.

Ze hield ervan wanneer hij zich bedacht, gaf zich onbedachtzaam over.

Zwaar, overweldigend, omvattend, ging hij bovenop haar liggen, zoende haar in de nek en buitelde in één verstrengelde ommezwaai met haar naar de andere kant van het bed. Zij boven, hij onder.

Ze glimlachte om zijn speelzucht, speelde mee, gleed langzaam naar beneden, streelde met haar zachte, lange haren zijn plek van lieverleven.

“Don’t tease me, please me”, gebood hij fors, ongeduldig, en trok haar met gespierde armen omhoog.

“Neuken met een zak is hetzelfde als uitglijden over hard ijs, wist je dat?” zei ze plagend, vurig.

Krachtig snoerde hij haar de mond, verloor zich in haar stoute, zoete, natte lippen, en duwde haar opnieuw naar beneden.

Alwaar zij liefdevol uitgleed.

Het is

2009-06-21T19:43:00.001+02:00

Het is
dat je schoot zo zalig zat.
Je woorden
naadloos overgingen
in de mijne.

Om en wederom.

Het is
Dat je zo zalig zat.
We woordeloos, naadloos in elkaar overgingen.

Om en wederom.

Het is
dat ik je mis.

Heuvels van Blauw op het Landjuweeltoernooi

2009-06-18T13:34:00.008+02:00

Van 4 tot 8 november 2009 organiseert OPENDOEK voor de derde keer het Landjuweelfestival m.m.v. NTGent, Circa en EFTC. In verschillende zalen in de Gentse binnenstad (schouwburg NTGent, Minnemeers, Tinnenpot, EFTC, Cultuurkapel Sint-Vincent en De Wolk) worden in totaal ongeveer 25 verschillende theatervoorstellingen voor jong en oud geprogrammeerd. Op het programma staat o.a. het 73ste Landjuweeltornooi: Een tiental professioneel geschoolde preselecteurs schuimde tussen juni 2009 en mei 2009 het hele Vlaamse land af. Samen bezochten ze in totaal 107 producties, waarvan er 15 landjuweelwaardig bevonden werden. De 6 beste werden geselecteerd voor het eindtornooi.

"Heuvels van Blauw" van Dennis Potter, waarin ondergetekende mocht spelen, rollen en tollen, behoort bij de uitverkoren 6 en gaat op zaterdag 7 november om 15.00 de competitie aan in NT-Gent Minnemeers. En gespeeld zal er worden. Gelachen ook. Met een traan.

Voor wie ons toejuichte: dank voor jullie applaus, enthousiasme en steun. Voor wie het de eerste maal miste: je wil dit niet nog eens missen.

Short bus

2009-06-08T17:36:00.007+02:00

Wat doet men zoal wanneer de huis-band tijdelijk opgeschort wordt en de echtgenoot vrolijk vertier zoekt met een Train à Grande Vitesse richting Lyon? Dan is het tijd voor een avond vol summer thrill, dan hop je als tegenzet, met binnenpret op de Short Bus. Een avond vol krachtig, heerlijk relativerend plezier. Decor: een knotsgekke, grenzeloos hybride nachtclub in Manhattan. Thema: lust, liefde, en filosofische dwarse vragen, als, “hoe krijg ik een orgasme?” “Met een vibrerend ei met afstandsbediening?” “Of in een zoutwatertank met een vrouw?” “En hoe kus ik een knappe transgender?” “En film ik mijn eigen zelfmoord?” Een prachtig staaltje openheid dat geen enkele vraag uit de weg gaat en op die manier elk probleem ontkracht. Ps. Voor de vrouwelijke kijker: u komt oh zo aan uw ahum, trekken. Ze zijn werkelijk prachtig.

Over drift en scopische aandrift

2009-06-04T16:18:00.008+02:00

Via niet nader te vernoemen bron vernam ik dat dit blog opnieuw wat spannender, gelaagder mocht. Beter wat heter? U vraagt, wij draaien. De geletterde playgirl wordt wakker. Zorg dat u uitgeslapen bent.

Onderwerp van vandaag: de paranoïde-kritische methode. Bedacht en uitgedacht door het excentrieke brein van Salvador Dali. U merkt het: dit wordt spannend.

Een van de eerste teksten die Salvador Dali schreef om zijn theorie van de paranoïde-kritische methode te staven, verscheen onder de titel 'Psychologie non-euclidienne d'une photographie' in Minotaure. Naast die tekst is de foto in kwestie afgedrukt: twee trotse winkeliersters en een wat bescheidener man poseren voor de deur van hun winkelpui; ondanks het centrale 'hypnotiserende' onderwerp wordt Dali's blik getrokken door iets waar hij ook onze aandacht op vestigt, namelijk een minuscuul garenklosje, zonder garen, dat om onverklaarbare redenen tegen de stoeprand ligt. 'Dit exhibitionistische voorwerp, dat zich vanwege zijn "onwaarneembare bestaan" en door zijn aard en onzichtbaarheid bij uitstek leent voor het onverwachte binnendringen schreeuwt om een interpretatie', aldus Dali.

Geheel los van mijn (on)vermogen tot interpretatie van abstracte kunst, ben ik gezegend met een scherp observatievermogen. Los van mijn wil, zie ik wat doorgaans aan de blik van anderen ontsnapt: het onbetekende detail. Onlangs werd ik tijdens een wandeling rondom mijn favoriete waterplas aangesproken door een ouder heerschap van 83. De man wist me uitvoerig te onderhouden over verre reizen en culinaire genoegens. Terwijl ik veinsde op te gaan in zijn verhalen, werd mijn blik aangetrokken door twee knopen die ontbraken aan zijn hemd, op de plek waar borst overgaat in buik.

Geheel eigenzinnig, intellectueel en van nature promiscue koppelt Catherine Millet in Jaloezie, een scherp waarnemingsvermogen en overdreven visuele aandacht aan welbepaalde psychologische kenmerken. "Het eerste en duidelijkste is seksuele nieuwsgierigheid. Door zich op datgene te storten wat het minst opvalt, ontdekt het oog wat gewoonlijk verborgen blijft. Nu leven wij in een maatschappij waarin de genitaliën met alles eromheen, inclusief hun activiteiten, verborgen horen te blijven. "

Anders gezegd: in mijn concrete geval zijn de ontbrekende knopen de metaforen voor de geslachtsorganen. Was de man weduwnaar? Had hij geen vrouw meer om naald en draad met zorg te hanteren? Pervers gezegd: werd hij niet meer genaaid?

"Dat zou dus het ultieme, verdrongen of gesublimeerde doel zijn van degene die zich overgeeft aan de scopische aandrift", aldus Millet. En dan hebben we het nog niet over verscherpte geurzin.

Het tweede kenmerk definieert Millet als "onverschilligheid voor de ordening van de wereld". Om open te kunnen staan voor wat er in de marges en hoeken gebeurt, moeten we ons losmaken van de hiërarchische systemen die daar minder belang aan hechten dan aan wat zich in het midden of aan de top bevindt, ongeacht of die systemen een maatschappelijke, morele of zelfs esthetische orde genoemd worden. "

Om terug te keren naar het voorbeeld van Dali: bij de foto die hij "ons voorlegt moeten we ons niet in eerste instantie laten leiden door onze belangstelling voor de afbeelding van een bepaalde groep winkeliers uit het begin van de twintigste eeuw; we kunnen ons beter buigen over een 'rommeltje' (zoals Dali het noemt) dat in de goot is gevallen, dan over de drie vreemde menselijke figuren. [...] Een zo volmaakt ongebonden blik, die de werkelijkheid zo volmaakt van alle kanten kan bekijken, behoort toe aan iemand die zich in de wereld laat leiden door een nieuwsgierigheid zonder enig a priori. Zo iemand verwerpt meteen al het onderscheid tussen interessant en oninteressant, waardig en onwaardig, mooi en lelijk. "

Tot zover mijn gelaagde, filosofische pleidooi voor (seksuele) nieuwsgierigheid, voor een onbevooroordeelde, pure, open blik.

Maar ik had beloofd om het spannend te houden. Dus keer ik terug naar mijn niet nader vernoembare bron aan het begin van dit verhaal.

Met voornoemde beleefde ik gisteren een gastronomisch hoogstandje. Tussen het voorspel en het hoofgerecht door merkte ik op hoe onze ober ter hoogte van zijn linkerslaap, net waar de bakkebaard eindigt, lichtjes transpireerde. Simultaan zag ik hoe hij zich vooroverboog naar mijn minzame tafeldame met een verrukkelijke Contessa d'Abruzzo 2005 en het etiket net iets te dicht bij haar priemende, verwachtingsvolle blik bracht. Hoe zij zich nadien vergreep aan de laatste volrode aardbei op de tafel en zich toen ter hoogte van waar borst overgaat in buik, een onhoorbaar stil culinair orgasme voltrok. Dit alles buiten mijn wil om, binnen mijn gezichtsveld, volledig gesublimeerd, verdrongen en vooral niet geëxpliciteerd.

Mijn allerliefste tafeldame: u vroeg, wij draaiden.

Geïnspireerd door Jaloezie van Catherine Millet, De Bezige Bij 2009; Met dank aan restaurant Lijsterbes

A space odyssey

2009-06-02T17:15:00.004+02:00

In de liefde zijn we hongerig. We krijgen er niet genoeg van. Gretig naar elkaar zijn we.

Maar hoe overstijgen we het primaire, narcistische gevoel van begeerte naar bezit en bereiken het geerte, het graag, geerne zien? Willen we een ander hebben of liefhebben?

Belanden we op drijfzand wanneer we liefdevol loslaten? Verliezen we de grip, of maakt respect voor de ruimte die een ander vraagt net standvastiger? Volharden we met aandrang in het bezit van de exclusieve, enige toegang tot de gedeelde ruimte, of delen we in ruimdenkendheid?

En hoe gaan we in die ruimtelijke herordening om met onze kwetsbaarheid? Wat als we willen gekoesterd, geliefd, bemind worden, maar in het losse, mulle zand, niet langer een spoor te bekennen is van hen die we beminnen? De ruimte niet ruim, maar pijnlijk leeg voelt? Wie vangt dan de tranen op?

Lossen ze op in de gewichtloosheid van de ruimte? Dissolve in The unbearable lightness of being? Of lichten ze op bij de onweerstaanbare aantrekkingskracht, de zwaarte-krachtige kus van een kosmonaut?

Imagina

2009-05-28T19:39:00.005+02:00

Om inspiratie aan te wakkeren helpt de warmte van muziek. Vuur voor verbeelding. Of rust voor ongewenst doemdenken dat de stroom van vloeibaar groots gedachtengoed verhindert. Een warme wals uit Brazilië (A.C. Jobim) kan wat vast zit verbuigen en ombuigen. De Jazz CD Mixing it is een liaison tussen een Braziliaanse gitarist en een Zuid-Afrikaanse tenorsaxofonist. In Imagina (Valsa Sentimental) zet Sean Bergin "met zijn snerpende tenorsax krassen in de ronde gitaarklank van Rogério Bicudo. Een beetje speels, een beetje ernstig, maar vooral veel chaleur." (De Morgen, 26 mei 2008)

Laat walsen die woorden.

Two cures for love

2009-05-26T21:58:00.007+02:00

Afgelopen weekend deed ik woordenvol inspiratie op in het pittige, zonnige Brighton. Een badstad met een hoek af. Levendig londens haast. Free-spirited, open-minded. Het Royal Pavillion was simply a treat. Vooral The Great Kitchen van decadent, vorstelijk rijke George IV laat nog visioenen na. Van overdadig plezier, levensvreugde en rijkdom. In Brighton Dome genoten we, in het kader van het Brighton Festival, van een adembenemende Antony & The Johnsons. The Telegraph recenseert raak: "But whatever he sang, it was spellbinding. And thanks to the strange, almost otherworldly beauty of Hegarty's voice – sometimes like a choirboy's, sometimes like a Deep South soul singer's, sometimes like a Fifties crooner's, sometimes all three in a single phrase – there was an unsettling quality to the evening". En de pret was nog niet over. Het Fringe straattheater festival was een wervelende chaos van kleurrijk acteertalent. Zelden zo gelachen als met The Dinner table van Wet Picnic. Bij een bezoek aan de bibliotheek vond ik in het rek anderstalige literatuur zowaar Tom Lanoye terug en was fier. Evenals een geslaagd initatief van de BBC, waarbij gratis ansichtkaarten bekende poëzie promoten. Op die manier kennis gemaakt met de Britse dichteres Wendy Cope, die naast Carol Ann Duffy, regelmatig als kandidaat werd genoemd voor het ambt van nieuwe Poet Laureate. Haar gedicht Flowers is een zoete, melancholische reflectie over liefde die nét niet bloeit. Maar vooral grappig, treffend, én aanstekelijk is het volgende korte gedicht, een klassiek liefdesdilemma in twee eenvoudige volzinnen:

Two cures for love

1. Don't see him. Don't phone or write a letter.
2. The easy way: get to know him better.

Met vriendelijke groeten

2009-05-18T10:00:00.001+02:00

Als abonnee krijg ik wekelijks de nieuwsbrief van De Morgen in mijn mailbox met, naast een kort overzicht van actueel nieuws, ook vaak onweerstaanbare aanbiedingen. Een James Eames lounge chair, tickets voor de exclusieve avant-première van Adams Appels, de avant-première van de dvd box van In Europa van Geert Mak. Commerciële brieven met vriendelijke groeten ondertekend door Klaus Van Isacker.

Dit weekend maakte de directie van De Persgroep de namen bekend van dertien journalisten die in het kader van herstructurering de krant moeten verlaten. Onder anderen sportjournalist Hans Vandeweghe, columnist Bernard Dewulf en fotograaf Filip Claus. In tijden die wars staan van lezersparticipatie kreeg de lezer van deze drastische beslissing geen bericht in exclusieve avant-première. Nooit kreeg ik een mail van Van Isacker met vriendelijke groeten én de vraag: We willen sneller, goedkoper. Bernard Dewulf kan niet langer weemoedig, traag op de voorpagina. U doet toch mee?

Mijn antwoord, uiteraard met vriendelijke groeten, was dit geweest: Zonder vaste waarden, verliest De Morgen haar waarde. En de directie van de Persgroep haar waardigheid. Zij begaat in deze een commercieel-strategische flater. En bovendien één met on-menselijke impact.

De passie van topsport

2009-05-13T10:27:00.019+02:00

Liefde en topsport hebben een gemene deler die verder reikt dan fysieke afmatting van lenige lijven. "Cocaïne?" hoor ik u filmisch-fantastisch en mediageletterd luidop denken. Inderdaad. Warm. Zeer warm. Ik doelde op het al even media-vermogende, veel herhaalde en aangehaalde verschijnsel van de decompressie.

In een uitgebreide en ter dege analyse van de topsporter die ten prooi valt aan drank en drugs definieert De Morgen journalist Bart Eeckhout het als volgt: "Decompressie is de ontspanning die het lichaam nodig heeft om de chemische balans weer in evenwicht te brengen. In fysieke of psychologische stresssituaties komt cortisol vrij, een hormoon dat eiweitten in de spieren afbreekt waardoor glucose, en dus energie, aangemaakt wordt. Cortisol probeert zo het energieverlies te compenseren dat veroorzaakt wordt door de aanmaak van adrenaline. Via decompressie wordt het effect van die hormonenproductie gekanaliseerd. " (De Morgen van 12 mei, p. 18)

Vrij analoog beschrijft Rafaela in De Morgen van 4 mei de chemische storm van liefde als volgt: "Eenmaal ons oog is gevallen op de juiste partner, vallen we ten prooi aan een wervelende chemische storm. Verliefdheid triggert een krachtige cocktail van hormonen en neurotransmitters in ons brein en lijf. Er ruist tienmaal zoveel adrenaline door onze aderen en het hormoon cortisol helpt deze razernij gaande te houden: ons hart pompt sneller en lichaamstemperatuur stijgt. "

En ook hier geldt het principe van de chemische balans. Waar adrenaline en cortisol de hormonen zijn die een topsporter tot vergaande prestaties drijven, met decompressie als beloning en afterparty, moet ook in de liefde ontladen worden, bij voorkeur in een zaligmakende lijfelijke liefdesroes.

Even zeer: net als de topsporter, jagen we, verlangen we in de liefde naar de gouden medaille. Maar worden soms door de volgwagen ingehaald, rijden een lekke band, missen de bocht, verliezen de pedalen.

Dan staan we aan de zijlijn, vol goudkoorts, en zien de trofee jammerlijk aan ons voorbijgaan.

Hoe blijven we dan chemisch in balans? Hoe beheersen we de grote emoties die volgen op grote, niet ingeloste verwachtingen? Hoe ontladen we ingehouden, volgehouden, verliefde spanning zonder uitzicht of vooruitzicht op liefdevolle ontspanning?

Idem dito aan de grote heren van de wielersport is een vlucht uit de realiteit dan een gemakkelijke maar gevaarlijke volgende stap. Want vluchten willen we zonder meer. Weg van pijn en frustratie.

Ook hier is het advies van sportpsycholoog Rudy Heylen tastbaar op de liefdesverdrietige toepasbaar: "Het resultaat is uiteraard het enige wat telt voor een topper, maar wij leren hen om het gedrag te controleren waarmee ze tot dat resultaat willen komen. Je kunt, zeker in het wielrennen, een perfecte wedstrijd rijden en toch verliezen. Ofwel kraak je dan van pure frustratie ofwel aanvaard je dat je ook een schitterende prestatie kunt geleverd hebben zonder overwinning. Die tweede houding zorgt voor meer mentale stabiliteit en uiteindelijk ook voor meer succes. Je kunt nu eenmaal niet controleren wat niet te controleren valt." (De Morgen van 12 mei, p. 18)

Conclusie: In de ijver, wedijver om liefde valt niets te controleren. We kunnen enkel navigeren, exploreren, bij tegenslag rechtstaan en opnieuw, vol kracht, gaan voor de lange baan.

We verleggen een grens. Verhogen een versnelling. En trekken geen categorieke lijn.

Want een lijn wordt een ravijn. Dus snuiven we niet.

Maar wuiven blijmoedig, koesteren onze inspanning. Belonen onszelf, zelflievend, met degustatie, en decompressie deluxe. Eerste klasse.

Op naar een hogere divisie.

Non C'è

2009-05-09T14:18:00.007+02:00

Smaak valt niet te betwisten. Niettemin vergewis ik me vaak enigszins zorgelijk van de grilligheid, onvoorspelbaarheid en gebrek aan eenduidigheid van mijn muziekkeuze. Slechts één base-line blijft van kracht: het moet me raken. Verder kan alles.

Zo pleeg ik graag te genieten van het gezang van Laura Pausini. Jazeker, u leest het goed, de deerne waar ook menig trouwfeest mee wordt opgeluisterd. In een Portugees vakantiehuisje waar de zon 's ochtends stralend door de ramen naar binnen viel en de zee voor mijn voeten lag, ontdekte ik, naast weinig zeggende verzamelcd's in de privé-collectie van de eigenaars, Non C'è van voornoemde Italiaanse schone.

Sindsdien heeft het nummer een onverklaarbaar instant zomereffect op me, in die mate dat mijn huisgenoten, afgaand op de deining van mijn achterwerk tijdens het afwassen, het nummer de onwelvoeglijke bijnaam "kon-tjè", hebben gegeven.

De afgelopen jaren heb ik deze muziekvoorkeur stilzwijgend -ja zelfs verlegen, verborgen gehouden. Tot vandaag.

In De Morgen Magazine geeft de zangeres een ijzersterk interview waarmee ze radicaal komaf maakt met haar hulpeloze-meisjes tijdperk. Terugblikkend op haar jongste live optreden in San Sirono van 2007 zegt ze over zichzelf: "Het was alsof je een krijger op het podium zag stappen die een buit kwam binnenhalen, en tegelijk toch de moed had om zich heel kwetsbaar op te stellen. Dat zijn twee aspecten van mezelf die ik ook herken als ik gewoon thuis ben. Ik ben sterk maar lief."

En laat dit nu ook net mijn motto zijn.

Dus.

Zwaaien dat achterwerk: sterk.

Daily Talk

2009-05-09T14:02:00.002+02:00

Temidden van onheilspellende berichten over teloorgang van de geschreven pers en het debat/de vraag of kranten op sterven na dood zijn, een positieve noot over de prangende nood aan nieuws; het ultieme voorbeeld van hoe nieuwsgierigheid nieuws-karigheid overwint:

Wie in de Liberiaanse hoodstad Monrovia geen kranten-of internetabonnement heeft kan voor de allerlaatste nieuwsfeiten op elk moment van de dag terecht op het Daily Talk bord van Alfred Sirleaf. Elke morgen doorzoekt hij de de internationale kranten en via sms houden zijn vrienden hem van overal ter wereld up-to-date. De verkoop van advertentieruimte (rechts onderaan de foto) kent minder success.

Waar kan men doneren?

Bron: De Morgen Magazine van 9 mei 2009, p. 9

Onvervuld verlangen

2009-05-09T13:45:00.004+02:00

Het is de extase van dit begin die we zouden moeten vasthouden. Altijd dat kind van dertien zijn, met een kutje dat openbloeit en gloeit, met een hunker die nimmer wordt vervuld. Altijd de begeerte van die eerste keer die door je ledematen raast, de schaamte die ermee gepaard gaat. Het kiezen voor schuchterheid en schaarste, ook in de bedstee. Een liefdesleven dat zich nooit vervolmaakt. De sensatie van het net niet. Levenslang zwanger zijn van zin.

Of hoe Rafaela in De Morgen Wax van vandaag m'n melancholische verzuchting in Vol zin zalig treffend wist samen te vatten. Een deugddoende echo van herkenning, dank hiervoor.

Vol zin

2009-05-07T19:52:00.005+02:00

De armen verstrengeld, gedachten verbonden, met koestering omwonden, onbevangen, opgewonden.

Zo lagen ze.

In een zone zonder zonde.

De ruimte tussen hen bruisend van verlegenheid, kolkend van verlangen.

Er was een gedeelde zin tussen hen waarvan de bedoeling vaag bleef. Hoofd- en bijzin van hun samenzijn werden schoorvoetend, teder afgetast, betast. Niets was duidelijk maar nergens ont-brak het.

Onvolmaakt volledig. Ongenaakbaar, onverstoorbaar.

Lagen ze.

Met enkel een lach om de zoete stilte van het vanzelf sprekende te verbreken.

In die stilte vonden ze een hoofdgedachte, duwden hem naar de achtergrond en hielden halt.

Als om de vondst te verbergen, de ontdekking te laten duren, het einde af te wenden.

Wat nadien kwam was een vraagteken, een bijwoord, een achtervoegsel.

Het vooruitzicht van een uitzinnige volzin.

De verwachting van een tomeloos, sprakeloos uitroepteken.

De verrassing van een vervolg vol zin.

Music on hold*

2009-05-04T14:23:00.001+02:00

‘Ik wacht op u, gij wacht op mij, wij zitten in onze wachttijd’, zingt Mira. En zo blijven we liefdevol cijfercombinaties indrukken, doorstaan de kiestoon, en wachten tot de stilte aan de andere kant zich niet langer weert. We houden de lijn open, laten muzak door de hoorn schallen, luisteren naar een volautomatische stem die zegt ‘Your call is important for us’, merken hoe onze intensiteit, vertrouwen en geduld op de proef worden gesteld, maar houden verwachtingsvol vol: we willen echt, warm, voelen. We wanna hold. No longer be on hold. Dus zoeken we troost in het idee dat aan het eind van de lijn iemand luistert die even de woorden niet vindt. Durven niet denken dat hij of zij de zin verloor. En wachten onze wachttijd. Uit.

*Music on Hold (MOH) verwijst naar de praktijk om met muziek de stilte te vullen die bellers over de stilte heen helpt bij het wachten.

Q and A

2009-04-23T11:15:00.000+02:00

Hoe graag. Zoeken we. Hoe ver. Vragen we.

Met alle antwoorden gekend, is de weg verkend. Niet langer spannend, boeiend, opwindend.

Dus. Gaan we. Op de tast. Doortastend.

Verdwalen. In ondoorzichtigheid.

Willen weten, elkaar veelvreten.

En krijgen er niet genoeg van.

Over wetenschap, verhalen en lente

2009-04-05T20:40:00.003+02:00

Hebben gevoel en intuïtie een kwantificeerbare meerwaarde? Hamvraag in het debat tussen harde en zachte wetenschappen, tussen voorstanders van het kwantitatieve en het kwalitatieve paradigma. En ook: kan intuïtie inzicht geven in structuur of geeft het enkel aanleiding tot (nog meer) ondefinieerbare chaos?

Mijn antwoord op deze prangende vragen: intuïtie misleidt soms, maar kan bij herhaling en versterking de juiste weg wijzen. En precies daar schuilt de grote gemene deler tussen twee schijnbaar onverzoenbare paradigma’s. Beide gaan op zoek naar herhaling. In de terugkeer zit het patroon. In wat zich herhaalt zit verhaal.

Dus. Even wat toegepaste wetenschap: Zag u ook dat de lente zich de afgelopen week tot drie dagen toe herhaalde? En voelde u de kwantificeerbare meerwaarde van de eerste zon? Voelde u de aandrang tot verhaal? Tot het verleggen van uw wetenschap? Het prikkelen van uw kennis? Het verzoenen van schijnbaar onverzoenbare paradigma’s?

U bent niet alleen: een overwegende, statistisch aantoonbare meerderheid deelt uw welbehagen.

Lente werkt aanstekelijk. De eerste prille zon noopt tot denken en handelen in het kwadraat; versterkt, bij herhaling, onze gevoelens en gedachten.

Een jaarlijks terugkerend patroon.

Een prikkelend verhaal.

Wilt u dat ik het morgen nog eens herhaal?

Op schoot

2009-04-03T22:08:00.001+02:00

Weinig heeft ze om het lijf.
Ze draagt de lente in haar blik,
de wind in de haren,
begraaft zich behaaglijk in zijn armen,
kruipt op schoot,
wil nog even niet groot,
graait door zijn haren,
zoekt,
omhelst,
de breekbaarheid van
zijn schouders
en verstomt,
verstilt,
bij zo veel
groots.

Slumdog millionaire

2009-03-29T22:27:00.007+02:00

Twee kinderogen kijken me zondagsvragend aan? Zoals ze dat enkel op zondag kunnen. Hangerig, wat verveeld, maar altijd even lief. Mag het wat anders dan bowling of binnenspeeltuin? denk ik onhoorbaar en ben hen vliegensvlug voor: "Zullen we naar de film gaan? Slumdog Millionaire, wat denken jullie daarvan?" Mama houdt niet van animatie, en bewegend namaakvrolijk huppelends. Het moet echt. "Da's die film met 8 Octaafs? Cool!" klinkt het enthousiast. "Oscars", schater ik het uit, de invloed van Samson en Gert gaat dieper dan we soms vermoeden. Maar het ijs is gebroken. We gaan. Het weerwerk van schoonmoeder die de "film echt niet voor kinderzieltjes bestemd vindt" linkslatend , nestelen we ons gretig in de cinemafauteuils. Toegegeven, er zitten keiharde, ontwrichtende scenes in deze prijswinner, maar de guitigheid, humor, het positivisme, de snelheid, spanning én de romantiek van de film zijn onklopbaar. Andere troeven: de schoonheid van Freida Pinto is onaards en adembenemd, de soundtrack is sterk én de eindscene, een danscene is een aanrader voor elkeen die op maandagochtend met tegenzin op het perron staat te wachten op wéér eens een trein met vertraging. Gewoon nadoen: Jai Ho.

In beslag genomen

2009-03-24T23:07:00.000+01:00

Hij is de deurwaarder van haar ziel, haar dwingend verzoek.

Haar lijf in onderpand, in beminnelijke schikking.

Haar schuldeiser van begeren, onvermijdelijk bevel tot huiszoeking, meedogenloze vaststelling van feiten.

Haar onontkoombaar verdict van verbintenis.

Zeehnsucht

2009-03-24T23:01:00.001+01:00

Zullen we samen spelen dat alles kan?

Dan rijden we. Lekker hard. Gaan schuin in de bochten, halen de handen van het stuur, schuiven het dak open, en vergeten tijd en uur.

Bij een drive-in krijgen we zin, in zeven ijsjes, je weet wel, voor ál je meisjes. En met z'n twee nemen we lekker de dienster mee.

Dan rijden we door. Botsen op de brandweer, gooien de remmen dicht, stelen het zwaailicht. Jij kapitein, ik luitenant, jij zwaait, ik licht.

We blussen, rijden naar zee, brengen de ochtend mee, en geen brand meer, enkel nog zee.

We tellen golven, en ik word zeemeermin, je weet wel, met zo'n vin. We gaan aan de haal, zwemmen helemaal naar de overzijde van het kanaal, en dan, onderweg, neemt een stroming ons mee, en worden we onafscheidelijk, samen, voor altijd zee.

Words (don't) come easy

2009-03-16T22:52:00.008+01:00

"Wie naar argumenten zoekt om zijn liefde te verdedigen, heeft het ongeloof al omarmd. De twijfel heeft zijn liefde al aangevreten." Een voltreffer van de hand van Polly Dewit in De Morgen van 14 maart: Liefde hoeft geen retorische vaardigheid, geen argumentatie, geen woordenvolle, mondvolle vergoelijking. Het is er, of het is er niet. Je bemint of je verzint.

Het brengt ons bij een eeuwenoud thema in de liefde: het schipperen tussen zekerheid en twijfel. Een veelgehoorde plaag. Of zal ik het houden bij vraag? Waar begint liefde, waar eindigt ze? Zijn er gradaties, nuances? En, een tweede, terechte vraag: moeten we liefde altijd onder woorden brengen? Lang leve de sprakeloze liefde, de met verstomming slaande verliefdheid, het vertrouwen van weten zonder woorden. Je kan immers passie koudpraten, verlangen wegverwoorden, de hitte van de strijd laten verzanden in zinnen?

Of is het net omgekeerd? In het Sensualistisch Manifest pleit Rafaela voor taal als het afrodisiacum bij uitstek: "Sensualisten zijn woordjunkies die elkaar overstelpen met ellenlange eropoëtische geschriften. Ze lezen elkaar voor uit vuile boekskes en smokkelen poëziebundels bij wijze van glijmiddel tussen de lakens. Ze kunnen binnen de seconde getroffen worden door een rake zinsnede maar evengoed genieten van maandenlang zinnenstrelend geschrijf, van het intelligent geboetseer van zinnen en zintuigen. Bespeel hun hersens (hun meest erogene zone) en hun lijf reageert instant. Als op een vingerknip. "

En dat brengt ons bij een volgend eeuwenoud thema: het schipperen tussen geest en beest. Waar stoppen woorden en beginnen daden? Wanneer verdrijven onze aanrakingen, zoenen, strelingen onze zinnen? Waar eindigt het voorwoordspel?

Tot zover deze vragen en bedenkingen. Ik houd het op een voorlopige samenvatting en conclusie van de literaire hand van Joost Zwagerman, in de vorm van een motto: "vanuit een staat van onschuld je hartstocht volgen", zonder nood aan vergoelijking, aan woorden om te beweren dat wat wankel is goed is, maar mét de verfraaiing van frivole taaltoverij die hartstocht op de voet volgt, en zachtjes, stilletjes afdruipt wanneer het lekker hard gaat waaien.

En verder. Ik ga voortaan bij de Word Watchers, u toch ook?

De afspraak

2009-03-15T01:10:00.003+01:00

Ze hadden een afspraak. Met onzichtbare potloodlijnen opgetekend in hun agenda’s. Een donderdag werd het. Van twee tot vier. Geen seconde vroeger, geen minuut later. Hij zou drie keer aankloppen. Zij zou openmaken. Stilzwijgend. Om geen seconde te verliezen.

Hij ging nonchalant wit. Een strak shirt, lange mouwen, ronde hals, en cijfers op de rug: 280509, code voor de dag van hun treffen, hun berekend samenzijn.

Zij ging voor kort. Symbool voor de duur van hun ontmoeting. Met daarboven: een zijden, doorzichtige blouse en 2 knopen losjes dicht.

Eén zou opengaan om precies twee over twee. De andere, zo spraken ze af, zou hij openrukken, afscheuren, losbijten, precies 15 seconden later. Simultaan zou hij hijgen, haar tegen de muur duwen, het zwarte kant van haar lichaam rukken, en door haar haren woelen. Om half drie zou zij een schreeuw slaken, hij zou haar liefdevol zoenen, en verder graaien, likken, strelen. Een kwartier later zouden ze pauzeren, elkaar één minuut liefdevol, geduldig door de haren strelen om dan weer los te barsten, sneller, harder, heter. Klokslag drie zou ze het een tweede keer uitschreeuwen, hij zou haar laten begaan, haar hoofd tussen beide handen houden en luisteren naar de overgave van haar stem. Precies één minuut zou hij dit volhouden om dan verder te gaan en met een gesmoorde, diepe kreun de tijd halt toe te roepen om drie na drie.

In de zesenvijftig resterende minuten zou de tijd stilvallen. Zacht, onhoorbaar, ondeelbaar, onmeetbaar. Hun zielen verweven, hun lichamen versmolten, hun monden verzilt, hun handen verstrengeld.

Om stipt één voor vier zou hij haar zoenen op het voorhoofd, de deur achter zich dichtrekken, en nauwgezet vergeten.

Dat er een afspraak was.

2009-02-20T12:31:00.006+01:00

“Zag je hoe het waait?” Afwezig, angstig, keek ze opzij. Alsof de wind haar op de hielen zat, en zijn woorden de sporen die duwden in de flanken van haar ontembare, wilde, haastige vlucht. Met een knipoog streek hij een lok uit haar ogen, streelde met z’n wijsvinger langs haar wang, keek haar vragend aan. Ze draaide het hoofd weg, negeerde de onmacht in zijn ogen om haar onbeslistheid en zei: “Kom, we wandelen een eindje verder”. Haar arm raakte de zijne. Onduidelijk, ongemoeid, ongewis. Maar in de kier tussen hun schouders fluisterde de wind een wiegelied. Het zand dat zich aan hun voeten verstrooide tekende cirkels, en meeuwen dansten concentrisch mee. Toen nam ze zijn hand, bracht het naar haar lippen, beet zachtjes, één voor één, licht en liefkozend in elke vinger, liet de vingers losjes los, en hield het niet meer.