Sweet and slippery

“Je weet toch dat neuken met een condoom hetzelfde is als leven met een zak over je hoofd?” klonk het spottend, alvorens hij nietsontziend met z’n tong langs de binnenkant van haar dijen gleed, en voluit het leven met draaiende bewegingen zoende.

Haar hoofd gleed achterover in het kussen, het plastic kleinood tussen de plooien van de lakens.

Ze kreunde, smachtend, in het nauw gedreven.

Toen bedacht hij zich, draaide haar met een forse zwaai op haar buik, omspande met stevige handen haar achterste en zoende de volle rondingen.

Ze hield ervan wanneer hij zich bedacht, gaf zich onbedachtzaam over.

Zwaar, overweldigend, omvattend, ging hij bovenop haar liggen, zoende haar in de nek en buitelde in één verstrengelde ommezwaai met haar naar de andere kant van het bed. Zij boven, hij onder.

Ze glimlachte om zijn speelzucht, speelde mee, gleed langzaam naar beneden, streelde met haar zachte, lange haren zijn plek van lieverleven.

“Don’t tease me, please me”, gebood hij fors, ongeduldig, en trok haar met gespierde armen omhoog.

“Neuken met een zak is hetzelfde als uitglijden over hard ijs, wist je dat?” zei ze plagend, vurig.

Krachtig snoerde hij haar de mond, verloor zich in haar stoute, zoete, natte lippen, en duwde haar opnieuw naar beneden.

Alwaar zij liefdevol uitgleed.

Short bus

Wat doet men zoal wanneer de huis-band tijdelijk opgeschort wordt en de echtgenoot vrolijk vertier zoekt met een Train à Grande Vitesse richting Lyon? Dan is het tijd voor een avond vol summer thrill, dan hop je als tegenzet, met binnenpret op de Short Bus. Een avond vol krachtig, heerlijk relativerend plezier. Decor: een knotsgekke, grenzeloos hybride nachtclub in Manhattan. Thema: lust, liefde, en filosofische dwarse vragen, als, “hoe krijg ik een orgasme?” “Met een vibrerend ei met afstandsbediening?” “Of in een zoutwatertank met een vrouw?” “En hoe kus ik een knappe transgender?” “En film ik mijn eigen zelfmoord?” Een prachtig staaltje openheid dat geen enkele vraag uit de weg gaat en op die manier elk probleem ontkracht. Ps. Voor de vrouwelijke kijker: u komt oh zo aan uw ahum, trekken. Ze zijn werkelijk prachtig.

Over drift en scopische aandrift

Via niet nader te vernoemen bron vernam ik dat dit blog opnieuw wat spannender, gelaagder mocht. Beter wat heter? U vraagt, wij draaien. De geletterde playgirl wordt wakker. Zorg dat u uitgeslapen bent.

Onderwerp van vandaag: de paranoïde-kritische methode. Bedacht en uitgedacht door het excentrieke brein van Salvador Dali. U merkt het: dit wordt spannend.

Een van de eerste teksten die Salvador Dali schreef om zijn theorie van de paranoïde-kritische methode te staven, verscheen onder de titel 'Psychologie non-euclidienne d'une photographie' in Minotaure. Naast die tekst is de foto in kwestie afgedrukt: twee trotse winkeliersters en een wat bescheidener man poseren voor de deur van hun winkelpui; ondanks het centrale 'hypnotiserende' onderwerp wordt Dali's blik getrokken door iets waar hij ook onze aandacht op vestigt, namelijk een minuscuul garenklosje, zonder garen, dat om onverklaarbare redenen tegen de stoeprand ligt. 'Dit exhibitionistische voorwerp, dat zich vanwege zijn "onwaarneembare bestaan" en door zijn aard en onzichtbaarheid bij uitstek leent voor het onverwachte binnendringen schreeuwt om een interpretatie', aldus Dali.

Geheel los van mijn (on)vermogen tot interpretatie van abstracte kunst, ben ik gezegend met een scherp observatievermogen. Los van mijn wil, zie ik wat doorgaans aan de blik van anderen ontsnapt: het onbetekende detail. Onlangs werd ik tijdens een wandeling rondom mijn favoriete waterplas aangesproken door een ouder heerschap van 83. De man wist me uitvoerig te onderhouden over verre reizen en culinaire genoegens. Terwijl ik veinsde op te gaan in zijn verhalen, werd mijn blik aangetrokken door twee knopen die ontbraken aan zijn hemd, op de plek waar borst overgaat in buik.

Geheel eigenzinnig, intellectueel en van nature promiscue koppelt Catherine Millet in Jaloezie, een scherp waarnemingsvermogen en overdreven visuele aandacht aan welbepaalde psychologische kenmerken. "Het eerste en duidelijkste is seksuele nieuwsgierigheid. Door zich op datgene te storten wat het minst opvalt, ontdekt het oog wat gewoonlijk verborgen blijft. Nu leven wij in een maatschappij waarin de genitaliën met alles eromheen, inclusief hun activiteiten, verborgen horen te blijven. "

Anders gezegd: in mijn concrete geval zijn de ontbrekende knopen de metaforen voor de geslachtsorganen. Was de man weduwnaar? Had hij geen vrouw meer om naald en draad met zorg te hanteren? Pervers gezegd: werd hij niet meer genaaid?

"Dat zou dus het ultieme, verdrongen of gesublimeerde doel zijn van degene die zich overgeeft aan de scopische aandrift", aldus Millet. En dan hebben we het nog niet over verscherpte geurzin.

Het tweede kenmerk definieert Millet als "onverschilligheid voor de ordening van de wereld". Om open te kunnen staan voor wat er in de marges en hoeken gebeurt, moeten we ons losmaken van de hiërarchische systemen die daar minder belang aan hechten dan aan wat zich in het midden of aan de top bevindt, ongeacht of die systemen een maatschappelijke, morele of zelfs esthetische orde genoemd worden. "

Om terug te keren naar het voorbeeld van Dali: bij de foto die hij "ons voorlegt moeten we ons niet in eerste instantie laten leiden door onze belangstelling voor de afbeelding van een bepaalde groep winkeliers uit het begin van de twintigste eeuw; we kunnen ons beter buigen over een 'rommeltje' (zoals Dali het noemt) dat in de goot is gevallen, dan over de drie vreemde menselijke figuren. [...] Een zo volmaakt ongebonden blik, die de werkelijkheid zo volmaakt van alle kanten kan bekijken, behoort toe aan iemand die zich in de wereld laat leiden door een nieuwsgierigheid zonder enig a priori. Zo iemand verwerpt meteen al het onderscheid tussen interessant en oninteressant, waardig en onwaardig, mooi en lelijk. "

Tot zover mijn gelaagde, filosofische pleidooi voor (seksuele) nieuwsgierigheid, voor een onbevooroordeelde, pure, open blik.

Maar ik had beloofd om het spannend te houden. Dus keer ik terug naar mijn niet nader vernoembare bron aan het begin van dit verhaal.

Met voornoemde beleefde ik gisteren een gastronomisch hoogstandje. Tussen het voorspel en het hoofgerecht door merkte ik op hoe onze ober ter hoogte van zijn linkerslaap, net waar de bakkebaard eindigt, lichtjes transpireerde. Simultaan zag ik hoe hij zich vooroverboog naar mijn minzame tafeldame met een verrukkelijke Contessa d'Abruzzo 2005 en het etiket net iets te dicht bij haar priemende, verwachtingsvolle blik bracht. Hoe zij zich nadien vergreep aan de laatste volrode aardbei op de tafel en zich toen ter hoogte van waar borst overgaat in buik, een onhoorbaar stil culinair orgasme voltrok. Dit alles buiten mijn wil om, binnen mijn gezichtsveld, volledig gesublimeerd, verdrongen en vooral niet geëxpliciteerd.

Mijn allerliefste tafeldame: u vroeg, wij draaiden.

Geïnspireerd door Jaloezie van Catherine Millet, De Bezige Bij 2009; Met dank aan restaurant Lijsterbes

Calling sweet names

Kate Breck: What do you call it?

Hallam Foe: What? My… my willy. You?

Kate Breck: My pussy.

Hallam Foe: My todger.

Kate Breck: My minge.

Hallam Foe: My schlong.

Kate Breck: My hole.

Hallam Foe: My stick.

Kate Breck: My gash.

Hallam Foe: My bat.

Kate Breck: My muff.


Dialoog uit Hallam Foe van David Mackenzie (2007). Met dank aan apeloeh.

Vloeibaar geluk

We wandered pointlessly for about half an hour, and then at last we were allowed to go to the swimming-pool. It wasn't very crowded. There were a few people lying or sitting on deck-chairs and sunloungers next to the water: the minority who had chosen to swim were doing so very vigorously, with much splashing and shouting. There was a confusion of different musics. Watery orchestral pieces leaked out over a tannoy system, but they were in competition with a number of transistor radios, playing everything from Cliff Richard to Kenny Ball and his Jazzmen. The water shimmered and sparkled irresistibly. I couldn't understand why people preferred to lie flat on their backs listening to the radio when faced with the prospect of such liquid happiness.

Uit: What a carve up! van Jonathan Coe. Penguin Books, 2007, p. 32-33

Slagroom

Slagroom. Het spreekt tot de verbeelding. Brengt van slag. Verroomt je blik.

Getuige Los Debutantes.

Op de cover van de DVD-doos prijkt een prachtige Antonella Rios met weinig meer dan fraai gespoten slagroom om het mooiste te verhullen. De achterflap licht toe: de film speelt zich af in Santiago de Chili. Slagroom met Latino-vuur. Kan niet meer stuk. En heeft cult-ambities. Hoogst verantwoord om te huren dus.

En ja, vaagweg is er een parallel te bespeuren met Tarantino's Pulp Fiction. Eénzelfde verhaallijn wordt vanuit wisselende perspectieven verteld en het complot, de gruwel, de misdaad worden steeds verder, dieper doorgevoerd. Maar verder is de cult-status luchtig opgeklopt.

Je doet het voor de slagroom. Want naar deze film blijf je kijken. En dat is helemaal de verdienste van Antonella Rios, in de rol van Gracia. Haar paaldans-act en verleidelijke, soms wrede poses zijn adembenemend. En je blijft niet op je hongerr zitten: de camouflage van de cover verdwijnt als slagroom voor de zon.

Een DVD die aanspoort tot DIY.

Laat de violen zingen

Niets zaliger, spannender, erotischer dan grenzen bespelen. Ook met woorden. Het is de gelaagdheid die het doet. Beeldspraak laat toe om tweelagig, onschuldig of erotisch getint, te interpreteren. Schijnbaar braaf maar met een combinatie van woorden en symboliek die niet toevallig is. Tot deze ontdekking kwam ook Marita De Sterck. Op 22 januari verscheen van haar hand "En rijen is plezant". Met illustraties van kinderboekenauteur en creatieve duizendpoot, Gerda Dendooven. Als ze geen kinderboek schrijft of jongeren creatief leert schrijven, reist Marita de Sterck de wereld rond als antropologe. Vanuit die interesse om cultuurgebonden waarden en verborgen symboliek te decoderen verzamelde ze 69 pikante Vlaamse volksliedjes. Morgen, op Valentijn, weet je wat gezongen:

Twee emmertjes water halen
Twee emmertjes pompen
De meisjes op de klompen
De jongens op hun houten been
Rij maar door mijn poortje heen

Van je ras ras ras
Rijdt de koning door de plas
Van je voort voort voort
Rijdt de koning door de poort
Van je erk erk erk
Rijdt de koning naar de kerk
Van je één....twee....drie

Playgirl

Ze ligt met haar neus op de transportband. Rolt langzaam naar de caissière toe. Ze heeft alles wat mannen boeit. Dus houd ik haar nog even respectvol ondergedoken onder de boter en de gerookte zalm uit Noorwegen tot ze betaald is. Dan kan ze in mijn gerecycleerde boodschappentas. Dat past netjes bij het goede doel waarvoor ze het doet: het drinkwaterprobleem in Namibië. Thuis knip ik langzaam het doorschijnende beschermhoesje door. Struikel even over bladzijde twee - “De mannenhuid is doordrenkt met testosteron; zij veroudert minder snel. Maar de rimpels zijn dieper”-, maar blader meteen gehaast, nieuwsgierig door naar bladzijde 28. Ze is prachtig. Alles wat mannen boeit. Mannen met rimpels. Mannen zonder rimpels. En vrouwen ook. Getuige deze lezer. Door Frank De Mulder zoals gewoonlijk in treffende schoonheid verbeeld. Geveild door Studio Brussel. Geld waard: Ann Van Elsen.

Foto (met jammerlijk misplaatst copyright logo)

Croqueuse d' hommes

Bernard Dewulf is vol lof over haar op de voorpagina van De Morgen. En ook voor Frankrijks grootste komt ze helemaal vooraan. Carla Bruni. Model en singer-songwriter.

What's the fuzz?

Bernard Dewulf is heilig. Samen met Peter Van de Veire heeft hij de gave om me 's morgens goedgeluimd te krijgen. En geloof me vrij, zo'n talent verdient om in bedevaartsprocessie aanbeden te worden. Dus volg ik Dewulf gedwee en surf naar Youtube.com op zoek naar de vrouw die vast veel Peters en Bernards goedgehumeurd krijgt bij het ontbijt.

Bij het zien van het filmpje Carla Bruni smokes raak ik niet overtuigd. Maar mijn geloof in Dewulf blijft rotsvast dus gaat het richting carlabruni.com. Op zoek naar een maagdelijk mooi portret beland ik in een Bilitis gallerij. Foto's van het soort dat in de zeventiger jaren de slaapkamermuren van frêle pubermeisjes tooide. Zeemzoete engelachtige romantiek. Met kanten nachtpon op een schommel. Of in een handgehaakte hangmat. En een vage versluierende nevel.

Maar, beware, achter al deze engelachtigheid schuilt volgens Anne-Elisabeth Lemoine van L'edition spéciale op Canal +, een ware mannenverslindster. Getuige Lemoines eigenhandig gekraakte lijst:

Muzikanten:
Mick Jagger
Eric Clapton
Louis Bertignac
Jean-Jacques Goldman

Komieken:
Vincent Perez
Charles Berling

Advocaten:
Arno Klarsfeld

Schrijvers:
Jean-Paul Enthoven
Raphaël Enthoven (met wie ze een kind heeft)

Politici:
Laurent Fabius
Nicolas Sarkozy

Aldus de voorlopige eindconclusie van mijn korte pelgrimage:

1. I'm no angel.
2. Mannen worden door vrouwen naar beroep gevaloriseerd en gecategoriseerd.
3. Vrouwen worden door mannen geromantiseerd.

Quelqu'un m'a dit.

Fishnet stockings and high heels

Met Interview brengt Steve Buscemi (Fargo, The Sopranos) een ijzersterke ode aan de in 2004 vermoorde Theo Van Gogh. In de remake van de nederlandse film (2003) vertolkt Sienna Miller de rol van de bloedmooie soap- en horror film celeb Katya. Teasing, flirting, game-playing, naughty, as in the kind of bad that's good, vertelt Katya aan journalist Pierre (Steve Buscemi) waarom mannen vallen voor netkousen....: Watch this scene.

Meenemer op de DVD: als making of is een Nova-reportage van Twan Huys opgenomen. Geniet vooral van een hilarisch ontregelende, frame-breaking Hans Teeuwen.

Slow

Het Engels heeft er een prachtig woord voor: racy. Pittig, pikant, sexy. In het dialect zeggen wij: een snelle. Maar Kylie Minogue doet het traag: Slow. Begeleid door zwoele minimalistische dancey-trancey electro groove. De geluidloze duik in het zwembad just grabs you. So does the bird's-eye view of bodies lying round the pool.

Over vliegeraars en gekrompen minnaars

In het kader van het Internationaal Filmfestival Gent werd gisteren een uitverkochte ode gebracht aan Alberto Iglesias, veelzijdig componist en lieveling van Pedro Almodóvar. Hoewel Marc Forsters The Kite Runner nog in de bioscopen moet komen, kregen we onder het houten middeleeuwse gebinte van de Bijloke de magische muziek live te horen. De vertolking van Dimitri Psonis op lira, santoor en rubab ontroerde diep. De avond sloot af met een vleugje fantasie en humor, een scene uit de film Hable con Ella live begeleid door het Vlaams Radio Orkest. El Amante menguante is Almodovars sublieme hommage aan 'The Incredible Shrinking Man' ('57) van John Arnold waarin een 'gekrompen' man een slapend naakt vrouwelijk lichaam verkent en haar tenslotte 'binnendringt'. De tuimelpartij van de kleine man op de volle borsten is hilarisch en terzelfdertijd fijnzinnig erotisch.