April 14th remastered

Een nieuw jaar vraagt om vernieuwing. Voor-nemens zijn er volop. Vooral 2011 ver weg achter-laten, en volop vooruit-Praeten. Terug meer woorden tellen, muziek beleven, me onomwonden durven overgeven. Liefs en kroostrijks koesteren, vrienden omarmen. Aldaar voeg ik de daad bij het woord: laat mij u allen warm omhelzen met een cover van één van mijn aller-favoriete nummers voor een stil moment. April 14th van Aphex Twin werd door het Nederlandse duo Mar & Szjerdene subliem in een nieuwe versie gestopt. Geniet er van. Happy New Year. Free mp3 download hier.

Miss Otis regrets she’s unable to lunch today

“Gelieve de terminal terug te geven aan de verkoper”, waren de instructies op de display. Meteen het ding haar handtas in gooien, hard weglopen en hopen dat “de verkoper” haar achteraan zou lopen, dat was het onmogelijke spannende scenario.

Z’n hand had langzaam op haar rug gerust terwijl ze de code verstrooid, lachend had ingetikt. Youssef. De letters stonden met zwarte viltstift dwars over de display van de terminal heen geschreven. Schuin en slordig. Een tikkeltje nonchalant.

Bedankt voor de aandacht, Youssef. Had ze willen zeggen. Voor die vijf trage seconden zachte aanraking.

Bedankt voor het stukje rug. Zou hij terugzeggen. Nadat hij haar was achterna gekomen. Bedankt voor je lekkere geur. Als de lente die vandaag volop de straten van Brussel overheerst. Brussel toiletville even Brussel vaudeville. Vol topjes, lust, en hoop op zomerzachte eindeloze dagen.

Ze wachtte tot Youssef aan de terrastafel terugkwam, haar VISA kaart met een galante greep uit de terminal haalde, het ticket afscheurde en toen met een knipoog haar naam voorlas van het afgescheurde kleinood. "S’il vous-plaît Jolène", klonk het. Haar lunch lag onaangeraakt voor haar. Groententaart met zalm, koriander, prei en wortel. Ze stond op, keerde Youssef liefdevol, elegant de rug toe, en liep verwachtingsvol de toekomst van haar vaudeville tegemoet.

Met z’n telefoonnummer in haar handtas.


Geïnspireerd door Café Arcadi, Miss Otis Regrets van Cole Porter (in een versie van Ella Fitzgerald) and a bunch of sunny and bright lady-friends’ stories.

Night air

Helemaal van slag van de nieuwe van Jamie Woon. De jonge Brit met de zwarte gospel sound. Ontdekt door Gilles Peterson, die Woons uitvoering van de oude Amerikaanse folksong Wayfaring Stranger prompt Brownswood Bubblers 2 op shuffelde. Dromerige beats. Wondermooi: "I've acquired a kind of madness, daylight fills my heart with sadness and only silent skies can soothe me." Bekijk de prachtige video, of luister naar de track op www.turnonyoursound.tumblr.com

Grand

Met surrealistisch zicht
op snel
weg
had hij haar liefdevol
om
singeld.
Groots, van gewapend beton
vleide zijn hand zich zacht in haar schoot.
Woordeloos het verhaal.
Kwetsbaar, eenvoudig
en zonder omhaal.

Hoe intercultureel zijn onze media?

Allerheiligen, allerzielen, allerboeken. Een jaarlijks terugkerend triumviraat. Voer voor een letterveelvraat. Morgen staat het boekenpaleis in Antwerpen met stip in m'n agenda. Extra gelegenheid en stimulans van dienst: een debat, naar aanleiding van twee recente publicaties van sterke dames. Katleen De Ridder bracht bij Lannoo Campus het bijzonder sterke en onderbouwde "De witte media. Of waarom 'allochtonen' altijd slecht nieuws zijn." uit. Katleen geeft cijfers, talloze cases én voorziet haar betoog van recente wetenschappelijke literatuur zonder dat het hoogdravend of ontoegankelijk wordt. Een voltreffer. Nadia Dala bracht "Intercultureel communiceren. Wie durft?" uit. Een praktisch, hands-on boek met cases en duidelijke spelregels voor de nieuwsbrenger en journalist in spe. Waar het eerste duidelijk van de hand is van een beleidsmaker, is het tweede het tastbare resultaat van een reportagemaakster en journaliste. Beide werken vullen elkaar perfect aan. Het debat belooft een mooie synergie.

ParkeerGarage 5.0 surround

Deze blogpost is opgedragen aan een verborgen liefde voor parkeergarages. En aan twee trouwe lezers en vrienden die het intens betreurden dat dit blog lange tijd onbesproken en onbeschreven bleef.

Het concept is lumineus. In Nieuwegein wordt een nieuw gemeentehuis gebouwd, een complex dat winkels, een bibliotheek en een kunstencentrum moet gaan herbergen. Onder het gebouw is een zeer grote parkeergarage gepland. Aan de Poolse kunstenaar Jaroslaw Flicinski is gevraagd om de wanden van deze ruimte vorm te geven met een lichtkunstwerk dat niet alleen als lichtbron, maar ook als markering van de overgang van het parkeer- naar het voetgangersgebied moet dienen. Bovendien moeten de lichtwanden de bezoeker helpen bij het oriënteren in de parkeergarage. Spinvis kreeg het verzoek om, geïnspireerd op Flicinski’s ontwerp, een muziek/geluidswerk te maken dat permanent in de garage te horen zal zijn.

Samen met muziekdiva Geike Arnaert, verzorgde Spinvis de filmscore van de adembenemende film ADEM. Spinvis plant in de parkeergarage door het gebruik van 5 verschillende lagen de muziek te laten bewegen in de ruimte.

Op die manier kun je een cello laten horen in de achterste zone, waarna een tweede cello in de volgende zone wordt toegevoegd. Als alle lagen zijn gevuld, en de muziek als het ware naar je is toegespoeld, wordt de cello in de achterste zone vervangen door bijvoorbeeld zingende kinderen of een klokkenspel. Eén voor één worden de zones daarmee weer opgevuld tot de hele garage is gevuld met kinderstemmen. Dan start er in de achterste zone weer een nieuw instrument. Zo gaat het door. De bezoeker is altijd getuige van een constant bewegend en veranderend geluidsdecor.

Je zou voor minder even symfonisch willen parkeren.

PS. Download Dorleac, het nieuwe album van Spinvis en beluister Entourage. In een parkeergarage. Enjoy.

"Ik heb van alles geprobeerd om beslissingen te nemen in het leven. Vanuit mijn emoties, vanuit mijn verstand, vanuit mijn ego. Op de een of andere manier waren dat geen bevredigende beslissingen. Emoties zijn bijvoorbeeld een slechte raadgever omdat ze me een onrustig gevoel geven. Als mijn ego of mijn verstand kiezen, worden dat vaak opportunistische keuzes. Die zien bepaalde zaken waar ik geen zin in heb als een investering of een manier om aandacht te krijgen. Maar die innerlijke stem, mijn hart, zegt vaak iets helemaal anders. Het is een vorm van zacht, innerlijk, rustig weten. Als ik dat niet volg, loopt alles in het honderd. Doe ik dat wel, dan blijkt het telkens weer de juiste beslissing. Omdiat ik die keuze met bezieling maak. En als ik niet bezield ben, raak ik de ander ook niet."

Fleur Van Groningen in De Morgen, Wax van zaterdag 28 augustus 2010.

Awaken to the silence of the sun

Op een regenachtige herfstavond in augustus, wanneer je zou willen dat de zon nog brandend hard je gedachten aanvuurt, is het haardvuur aansteken een zalig tegendraadse remedie. Terwijl kranten en restanten van een plankenvloer laaiend in vlammen opgaan, flaneer je door het aanbod van itunes, muziek als een bonte lappendeken op je knie. En zo beland je bij een onbekende, onverwachte schitterende parel: 'Gem', van Matthew Dear, een track uit het recente album Black City. BBC Music Review omschrijft Matthew Dear als een "tech-pop polymath" en over Gem klinkt het lovend: "Gem unfolds like the aural equivalent of time-lapse photography. And throughout there is an attention to detail, to little tics and tricks in the mix, that make this a treat for listeners who still wear headphones. But mostly it’s music for defunct – or, rather, Defunkt – nightclubs."

Een pijnlijk en tegelijk ook teder meeslepend nummer. Enjoy.

Oh I love these days into one, awaken to the silence of the sun, who can I talk to today, why am I still the same?

Coïtus interruptus

Veel minnaressen lijken niet geschapen voor een uitgestippeld leven. Ze worden aanzien als lastige, raadselachtige, vaak ietwat wispelturige vrouwen, en staan met verwondering te kijken naar hun seksegenoten die er wel in slagen zich te voegen naar het gestructureerde gezinsleven. Het lijkt wel of ze geen talent hebben voor het compromis: nog liever blijven ze alleen dan hun meanderende gevoelens aan banden te leggen. Huiselijkheid heeft geen uitstaans met hun heftigheid.

Het klinkt romantisch and avontuurlijk, maar er spreekt ook een zekere tristesse uit hun escapisme. Veel minnaressen blijken een zekere dualiteit te herbergen: achter hun masker van eigengereidheid en superioriteit schuilt kwetsbaarheid, en een drang naar zelfverzaking. Het zou volgens psychologen te maken hebben met een gebrek aan vaderliefde in de jeugdjaren: vrouwen die door hun vader erg waren geliefd, lijken minder geneigd om op relatievlak de complicaties op te zoeken. Vrouwen die de vaderlijke aandacth moesten ontberen daarentegen, hebben het gevoel dat ze de liefde moeten verdienen, dat liefde niet bestaat als ze niet gepaard gaat met pijn. Stabiel geluk zegt hen weinig. Ze lijken gedoemd levenslang het spel van afstoten en aantrekken te herhalen, en putten hun levenskracht uit de intensiteit van hun pieken, en hun dalen. Mede door hun erg veranderlijke emoties, oefenen ze zo'n aantrekkingskracht uit op mannen. Wat veranderlijk is, is ongrijpbaar, en dus is de bekoring des te groter. En de kwetsbaarheid in hun ogen is de kers op de taart: het maakt de lokroep van de sirene voor veel mannen onafwendbaar.

Die lokroep uit zich in zijn subliemste vorm op seksueel vlak. Minnaressen zouden meer dan voorbeeldig, gehuwde eega's op een diep niveau met seks zijn verbonden. Ze belichamen het zinnelijke in de vrouw, wat in schril contrast staat met het betrouwbare en koesterende van 'moeder de vrouw'. In een doorsnee dagelijkse partnerrelatie vinden minnaressen niet genoeg voedsel voor hun seksuele gevoeligheid.

Uit: 'De coming out van de buitenvrouw' van Rafaela. In De Morgen Wax van zaterdag 19juni 2010.

Ghent Jazz

Ah de zomer. Uitkijken naar het moment dat ie er is, het verlangen naar tijd, vrije tijd, kortom vrijheid, gebeurt met een zachte, diepe, onhoorbare zucht over mijn schrijftafel.

Hoog op mijn verlanglijstje staat: Ghent Jazz (7 tot 18 juli)

Van dit stukje Gilberto Gil krijg ik het zwoel. En van deze strijkvolle voltreffer van The Cinematic Orchestra word ik warm. Dat belooft.

Nu nog twee maanden streepjes (ver)tellen.

Schrap me

Dimitri Antonissen is een schrijver die enkel schrapt. Geen enkel woord in deze bundel is van hemzelf. Overdag is hij, als chef nieuws bij Het Laatste Nieuws, bezig de krant te vullen. ’s Avonds pakt hij echter zijn zwarte stift om de poëzie uit de artikelen te redden. Schrap me is het resultaat van anderhalf jaar wegstrepen van overtollige woorden. Wat overblijft zijn charmante, grappige en bijtijds ontroerende gedichten. Een must-have.

Zin in een schrijfgroep?

Schrijven is een heel solitaire oefening, zeker zonder het gegarandeerde publiek. Een schrijfgroep met wederzijdse inspiratie, feedback op je werk en ruimte voor dialoog kan dit op een leuke manier verhelpen.

Met enkele gegadigden willen we hier graag werk van maken. Het zou de bedoeling zijn om maandelijks of tweemaandelijks samen te komen in een café(-zaaltje) in Gent of naderhand eventueel om beurten bij de leden thuis. Wisselende locaties kunnen zorgen voor inspiratie. Vooraf spreken we enkele thema’s af (iedereen kan voorstellen doen) en de datum van onze volgende bijeenkomst. Elk lid kiest er één (of meer) thema(‘s) uit waarrond hij of zij een tekst schrijft. Het genre en de lengte zijn onbelangrijk: essay, poëzie, proza, het maakt niet uit. Ten laatste één week voor onze volgende zitting sturen we onze teksten ter inzage door naar alle andere leden of posten we ze op het gemeenschappelijke blog van de schrijfgroep. Op de bijeenkomst zelf worden dan alle teksten gezamenlijk besproken. Aan het eind worden weer nieuwe thema’s voorgedragen enzovoort.

Uiteraard zijn andere formules mogelijk. In andere schrijfgroepen wordt vaak tijdens bijeenkomsten zelf geïmproviseerd en geschreven. Het bovenstaande is dus slechts een voorstel en uiteraard bespreekbaar. In elk geval, een schrijfgroep is stimulerend. Je werkt gemotiveerd – wetende dat je gelezen zal worden en dat iedereen zich engageert om feedback te geven – en je krijgt ook steeds commentaar, nu eens negatief, een andere keer positief maar altijd opbouwend.

Het is niet de bedoeling zo ambitieus te zijn dat we naar de volgende Nobel literatuur willen werken noch dat onze bijeenkomsten ordinaire drankgelagen worden. Het moet iets tussenin zijn: een intellectueel stimulerende en sociaal prettige activiteit en wie weet heeft één van ons talent om iets te publiceren en kunnen de anderen daarbij helpen.

We voorzien een eerste, verkennende bijeenkomst op zondag 6 juni 2010, om 19.00. Voor alle info, neem gerust contact op.

Mastery through surrender

In Liquid Love beschrijft de Poolse socioloog Zygmunt Bauman hoe mensen vandaag de dag gevangen zitten tussen hun verlangen naar geborgenheid en de angst te betrokken bij iemand te raken. De verplichtingen die een relatie met zich meebrengt beperken ons in onze vrijheid, de vrijheid die we nodig hebben om onze opties open te houden voor, jawel, een eventuele nieuwe en betere relatie. Het boek is een pageturner. Adembenemend poëtisch, filosofisch en bij momenten pijnlijk accuraat en herkenbaar. Eén van de vele doortastende passages in het boek filosofeert over de verhouding tussen desire and love:

"Desire and love. Siblings. Sometimes born as twins; never, though, as identical (single egg) twins. Desire is the wish to consume. To imbibe, devour, ingest and digest – annihilate. Desire needs no other prompt but the presence of alterity. That presence is always and already an affront and a humiliation. Desire is the urge to avenge the affront and avert the humiliation. It is a compulsion to close the gap to alterity, as it beckons and repels, as it seduces by the promise of the unexplored and irritates by its evasive, stubborn otherness. Desire is an impulse to strip alterity of its otherness; thereby, to disempower. From the tasting, exploring, familiarising and domesticating, alterity would emerge with the sting of temptation pulled out and broken. If it survives the treatment, that is. The odds are, though, that in the process its undigested remnants will have fallen from the realm of consumables to that of waste.

Consumables attract; waste repels. After desire comes waste disposal. It is, it seems, the squeezing of alienness out of alterity and the dumping of the desiccated carapace that congeal into the joy of satisfaction, bound to dissipate as soon as the job is done. In its essence, desire is an urge of destruction. And, though but obliquely, the urge of self-destruction: desire is contaminated, from its birth, by the death wish. This is, though, its closely guarded secret; guarded mostly from itself.

Love is, on the other hand, the wish to care, and to preserve the object of the care. A centrifugal impulse, unlike centripetal desire. An impulse to expand, to go beyond, to stretch to what is ‘out there’. To ingest, absorb and assimilate the subject in the object, not vice versa as in the case of desire. Love is about adding to the world – each addition being the living trace of the loving self; in love, the self is, bit by bit, transplanted onto the world. The loving self expands through giving itself away to the loved object. Love is about self’s survival-through-self’s-alterity. And so love means an urge to protect, to feed, to shelter; also to caress, cosset and pamper, or to jealously guard, fence off, incarcerate. Love means being-in-service, standing-in-disposition, awaiting command – but it may also mean expropriation and seizing of responsibility. Mastery through surrender; sacrifice rebounding as aggrandisement. Love is a Siamese twin of power greed; neither would survive the separation.

If desire wants to consume, love wants to possess. While the fulfillment of desire is coterminous with the annihilation of its object - love grows with its acquisitions and is fulfilled in their durability. If desire is self-destructive, love is self-perpetuating.

Like desire, love is a threat to its object. Desire destroys its object, destroying itself in the process; the protective net which love weaves caringly around its object love enslaves its object. Love takes captive and puts the apprehended in custody; it makes an arrest, for the prisoner's protection.

Desire and love act at cross-purposes. Love is a net cast on eternity, desire is a stratagem to be spared the chores of net weaving. True to their nature, love would strive to perpetuate the desire. Desire, on the other hand, would shun love's shackles."

Late Night Tales: "Arousal can be a normal part of the grief proces."

Late night tales. Music and stories worth staying up for. Da's het minste wat je kan zeggen van dit Britse initiatief dat DJ's en artiesten van diverse pluimage hun favoriete muziek laat samenbrengen. De laatste editie werd samengesteld door The Cinematic Orchestra. Een wervelende collage, verrassend van het eerste tot het laatste moment. Nu eens ontroerend, dan weer upbeat, of retro. Met Nick Drake's Three Hours ben je heel even uren ver hier vandaan. En, gewoontegetrouw bij elke Late Night Tales CD, een verhaal aan het eind: het hilarische The Happy Detective part 3, door Will Self: droog, ironisch en oh zo grappig. Enjoy.

Tracklist:
1. Flying Lotus - Anties Harp
2. Nick Drake - Three Hours
3. Eddie Gale - The Rain
4. Terry Callier - You're Gonna Miss Your Candyman
5. The Freedom Sounds Feat Wayne Henderson - Behold The Day
6. DJ Food - Living Beats
7. Shuggie Otis - Aht Uh Mi Hed
8. Thom Yorke - Black Swan
9. The Cinematic Orchestra - Restaurant
10. Steve Reich - Electric Counterpoint
11. Bjork - Joga
12. Imogen Heap - Cumulus
13. St Germain - Rose Rouge
14. Songstress - Sea Line Woman
15. Sebastian Tellier - La Ritournelle
16. Burial - Dog Shelter
17. Burt Bacharach - South American Getaway
18. The Cinematic Orchestra Feat. Fontella Bass - Talking About Freedom (Exclusive Cover Version)
19. Will Self - The Happy Detective Part 3

I must be a looney

Ze is een kruisbestuiving tussen Parijs en Berlijn, en brengt bizarre, eenvoudige maar ontwapenende songs. Freschard's muziek was tot voor kort niet verkrijgbaar in het commerciële circuit. Maar het Amsterdamse label Conky bracht haar album Click Click (2006) uit op vinyl. I must be a looney, brengt je op weemoedige manier aan het lachen. Bij Future Vintage Radio vind je dan weer een zalige mix van haar werk. Enjoy.

Muslima#4

Alleen op reis naar Jordanië met twee meterhoge schatten van kinderen. Da’s als een blinde op stap met een geleidehond. Iedereen voelt zich geroepen om je te helpen oversteken, en allemaal aaien ze maar wat graag over de bol van je twee kleine verkenners. Na m’n beschroomd verhaal over een vervelende voedselallergie verlaat een chef-kok de façade van z’n buffet, en vraagt met binnenpret: “That means you can hardly eat anything, you’ll have to eat me?!” Nee, lekker stuk, ik ben niet toe aan een grote oversteek, en haast me lachend weg. De koetsier in het hemelse Petra spant de kroon. Terwijl we de doortocht maken door een adembenemende Siq, vraagt hij zonder omweg, mét een fikse zweepslag op z’n paard: “Where is your husband?”, vertelt er in één adem achteraan dat ie 3 zonen, 3 dochters, drie vrouwen, 2 huizen, 2 auto’s en 5 paarden heeft. En. Dat voor een moslim 4 vrouwen perfect is. “I wanna make you special price”, klinkt het nog. Maar ik stap lachend door. Blind en op de tast. Waar is dat spoor?

Stillness is the move

Aanrader: een muziekmix om zacht, stil, te vallen. Een mengeling van melancholisch moois, zachtzoete soul en lekkerlichte discodeuntjes. Gratis downloadable bij de Nederlandse radiozender Future Vintage.

Spunk

Spunk. For the les bi gay minded and friends. Zo titelde de slogan. Tot de laatste categorie behoort ondertekende. Maar categorieën waren niet aan de orde deze avond. Alles kon, in een ongedwongen, uitgelaten sfeer. De muziek een volledige voltreffer, dankzij DJ Sam De Bruyn van Stubru én de overheerlijk ogende, passionele dj-draaibewegingen van DJ Maalik, resident DJ @ Tijuana. If you dance, dance, dance: it feels like romance.

Ich bin ein Berghainer

Soms, heel toevallig, waan je je in een film. En als de realiteit even tegenzit, voelt dat lekker. Zo bracht ik afgelopen weekend een onwezenlijke nacht door in Berghain, een heuse technotempel, ondergebracht in een oud pakhuis. Over de Duitse grenzen heen berucht om zijn dj's, darkrooms en drugs. De voormalige warmtecentrale houdt hardcore clubbers op de dansvloer tot het ontbijt, of later. Pas na middernacht stroomt het hier vol. We beat the queue, lieten ons fouilleren en dan: voluit amuseren.Topless gay guys, gorgeous straight girls, alles kan, ongedwongen, harmonieus. Geen geweld, alleen liefde. Resident DJ Shed bracht er afgelopen zaterdag nacht 'Cathedral House'. Whatever that may be, het voelde machtig indrukwekkend, temidden van de hoge muren, de rode lichten, stroboscooplampen en 1500techno-liefhebbers. Tot het vroege ochtenduur. En nadien voelde het leven even heel puur.

Berghain, Am Wriezener Bahnhof, 10243 Berlin

PS. With a big thank you to F. for this extraordinary, absolutely one of a kind experience.

Not strong enough

Verdriet is geen eenduidige emotie. Soms slaat ze om in woede, dan weer katapulteert ze je in een depressieve diepte, om je dan weer met tranen stilzoet te maken. Voor de zoekende, rusteloze, verdrietige of voor wie simpelweg houdt van intiem muziekmoois: twee jazz-albums die ik recent ontdekte krijgen de status toebedeeld van rustbrengers in tijden van radeloosheid. Comfort food in times of trouble.

Eerst en vooral het al wat oudere Piano Works (2004) van Craig Armstrong, beter gekend voor zijn weergaloze soundtracks. Zo schreef hij onder meer de muziek voor Baz Luhrmanns Romeo + Juliet en diens volgende productie Moulin Rouge. Zoals de naam al doet vermoeden is Piano Works een pure pianoplaat. Sit back and enjoy.

De tweede aanrader komt van Duitse bodem. Upgraded in Gothenburg van de piepjonge broers Wasserfuhr. Opgenomen in Zweden mét Zweeds talent. Not strong enough met de stem van Ida Sand, is een eenvoudige, weemoedige parel.