Deadline

Volgens Wikipedia verwijst het woord deadline in het Engels oorspronkelijk naar een "bewegingloze lijn" waarmee de onwrikbaarheid van de tijdslimiet wordt benadrukt. Een andere websource heeft meer verbeelding:" In fact, the word "deadline" once indicated the boundary of a military prison, and to step over the "deadline" was to tempt gunfire."

Autch. I'm up and running. Gotta catch a deadline.

Playgirl

Ze ligt met haar neus op de transportband. Rolt langzaam naar de caissière toe. Ze heeft alles wat mannen boeit. Dus houd ik haar nog even respectvol ondergedoken onder de boter en de gerookte zalm uit Noorwegen tot ze betaald is. Dan kan ze in mijn gerecycleerde boodschappentas. Dat past netjes bij het goede doel waarvoor ze het doet: het drinkwaterprobleem in Namibië. Thuis knip ik langzaam het doorschijnende beschermhoesje door. Struikel even over bladzijde twee - “De mannenhuid is doordrenkt met testosteron; zij veroudert minder snel. Maar de rimpels zijn dieper”-, maar blader meteen gehaast, nieuwsgierig door naar bladzijde 28. Ze is prachtig. Alles wat mannen boeit. Mannen met rimpels. Mannen zonder rimpels. En vrouwen ook. Getuige deze lezer. Door Frank De Mulder zoals gewoonlijk in treffende schoonheid verbeeld. Geveild door Studio Brussel. Geld waard: Ann Van Elsen.

Foto (met jammerlijk misplaatst copyright logo)

Als gisteren morgen was

Ik verlang naar je
als was het
gisteren
en geen reden
waarom
je treurde.

Als was het morgen
en voorgoed
voltooid vergeten tijd.

Als was het ooit
en je kon zien
hoe het me nooit en voor altijd
spijt.

Sugarsweet deceit

In het nooit gebundelde "Zo fijn" hekelt Annie M.G. Schmidt de evidentie van de goedmenende ouder. Zoals steeds, kiest ze met een knipoog partij voor het kind, en stelt ze aan de kaak hoe schijnheilig volwassenen vaak zijn, hoe veel van hun zogezegd voor de bestwil van het kind bedoelde raadgevingen eigenlijk berusten op eigenbelang:

De fijne bietjes met gehakt...
ik weet een kind dat er naar snakt!
Het is zo lekker en gezond
vooruit nou, open met die mond.
Kijk's naar Keesje Perepit
die nooit zo voor z'n eten zit
Zo spreken wij tot onze kinderen
zo spreken wij, als zij ons hinderen:
Nou fijn naar bed: 't is kwart voor acht,
zo'n lekker bedje, en zo zacht...
nee, huil maar niet, dat heeft geen zin
Kees Perepit ligt er al in.

En zijn we zeventig geworden
dan zeggen onze kinderen: Moe
dat rusthuis, hé, ga daar naar toe.
je weet, je kan niet bij ons in,
maar heus, dààr heb je 't naar je zin.
Zo fijn! Je zit daar in 't Gooi
dat rusthuis ligt er toch zo mooi.
En weet je wie d'r ook in zit?
DE MOEDER VAN KEES PEREPIT

Uit: Voor de vrouw, maar voor haar niet alléén...Fiep Westendorp in de krant. Samengesteld door Goia Smid. Meulenhoff.
Met dank aan het inspirerende artikel van An Candaele in De Bond van 25 januari 2008.

Need for speed

Na 1.305.136 seconden viel gisterochtend de sleutel uit het ijsblok. Paul van Aken uit Mechelen kreeg het beslist even warmer: hij werd de eigenaar van een Porsche 911 Carrera Coupé. En, even vlug aan Porschesnelheid uitgerekend: Q-music vast duizenden euro's rijker.

Ik had er geen 50 cent voor over. De oplopende seconden gingen aan mijn verbeelding voorbij. In mijn natte droom rijd ik over glad ijs in krasse, korte bochten in een knalrode mini. Charlize Theron in The Italian Job achterna.

De Amerikaanse remake (2003) van het Britse succesnummer uit 1969 is niet meteen de ultieme brain workout. Voorspelbaar. Maar niettemin onvoorstelbaar. Om heel hard van te genieten. Weg te smelten. De tijd te vergeten. En 6000 spannende seconden later te zeggen: Go for it girl. You go live fast, bold and beautiful.

De meeste dromen zijn bedrog. Maar als ik wakker word dan wil ik nog.

Cheer up. Things can't get worse.

Was vandaag echt héél anders dan normaal? Doublesome troublesome and dreary? It's as simple as this: Dr. Cliff Arnell (Cardiff University) had het al lang voorspeld. De man heeft de ultieme pseudowetenschappelijke formule ontworpen (lees: pracht van een PR stunt), waarin écht alle factoren voor de ultieme baaldag zijn opgenomen, zoals de weersomstandigheden, de schulden die de kerst en decembermaand hebben veroorzaakt, een lage algehele motivatie en de sluimerende nieuwjaarsbeloften die nog steeds niet zijn ingelost. Wanneer deze factoren in die formule worden verwerkt blijkt dat 21 januari dé meest verschrikkelijke dag van 2008 kan worden genoemd.

Time to call an old friend. Have a long hot bath. Watch soap. Cuddle kids.

Let's beat that formula.

Schijn of zijn?

Ondergedompeld in de belevingswereld van performance kunstenaar Paul McCarthy: Head shop/shop Head . Een bloederige van ketchup doordrongen spaghetti-mix met penisgehaktballetjes. Theatraal, absurd en met hoog freak-arty gehalte. For some a must-see. Others just don't wanna see. Should you bother to go and see? Mijn indruk is dubbel.

Positief: Een fascinerende reflectie over de scheiding tussen schijn en zijn. De inwisselbaarheid van fictie en realiteit. Waar ligt de grens? Is er zoiets als een objectieve realiteit of, beleven we de realiteit elk op onze manier?

Negatief: "It is often said that men are ruled by their imaginations; but it would be truer to say they are governed by the weakness of their imaginations" (Walter Bagehot). De verbeeldingskracht van deze tentoonstelling is sterk, doelbewust provocerend maar teleurstellend beperkt tot het niveau van kinderlijke poep-pis-kak en kijk eens hoe vuil, vies en onbeschoft ik ben, in the name of art. De boodschap is vrij eenduidig en je hebt het meteen door. En dan wil je er vandoor.