Bui

Beste onweer,

Liever bezweerde ik je turbulentie met voorspelbaarheid. Maar waarom spelen op veilig als oversteken spannend is?

Ik wil nog helemaal niet sereen zijn, traag gaan of stilstaan. Met volle teugen, mag het, ja? Geen compromissen. En ook niet vissen. Geduldig wachten tot de dobber zinkt.

Ik wil wat je noemt niet stuk te krijgen zijn. Een stuk. Laaiend van uitslaand geluk. Vernieuwend. Een knappe griet. Fantastisch, onklopbaar, gewoon geweldig.

Halloooo, bui van Deboosere, je hoort me wel. Waai over. Als de bliksem.

En verdomme snel.

Coïtus interruptus

Veel minnaressen lijken niet geschapen voor een uitgestippeld leven. Ze worden aanzien als lastige, raadselachtige, vaak ietwat wispelturige vrouwen, en staan met verwondering te kijken naar hun seksegenoten die er wel in slagen zich te voegen naar het gestructureerde gezinsleven. Het lijkt wel of ze geen talent hebben voor het compromis: nog liever blijven ze alleen dan hun meanderende gevoelens aan banden te leggen. Huiselijkheid heeft geen uitstaans met hun heftigheid.

Het klinkt romantisch and avontuurlijk, maar er spreekt ook een zekere tristesse uit hun escapisme. Veel minnaressen blijken een zekere dualiteit te herbergen: achter hun masker van eigengereidheid en superioriteit schuilt kwetsbaarheid, en een drang naar zelfverzaking. Het zou volgens psychologen te maken hebben met een gebrek aan vaderliefde in de jeugdjaren: vrouwen die door hun vader erg waren geliefd, lijken minder geneigd om op relatievlak de complicaties op te zoeken. Vrouwen die de vaderlijke aandacth moesten ontberen daarentegen, hebben het gevoel dat ze de liefde moeten verdienen, dat liefde niet bestaat als ze niet gepaard gaat met pijn. Stabiel geluk zegt hen weinig. Ze lijken gedoemd levenslang het spel van afstoten en aantrekken te herhalen, en putten hun levenskracht uit de intensiteit van hun pieken, en hun dalen. Mede door hun erg veranderlijke emoties, oefenen ze zo'n aantrekkingskracht uit op mannen. Wat veranderlijk is, is ongrijpbaar, en dus is de bekoring des te groter. En de kwetsbaarheid in hun ogen is de kers op de taart: het maakt de lokroep van de sirene voor veel mannen onafwendbaar.

Die lokroep uit zich in zijn subliemste vorm op seksueel vlak. Minnaressen zouden meer dan voorbeeldig, gehuwde eega's op een diep niveau met seks zijn verbonden. Ze belichamen het zinnelijke in de vrouw, wat in schril contrast staat met het betrouwbare en koesterende van 'moeder de vrouw'. In een doorsnee dagelijkse partnerrelatie vinden minnaressen niet genoeg voedsel voor hun seksuele gevoeligheid.

Uit: 'De coming out van de buitenvrouw' van Rafaela. In De Morgen Wax van zaterdag 19juni 2010.

Ghent Jazz

Ah de zomer. Uitkijken naar het moment dat ie er is, het verlangen naar tijd, vrije tijd, kortom vrijheid, gebeurt met een zachte, diepe, onhoorbare zucht over mijn schrijftafel.

Hoog op mijn verlanglijstje staat: Ghent Jazz (7 tot 18 juli)

Van dit stukje Gilberto Gil krijg ik het zwoel. En van deze strijkvolle voltreffer van The Cinematic Orchestra word ik warm. Dat belooft.

Nu nog twee maanden streepjes (ver)tellen.

Ongerijmd

Soms was jij de moestuin en ik het onkruid. Dan moesten we elkaar weerstaan en wieden. Was jij onweerstaanbaar. En vond ik dat wel wieddes.

Een andere keer zou je me verkrachten, verscheuren, verslinden. Dan was ik bimbo en jij bold and beautiful. Ik moest te pletter. Lekker spetter.

En later was jij sportcommentator, m'n lenige lijf de snelle beelden. Meters, kilometers, wimpels, vlaggen, volgwagens. Toen was het nog feest, hield je van mij het meest.

Eén keer was het bed te klein, dat voelde veilig. Gewoon fijn. Voor eeuwig zou jij voortaan m'n Goliath zijn.

Later heb ik gehuild, was het feest welletjes geweest.

Zo was er eens. Een kort festijn. Van samen zijn.

Met jammer genoeg. Geen refrein.

Schrap me

Dimitri Antonissen is een schrijver die enkel schrapt. Geen enkel woord in deze bundel is van hemzelf. Overdag is hij, als chef nieuws bij Het Laatste Nieuws, bezig de krant te vullen. ’s Avonds pakt hij echter zijn zwarte stift om de poëzie uit de artikelen te redden. Schrap me is het resultaat van anderhalf jaar wegstrepen van overtollige woorden. Wat overblijft zijn charmante, grappige en bijtijds ontroerende gedichten. Een must-have.

Zin in een schrijfgroep?

Schrijven is een heel solitaire oefening, zeker zonder het gegarandeerde publiek. Een schrijfgroep met wederzijdse inspiratie, feedback op je werk en ruimte voor dialoog kan dit op een leuke manier verhelpen.

Met enkele gegadigden willen we hier graag werk van maken. Het zou de bedoeling zijn om maandelijks of tweemaandelijks samen te komen in een café(-zaaltje) in Gent of naderhand eventueel om beurten bij de leden thuis. Wisselende locaties kunnen zorgen voor inspiratie. Vooraf spreken we enkele thema’s af (iedereen kan voorstellen doen) en de datum van onze volgende bijeenkomst. Elk lid kiest er één (of meer) thema(‘s) uit waarrond hij of zij een tekst schrijft. Het genre en de lengte zijn onbelangrijk: essay, poëzie, proza, het maakt niet uit. Ten laatste één week voor onze volgende zitting sturen we onze teksten ter inzage door naar alle andere leden of posten we ze op het gemeenschappelijke blog van de schrijfgroep. Op de bijeenkomst zelf worden dan alle teksten gezamenlijk besproken. Aan het eind worden weer nieuwe thema’s voorgedragen enzovoort.

Uiteraard zijn andere formules mogelijk. In andere schrijfgroepen wordt vaak tijdens bijeenkomsten zelf geïmproviseerd en geschreven. Het bovenstaande is dus slechts een voorstel en uiteraard bespreekbaar. In elk geval, een schrijfgroep is stimulerend. Je werkt gemotiveerd – wetende dat je gelezen zal worden en dat iedereen zich engageert om feedback te geven – en je krijgt ook steeds commentaar, nu eens negatief, een andere keer positief maar altijd opbouwend.

Het is niet de bedoeling zo ambitieus te zijn dat we naar de volgende Nobel literatuur willen werken noch dat onze bijeenkomsten ordinaire drankgelagen worden. Het moet iets tussenin zijn: een intellectueel stimulerende en sociaal prettige activiteit en wie weet heeft één van ons talent om iets te publiceren en kunnen de anderen daarbij helpen.

We voorzien een eerste, verkennende bijeenkomst op zondag 6 juni 2010, om 19.00. Voor alle info, neem gerust contact op.

Vrijblijvend

“Je kan altijd naar me toekomen.”

Ze had het zacht, haast onhoorbaar gezegd. Zo zacht dat het leek alsof haar lippen enkel onverstaanbaar hadden gefluisterd, en er kans was dat hij, even onoplettend, niet had geluisterd.

“Je kan blijven en nadien zien we wel hoe het loopt”, was ze aarzelend, verlegen, verder gegaan.

Ze had het idee al die tijd verdrongen, koesterde een knagende zorg dat nauwe verbondenheid beklemmend was. Alsof een voortdurend samenzijn haar doof zou maken. Ze wilde de echo’s in haar hoofd blijven horen. Alleen dicht bij zichzelf, geloofde ze, vermeed ze om niet te luisteren waarnaar ze hoorde te luisteren.

De verbondenheid die ze met hem had gevoeld was zo intens en overweldigend dat ze bij momenten naar adem had willen happen. Wanneer ze hapte zoende hij terug, gingen ze kopje onder, en zwommen nadien in een zee van oneindig, warm samenzijn, waaraan telkens een abrupt einde werd gemaakt door het nakende, gedwongen afscheid.

Toen ze de woorden voorzichtig had uitgesproken, zag ze woede oplichten in zijn ogen. Heel even wou ze onderduiken, vluchten, rennen, wenste ze hard dat ze niets gezegd had, hoopte ze dat haar woorden uitwisbaar waren en ze gewoon door konden doen alsof ze helemaal nergens hoefden te komen.

"Zeg dat niet", was zijn ingehouden antwoord. "Dat maakt het te moeilijk", klonk het pijnlijke vervolg.

De woede kwam door angst en zijn angst was verlies van realiteit.

Ze draaide zich op haar rug, stapte uit bed, zweeg.

Alle hoop op vrij, blijvend samenzijn vloeide tergend traag in het badwater waarmee ze zich nadien samen afspoelden.

Hij kwam niet, nooit meer.

En zonder hem in de buurt was het beklemmend stil.