Temidden van onheilspellende berichten over teloorgang van de geschreven pers en het debat/de vraag of kranten op sterven na dood zijn, een positieve noot over de prangende nood aan nieuws; het ultieme voorbeeld van hoe nieuwsgierigheid nieuws-karigheid overwint:
Wie in de Liberiaanse hoodstad Monrovia geen kranten-of internetabonnement heeft kan voor de allerlaatste nieuwsfeiten op elk moment van de dag terecht op het Daily Talk bord van Alfred Sirleaf. Elke morgen doorzoekt hij de de internationale kranten en via sms houden zijn vrienden hem van overal ter wereld up-to-date. De verkoop van advertentieruimte (rechts onderaan de foto) kent minder success.
Waar kan men doneren?
Bron: De Morgen Magazine van 9 mei 2009, p. 9
zaterdag 9 mei 2009
Onvervuld verlangen
Het is de extase van dit begin die we zouden moeten vasthouden. Altijd dat kind van dertien zijn, met een kutje dat openbloeit en gloeit, met een hunker die nimmer wordt vervuld. Altijd de begeerte van die eerste keer die door je ledematen raast, de schaamte die ermee gepaard gaat. Het kiezen voor schuchterheid en schaarste, ook in de bedstee. Een liefdesleven dat zich nooit vervolmaakt. De sensatie van het net niet. Levenslang zwanger zijn van zin.
Of hoe Rafaela in De Morgen Wax van vandaag m'n melancholische verzuchting in Vol zin zalig treffend wist samen te vatten. Een deugddoende echo van herkenning, dank hiervoor.
Of hoe Rafaela in De Morgen Wax van vandaag m'n melancholische verzuchting in Vol zin zalig treffend wist samen te vatten. Een deugddoende echo van herkenning, dank hiervoor.
donderdag 7 mei 2009
Vol zin
De armen verstrengeld, gedachten verbonden, met koestering omwonden, onbevangen, opgewonden.
Zo lagen ze.
In een zone zonder zonde.
De ruimte tussen hen bruisend van verlegenheid, kolkend van verlangen.
Er was een gedeelde zin tussen hen waarvan de bedoeling vaag bleef. Hoofd- en bijzin van hun samenzijn werden schoorvoetend, teder afgetast, betast. Niets was duidelijk maar nergens ont-brak het.
Onvolmaakt volledig. Ongenaakbaar, onverstoorbaar.
Lagen ze.
Met enkel een lach om de zoete stilte van het vanzelf sprekende te verbreken.
In die stilte vonden ze een hoofdgedachte, duwden hem naar de achtergrond en hielden halt.
Als om de vondst te verbergen, de ontdekking te laten duren, het einde af te wenden.
Wat nadien kwam was een vraagteken, een bijwoord, een achtervoegsel.
Het vooruitzicht van een uitzinnige volzin.
De verwachting van een tomeloos, sprakeloos uitroepteken.
De verrassing van een vervolg vol zin.
Zo lagen ze.
In een zone zonder zonde.
De ruimte tussen hen bruisend van verlegenheid, kolkend van verlangen.
Er was een gedeelde zin tussen hen waarvan de bedoeling vaag bleef. Hoofd- en bijzin van hun samenzijn werden schoorvoetend, teder afgetast, betast. Niets was duidelijk maar nergens ont-brak het.
Onvolmaakt volledig. Ongenaakbaar, onverstoorbaar.
Lagen ze.
Met enkel een lach om de zoete stilte van het vanzelf sprekende te verbreken.
In die stilte vonden ze een hoofdgedachte, duwden hem naar de achtergrond en hielden halt.
Als om de vondst te verbergen, de ontdekking te laten duren, het einde af te wenden.
Wat nadien kwam was een vraagteken, een bijwoord, een achtervoegsel.
Het vooruitzicht van een uitzinnige volzin.
De verwachting van een tomeloos, sprakeloos uitroepteken.
De verrassing van een vervolg vol zin.
maandag 4 mei 2009
Music on hold*
‘Ik wacht op u, gij wacht op mij, wij zitten in onze wachttijd’, zingt Mira. En zo blijven we liefdevol cijfercombinaties indrukken, doorstaan de kiestoon, en wachten tot de stilte aan de andere kant zich niet langer weert. We houden de lijn open, laten muzak door de hoorn schallen, luisteren naar een volautomatische stem die zegt ‘Your call is important for us’, merken hoe onze intensiteit, vertrouwen en geduld op de proef worden gesteld, maar houden verwachtingsvol vol: we willen echt, warm, voelen. We wanna hold. No longer be on hold. Dus zoeken we troost in het idee dat aan het eind van de lijn iemand luistert die even de woorden niet vindt. Durven niet denken dat hij of zij de zin verloor. En wachten onze wachttijd. Uit.
*Music on Hold (MOH) verwijst naar de praktijk om met muziek de stilte te vullen die bellers over de stilte heen helpt bij het wachten.
*Music on Hold (MOH) verwijst naar de praktijk om met muziek de stilte te vullen die bellers over de stilte heen helpt bij het wachten.
donderdag 23 april 2009
Q and A
Hoe graag. Zoeken we. Hoe ver. Vragen we.
Met alle antwoorden gekend, is de weg verkend. Niet langer spannend, boeiend, opwindend.
Dus. Gaan we. Op de tast. Doortastend.
Verdwalen. In ondoorzichtigheid.
Willen weten, elkaar veelvreten.
En krijgen er niet genoeg van.
Met alle antwoorden gekend, is de weg verkend. Niet langer spannend, boeiend, opwindend.
Dus. Gaan we. Op de tast. Doortastend.
Verdwalen. In ondoorzichtigheid.
Willen weten, elkaar veelvreten.
En krijgen er niet genoeg van.
zondag 5 april 2009
Over wetenschap, verhalen en lente
Hebben gevoel en intuïtie een kwantificeerbare meerwaarde? Hamvraag in het debat tussen harde en zachte wetenschappen, tussen voorstanders van het kwantitatieve en het kwalitatieve paradigma. En ook: kan intuïtie inzicht geven in structuur of geeft het enkel aanleiding tot (nog meer) ondefinieerbare chaos?
Mijn antwoord op deze prangende vragen: intuïtie misleidt soms, maar kan bij herhaling en versterking de juiste weg wijzen. En precies daar schuilt de grote gemene deler tussen twee schijnbaar onverzoenbare paradigma’s. Beide gaan op zoek naar herhaling. In de terugkeer zit het patroon. In wat zich herhaalt zit verhaal.
Dus. Even wat toegepaste wetenschap: Zag u ook dat de lente zich de afgelopen week tot drie dagen toe herhaalde? En voelde u de kwantificeerbare meerwaarde van de eerste zon? Voelde u de aandrang tot verhaal? Tot het verleggen van uw wetenschap? Het prikkelen van uw kennis? Het verzoenen van schijnbaar onverzoenbare paradigma’s?
U bent niet alleen: een overwegende, statistisch aantoonbare meerderheid deelt uw welbehagen.
Lente werkt aanstekelijk. De eerste prille zon noopt tot denken en handelen in het kwadraat; versterkt, bij herhaling, onze gevoelens en gedachten.
Een jaarlijks terugkerend patroon.
Een prikkelend verhaal.
Wilt u dat ik het morgen nog eens herhaal?
Mijn antwoord op deze prangende vragen: intuïtie misleidt soms, maar kan bij herhaling en versterking de juiste weg wijzen. En precies daar schuilt de grote gemene deler tussen twee schijnbaar onverzoenbare paradigma’s. Beide gaan op zoek naar herhaling. In de terugkeer zit het patroon. In wat zich herhaalt zit verhaal.
Dus. Even wat toegepaste wetenschap: Zag u ook dat de lente zich de afgelopen week tot drie dagen toe herhaalde? En voelde u de kwantificeerbare meerwaarde van de eerste zon? Voelde u de aandrang tot verhaal? Tot het verleggen van uw wetenschap? Het prikkelen van uw kennis? Het verzoenen van schijnbaar onverzoenbare paradigma’s?
U bent niet alleen: een overwegende, statistisch aantoonbare meerderheid deelt uw welbehagen.
Lente werkt aanstekelijk. De eerste prille zon noopt tot denken en handelen in het kwadraat; versterkt, bij herhaling, onze gevoelens en gedachten.
Een jaarlijks terugkerend patroon.
Een prikkelend verhaal.
Wilt u dat ik het morgen nog eens herhaal?
vrijdag 3 april 2009
Op schoot
Weinig heeft ze om het lijf.
Ze draagt de lente in haar blik,
de wind in de haren,
begraaft zich behaaglijk in zijn armen,
kruipt op schoot,
wil nog even niet groot,
graait door zijn haren,
zoekt,
omhelst,
de breekbaarheid van
zijn schouders
en verstomt,
verstilt,
bij zo veel
groots.
Ze draagt de lente in haar blik,
de wind in de haren,
begraaft zich behaaglijk in zijn armen,
kruipt op schoot,
wil nog even niet groot,
graait door zijn haren,
zoekt,
omhelst,
de breekbaarheid van
zijn schouders
en verstomt,
verstilt,
bij zo veel
groots.
Abonneren op:
Posts (Atom)