De vakantie komt er stilaan aan. Tijd voor warmte. En woorden. Een verdoken vlucht uit het circus dat feestdagen heet.
Dus deed ik gisteren gezellige grootinkopen in mijn favoriete boekhandel en geniet van uitgesteld verlangen.
M'n aanwinsten zijn op één na, stuk voor stuk blind dates. Zonder reviews of kritieken gelezen te hebben vooraf, nam ik ze ter hand, en zag dat het goed was.
Sarah Kuttner, "de nieuwe literaire sensatie uit Duitsland", zo titelt de rode bandomslag, schreef Stuk. In Duitsland heeft ze naam gemaakt als televisiepresentator voor Viva en MTV. "Luchtig en vol zelfspot vertel Sarah Kuttner over de depressieve gevoelens die dertigers van nu ineens kunnen overvallen" leest de achterflap. Must-read leek het me, nu ik nog lekker net dertiger ben.
En dan is er ook Voor liefde, zie de letter L van Paola Calvetti. Een boek over boekenliefde. Na haar scheiding maakt Emma Valentini haar droom waar en begint ze een kleine boekhandel, Romans & Romances. In alle boeken speelt liefde een hoofdrol. De kasten zijn niet op alfabet gerangschikt, maar op onderwerp, zoals 'onbeantwoorde liefde', 'verliefdheid', ... Al snel groeit Emma's winkel uit tot een ontmoetingsplek voor klanten die niet alleen voor de boeken komen, maar soms ook voor elkaar. Een live dating-site met hoog romantisch gehalte dus. Een antidote voor virtuele vluggerds. Na het lezen van de achterflap kijk ik om me heen. Geen stuk naast me te bekennen.
In het volgende rek trakteer ik mezelf op het prachtig vormgegeven Weg van woorden van Germanist Jan Flamend en Historicus Bart Ramakers, die een wel heel bijzondere wandeling maken langs en voorbij de grenzen van communicatie. Een prachtige verzameling beeldspraak, verbasterde woorden, betekenisuitbreidingen en zinsbegoochelingen.
En tot slot, een oude bekende: Heleen van Royen's nieuwste: De mannentester. Het onderwerp is zo bij het haar gegrepen dat ik moet en zal weten hoe het afloopt. Victoria is een jonge, aantrekkelijke femme-fatale. Ze laat zich inhuren door vrouwen om hun geliefde op de proef te stellen. Geen man is veilig voor haar. In haar gedrevenheid om ontrouw aan de kaak te stellen, past ze duistere methodes toe.
Ik ken mannen die het goed zouden doen als vrouwentester. Die de kunst van het verleiden (ofte: vooral geen kunsten toepassen) als geen ander beheersen. Alleen rest de vraag of een man ooit de stap kan of wil zetten om aan een andere man te vragen: kijk es of jij mijn vrouw kan (in)nemen? Daar gaat te veel trots mee gepaard. Liefde bij een man is territoriaal. No trespassing. Ook niet voor testers.
Conclusie: dit is een grensverleggend boek. Op alle mogelijke denkbare manieren. En wie een grens verlegt, krijgt een plaats in mijn boekenrek.
In de categorie: eerlijke liefde.
zondag 13 december 2009
dinsdag 8 december 2009
The illusion of control or the prospect of endless possibilities?
Two diverging quotes today. One poetic, the other scientific.
(1) "We cannot go back. That's why it's hard to choose. You have to make the right choice. As long as you don't choose, everything remains possible."
From the trailer of 'Mr Nobody', award winning film by Jaco Van Dormael. A tale that spans centuries and planets and studies the impact that choices have on our lives.
(2)"Choice consists of the mental process of thinking involved with the process of judging the merits of multiple options and selecting one of them for action. [...]Most people regard having choices as a good thing, though a severely limited or artificially restricted choice can lead to discomfort with choosing and possibly, an unsatisfactory outcome. In contrast, unlimited choice may lead to confusion, regret of the alternatives not taken, and indifference in an unstructured existence; and the illusion that choosing an object or a course leads necessarily to control of that object or course can cause psychological problems."
From Wikipedia, the free encyclopedia
Now there's the limit. No more quotes. Restricted choice on the menu today. Two ideas will get ya' goin'. You don't wanna inflict severe psychological damage to your brain, do you?
(1) "We cannot go back. That's why it's hard to choose. You have to make the right choice. As long as you don't choose, everything remains possible."
From the trailer of 'Mr Nobody', award winning film by Jaco Van Dormael. A tale that spans centuries and planets and studies the impact that choices have on our lives.
(2)"Choice consists of the mental process of thinking involved with the process of judging the merits of multiple options and selecting one of them for action. [...]Most people regard having choices as a good thing, though a severely limited or artificially restricted choice can lead to discomfort with choosing and possibly, an unsatisfactory outcome. In contrast, unlimited choice may lead to confusion, regret of the alternatives not taken, and indifference in an unstructured existence; and the illusion that choosing an object or a course leads necessarily to control of that object or course can cause psychological problems."
From Wikipedia, the free encyclopedia
Now there's the limit. No more quotes. Restricted choice on the menu today. Two ideas will get ya' goin'. You don't wanna inflict severe psychological damage to your brain, do you?
maandag 30 november 2009
Autumn story
Autumn days in London. And no rain. Stumbled upon a gem @ Hoxton square. Unconventionally but convincingly, File DVD brings a genius mix of new media and superbly designed print. A 124 page newsprint including 186 minutes of short films, music videos and documentaries on DVD. Worthwile, if only for the exhilarating cover of Brigitte Bardot, The Flower Session. Photographed by Sam Levin, 1967.
And so I discovered Firekites' poetic song and video Autumn Story. The short video uses chalk animation: it reverses the drawing by using white chalk on black chalkboards where the trace is the dusted out image.
Autumn days in London: we don't want these days to ever end.
PS. Download the Firekites album The Bowery on iTunes.
vrijdag 20 november 2009
Herfstnacht
Het bed rook naar een zomerdag. Naar fris gewassen lakens.
Achter glas koesterde een herfstzon gespannen verwachtingen.
“Heb je het koud?” vroeg hij. En voeten verstrengelden zich onder de deken.
“Is er al nieuws over de nieuwe EU president?” Waarop zij hoofdschuddend haar neus in zijn hals begroef.
“Zal ik de wekker zetten?” ging hij door. Maar ze kuste hem stil, tijdloos achter het oor.
“Zal ik je verkrachten?” stelde hij toen voor.
“Doe maar een serieverkrachting”, zoende ze zacht door.
Tot elk woord houvast verloor.
Hij ging op de knieën, zij door de knieën.
Zij zorgde voor serie, hij voor kracht.
Het werd een huiverige herfstnacht.
Achter glas koesterde een herfstzon gespannen verwachtingen.
“Heb je het koud?” vroeg hij. En voeten verstrengelden zich onder de deken.
“Is er al nieuws over de nieuwe EU president?” Waarop zij hoofdschuddend haar neus in zijn hals begroef.
“Zal ik de wekker zetten?” ging hij door. Maar ze kuste hem stil, tijdloos achter het oor.
“Zal ik je verkrachten?” stelde hij toen voor.
“Doe maar een serieverkrachting”, zoende ze zacht door.
Tot elk woord houvast verloor.
Hij ging op de knieën, zij door de knieën.
Zij zorgde voor serie, hij voor kracht.
Het werd een huiverige herfstnacht.
donderdag 12 november 2009
Volgzaam
Hij had ontegensprekelijk geklonken: “Simpel gezegd komt het hierop neer. Ik kan het niet iedereen naar de zin maken”, terwijl hij met stevige hand haar schouders tegen de muur had geduwd, haar rok had opgetild, en zonder de moeite te nemen om haar slip naar beneden te halen naar binnen was gegleden.
“Ik wou dat ik je meer én liever kon zien. Maar dat kan niet”, was hij nadrukkelijk verder gegaan, terwijl hij haar had gezoend in de kuil van haar nek.
“Het gaat om continuïteit, het niet onderbreken van het ritme” had ze zacht geprotesteerd. Maar meedogenloos, onafgebroken was hij verder gegaan met wat hij was begonnen.
“Het gaat op dezelfde wijze als het verstevigen van je spieren. Stimuleren en volharden. En zo telkens je grenzen verleggen. Dat vraagt geduld. Maar je geduld wordt beloond”, was zijn pasklare antwoord geweest.
Toen was hij hard gegaan. Harder. En was zij het evenwicht verloren.
Ze had de ruimte met stilte gevuld, wist: hij verdroeg het niet dat hij iets moest doen op een moment dat hij het niet wilde.
Onaangekondigd had hij de stilte verbroken:“Ik verlies mezelf in jou”.
Waarop hij was gekomen.
En zij volgde.
“Ik wou dat ik je meer én liever kon zien. Maar dat kan niet”, was hij nadrukkelijk verder gegaan, terwijl hij haar had gezoend in de kuil van haar nek.
“Het gaat om continuïteit, het niet onderbreken van het ritme” had ze zacht geprotesteerd. Maar meedogenloos, onafgebroken was hij verder gegaan met wat hij was begonnen.
“Het gaat op dezelfde wijze als het verstevigen van je spieren. Stimuleren en volharden. En zo telkens je grenzen verleggen. Dat vraagt geduld. Maar je geduld wordt beloond”, was zijn pasklare antwoord geweest.
Toen was hij hard gegaan. Harder. En was zij het evenwicht verloren.
Ze had de ruimte met stilte gevuld, wist: hij verdroeg het niet dat hij iets moest doen op een moment dat hij het niet wilde.
Onaangekondigd had hij de stilte verbroken:“Ik verlies mezelf in jou”.
Waarop hij was gekomen.
En zij volgde.
zondag 8 november 2009
Copycat 2
Uw woordenschatbewaarster werd geselecteerd om deel te nemen aan 3 avonden van de CopyCursus van de Hogeschool Sint-Lukas en De Persgroep Advertising.
Opdracht:
"Je maakt een advertentie voor jezelf waaruit blijkt dat de reclame beter af is mét dan zonder jou. Dat mag een printadvertentie zijn, een affiche, een radiospot, een banner, een filmpje, een website, een perfect geschreven brief: het maakt niet uit. Als de jury maar denkt: deze mens zou een aanwinst kunnen zijn voor de reclame. En als het maar beknopt is."
Een hoop inzendingen. Slechts 40 stoelen. Dit deed het:
Opdracht:
"Je maakt een advertentie voor jezelf waaruit blijkt dat de reclame beter af is mét dan zonder jou. Dat mag een printadvertentie zijn, een affiche, een radiospot, een banner, een filmpje, een website, een perfect geschreven brief: het maakt niet uit. Als de jury maar denkt: deze mens zou een aanwinst kunnen zijn voor de reclame. En als het maar beknopt is."
Een hoop inzendingen. Slechts 40 stoelen. Dit deed het:
woensdag 4 november 2009
Lost and found
Ik zat op de trein naar Amsterdam. Bij elke spoorwissel voelde ik de barsten in mijn levensloop. Bij elke haperende aaneensluiting van de rails dacht ik hoe zeer ik was afgescheiden. Hoe ik had besloten niet langer aan te sluiten bij de anderen, bij de voorgeschreven modellen. Me de vrijheid van het verzinnen had toegeëigend. En schrijver was geworden.
Dit bedacht ik. In een lege, ratelende, wiegende treincoupé. Op weg naar Amsterdam. Intussen schreef ik woorden op papier. Verzonken mijn gedachten.
Tot jij binnenkwam, de stilte van de coupé verbrak met je lichaamstaal en mijn hand zonder nadenken, los van verzinsels en bijgedachten de kern van mijn bestaan op papier zette.
Ik schreef: “De man van mijn leven is in de trein gestapt.” En ervoer een nakende spoorwissel met een intensiteit die de trein tot ver voorbij Amsterdam katapulteerde. Tot ver voorbij grenzen van tijd en werkelijkheid.
Ik bedacht dat we twee uur de tijd hadden om elkaar te leren kennen en vroeg: “Wat doe jij?” “Ik ben acteur” antwoordde je traag maar zeker. Waarop ik: “Ik ben schrijver, nu heb je eindelijk tekst in je leven.”
Die avond ontmoetten we elkaar opnieuw op perron 2 in Amsterdam Centraal en dineerden in het Grand Café 1eKlas. Op de terugweg was het zoenen tot in Roosendaal. En dan van Roosendaal tot in Antwerpen. We hadden een grens overgestoken. Zonder twijfel.
Van die dag af was ik stuurloos. Aan het wankelen gebracht. Onze ontmoeting kleurde mijn werkelijkheid troebel. Stelde me voor een keuze.
Ik kocht een matras. Misschien redt die matras mijn relatie, dacht ik. Boxspring met veren.
Maar de veerkracht was er uit.
Ik had nog lang in die onheldere situatie kunnen blijven hangen. Maar jij dwong me tot een keuze. Met een warme, intuïtieve, eerlijke kracht die voelde als thuiskomen.
Dus sprak ik tegen mijn geliefde de bevrijdende woorden: “We houden er mee op.” En trok de dag nadien voorgoed bij jou in.
Dit ging niet langer over controle. Andere krachten speelden een rol.
Ik liet los, sprong in het onbekende.
En herkende wat ik had gezocht.
Geïnspireerd door een interview met Steven Van Watermeulen en Oscar Van Den Boogaard in “Mannenliefde”, tien liefdesverhalen door Jolien Janzing en Lieve Blancquaert, Uitgeverij Lannoo.
Dit bedacht ik. In een lege, ratelende, wiegende treincoupé. Op weg naar Amsterdam. Intussen schreef ik woorden op papier. Verzonken mijn gedachten.
Tot jij binnenkwam, de stilte van de coupé verbrak met je lichaamstaal en mijn hand zonder nadenken, los van verzinsels en bijgedachten de kern van mijn bestaan op papier zette.
Ik schreef: “De man van mijn leven is in de trein gestapt.” En ervoer een nakende spoorwissel met een intensiteit die de trein tot ver voorbij Amsterdam katapulteerde. Tot ver voorbij grenzen van tijd en werkelijkheid.
Ik bedacht dat we twee uur de tijd hadden om elkaar te leren kennen en vroeg: “Wat doe jij?” “Ik ben acteur” antwoordde je traag maar zeker. Waarop ik: “Ik ben schrijver, nu heb je eindelijk tekst in je leven.”
Die avond ontmoetten we elkaar opnieuw op perron 2 in Amsterdam Centraal en dineerden in het Grand Café 1eKlas. Op de terugweg was het zoenen tot in Roosendaal. En dan van Roosendaal tot in Antwerpen. We hadden een grens overgestoken. Zonder twijfel.
Van die dag af was ik stuurloos. Aan het wankelen gebracht. Onze ontmoeting kleurde mijn werkelijkheid troebel. Stelde me voor een keuze.
Ik kocht een matras. Misschien redt die matras mijn relatie, dacht ik. Boxspring met veren.
Maar de veerkracht was er uit.
Ik had nog lang in die onheldere situatie kunnen blijven hangen. Maar jij dwong me tot een keuze. Met een warme, intuïtieve, eerlijke kracht die voelde als thuiskomen.
Dus sprak ik tegen mijn geliefde de bevrijdende woorden: “We houden er mee op.” En trok de dag nadien voorgoed bij jou in.
Dit ging niet langer over controle. Andere krachten speelden een rol.
Ik liet los, sprong in het onbekende.
En herkende wat ik had gezocht.
Geïnspireerd door een interview met Steven Van Watermeulen en Oscar Van Den Boogaard in “Mannenliefde”, tien liefdesverhalen door Jolien Janzing en Lieve Blancquaert, Uitgeverij Lannoo.
Abonneren op:
Posts (Atom)