I must be a looney

Ze is een kruisbestuiving tussen Parijs en Berlijn, en brengt bizarre, eenvoudige maar ontwapenende songs. Freschard's muziek was tot voor kort niet verkrijgbaar in het commerciële circuit. Maar het Amsterdamse label Conky bracht haar album Click Click (2006) uit op vinyl. I must be a looney, brengt je op weemoedige manier aan het lachen. Bij Future Vintage Radio vind je dan weer een zalige mix van haar werk. Enjoy.

Dubbel geparkeerd

Het was begonnen op een vroege ochtend in het neonlicht van een ondergrondse parkeergarage. Hun wagens stonden broederlijk, zonder aandrijving of kracht, maar in stilte wachtend tot ze er samen vandoor konden, naast elkaar geparkeerd. Hij had er met een knipoog op gewezen.

Dat hij de voorzichtige toenadering van hard metaal had gestuurd, was deel van zijn onweerstaanbare offensief.

Hij had haar omhelsd en meteen weer losgelaten. Als om het onheil af te wenden. Toen had hij het portier van z’n snelle wagen opengeklapt, en was er als een pijl vandoor gereden.

Meteen was ze in haar auto gestapt, en van ondergronds naar bovengronds gesneld, happend naar adem. Ze reed in zijn kielzog, volgzaam.

Net voor de snelweg zich vertakte en ze elk een andere richting zouden uitgaan rinkelde haar mobiel. “Hier ga ik ervandoor, oké?” “Ja, da’s oké”, had ze enkel licht laaiend kunnen uitbrengen en daar was het gesprek gestopt. Ze was rechtuit gegaan, niet linksaf geslaan. En van dan af het spoor bijster geraakt.

Later had ze hem van alle kanten leren kennen: zijn aanvallen van angst en zorgen, de euforie, die hem soms uit het niets ontviel, de woede wanneer hij het anders wou, ook de zachte melancholie, waarbij hij in zichzelf leek te verdwijnen en haar met een vervlogen blik aankeek, alsof hij zich alleen maar diep in haar wou verbergen en nooit meer loslaten.

Toen het voorbij was vroeg ze zich af wat haar bezield had. Of de vluchtigheid van het avontuur haar had ingehaald en de snelheidsmeter zomaar in het rode was gegaan, zonder doel, zonder zin. Maar ze wist dat hij haar ziel had geraakt.

Toen had ze het achterportier van haar wagen geopend, en was op zoek gegaan. Naar een denkbeeldige koffer.

Dat was het dan. Het was afgelopen.

Hel neonlicht viel door het raam. Een overdaad aan beton leek grauw en grijs nooit te willen vergaan.

Ze bleef nog even stilstaan. Om dan. Heel voorzichtig. Opnieuw door te gaan.

Muslima#4

Alleen op reis naar Jordanië met twee meterhoge schatten van kinderen. Da’s als een blinde op stap met een geleidehond. Iedereen voelt zich geroepen om je te helpen oversteken, en allemaal aaien ze maar wat graag over de bol van je twee kleine verkenners. Na m’n beschroomd verhaal over een vervelende voedselallergie verlaat een chef-kok de façade van z’n buffet, en vraagt met binnenpret: “That means you can hardly eat anything, you’ll have to eat me?!” Nee, lekker stuk, ik ben niet toe aan een grote oversteek, en haast me lachend weg. De koetsier in het hemelse Petra spant de kroon. Terwijl we de doortocht maken door een adembenemende Siq, vraagt hij zonder omweg, mét een fikse zweepslag op z’n paard: “Where is your husband?”, vertelt er in één adem achteraan dat ie 3 zonen, 3 dochters, drie vrouwen, 2 huizen, 2 auto’s en 5 paarden heeft. En. Dat voor een moslim 4 vrouwen perfect is. “I wanna make you special price”, klinkt het nog. Maar ik stap lachend door. Blind en op de tast. Waar is dat spoor?

Stillness is the move

Aanrader: een muziekmix om zacht, stil, te vallen. Een mengeling van melancholisch moois, zachtzoete soul en lekkerlichte discodeuntjes. Gratis downloadable bij de Nederlandse radiozender Future Vintage.

Spunk

Spunk. For the les bi gay minded and friends. Zo titelde de slogan. Tot de laatste categorie behoort ondertekende. Maar categorieën waren niet aan de orde deze avond. Alles kon, in een ongedwongen, uitgelaten sfeer. De muziek een volledige voltreffer, dankzij DJ Sam De Bruyn van Stubru én de overheerlijk ogende, passionele dj-draaibewegingen van DJ Maalik, resident DJ @ Tijuana. If you dance, dance, dance: it feels like romance.

Ich bin ein Berghainer

Soms, heel toevallig, waan je je in een film. En als de realiteit even tegenzit, voelt dat lekker. Zo bracht ik afgelopen weekend een onwezenlijke nacht door in Berghain, een heuse technotempel, ondergebracht in een oud pakhuis. Over de Duitse grenzen heen berucht om zijn dj's, darkrooms en drugs. De voormalige warmtecentrale houdt hardcore clubbers op de dansvloer tot het ontbijt, of later. Pas na middernacht stroomt het hier vol. We beat the queue, lieten ons fouilleren en dan: voluit amuseren.Topless gay guys, gorgeous straight girls, alles kan, ongedwongen, harmonieus. Geen geweld, alleen liefde. Resident DJ Shed bracht er afgelopen zaterdag nacht 'Cathedral House'. Whatever that may be, het voelde machtig indrukwekkend, temidden van de hoge muren, de rode lichten, stroboscooplampen en 1500techno-liefhebbers. Tot het vroege ochtenduur. En nadien voelde het leven even heel puur.

Berghain, Am Wriezener Bahnhof, 10243 Berlin

PS. With a big thank you to F. for this extraordinary, absolutely one of a kind experience.

Not strong enough

Verdriet is geen eenduidige emotie. Soms slaat ze om in woede, dan weer katapulteert ze je in een depressieve diepte, om je dan weer met tranen stilzoet te maken. Voor de zoekende, rusteloze, verdrietige of voor wie simpelweg houdt van intiem muziekmoois: twee jazz-albums die ik recent ontdekte krijgen de status toebedeeld van rustbrengers in tijden van radeloosheid. Comfort food in times of trouble.

Eerst en vooral het al wat oudere Piano Works (2004) van Craig Armstrong, beter gekend voor zijn weergaloze soundtracks. Zo schreef hij onder meer de muziek voor Baz Luhrmanns Romeo + Juliet en diens volgende productie Moulin Rouge. Zoals de naam al doet vermoeden is Piano Works een pure pianoplaat. Sit back and enjoy.

De tweede aanrader komt van Duitse bodem. Upgraded in Gothenburg van de piepjonge broers Wasserfuhr. Opgenomen in Zweden mét Zweeds talent. Not strong enough met de stem van Ida Sand, is een eenvoudige, weemoedige parel.